Πέμπτη, 27 Οκτωβρίου 2016

Για ΄σένα άγνωστε/η ποιητή/ποιήτρια!



Άγνωστέ μου ποιητή
Έλα.
Σου ανοίγω διάπλατα την πόρτα της καρδιάς μου να περάσεις.
Πες μου τι θα ΄θελες να μάθεις από τη ζωή μου
κι εγώ, δίχως κανένα δισταγμό θα ανταποκριθώ
στο κάλεσμά σου.
Πάρε μολύβι και χαρτί και φτιάξε ερωτήσεις.
Με θάρρος θα σου απαντώ κι εσύ θα καταγράφεις
Γιατί την έκθεση δεν την φοβήθηκα ποτέ μου εγώ
άγνωστε ποιητή.

Δεν με τρομάζει της ψυχής μου το ξεγύμνωμα όπως εσένα σε τρομάζει.
Εσένα που κρύβεις τη δική σου τη ζωή πίσω από τις ζωές των άλλων.
Είναι δικά μου τα βιώματα και οι πληγές δικές μου είναι.
Κι αν δεν μπορείς ούτε στιγμή να νιώσεις ότι ένιωσα, σου δίνω
απλόχερα την άδεια να τα αφουγκραστείς. Να τα υιοθετήσεις.
Όλα...
Και να τα μοιραστείς.
Με όλους τους αναγνώστες σου
που σε ακολουθούν και σε διαβάζουν.
Με όλους τους θαυμαστές που τις εικόνες σου
δίχως οικονομία τους προσφέρεις...
Mε όλους εκείνους που τα βιώματά σου νιώθουν ότι κρύβεις και φειδωλά τους δίνεις.

Έλα. Και κάνε αθάνατη την αλλοτινή και τωρινή ζωή μου.
Και δίδαξε εσύ μέσα από την πένα σου
πως τα βιώματα κοινά είναι για όλους τους ανθρώπους.
Κι ας μην τολμούν να τα αποδεχτούν και να τα ομολογήσουν.

Βοήθησέ τους αν μπορείς με τα γραφόμενά σου
να αντέχουνε τον πόνο τους και τις πληγές να κλείνουν
με της ψυχής τη δύναμη που διαθέτουν.
Με εκείνη τη δύναμη που δεν γνωρίζουν ότι έχουν.
Βοήθα τους, όπως κι εμένα κάποιος άλλος Ποιητής
με ΄χει βοηθήσει ποιητή μου...

("Εκτελώντας" την ποίηση και στραγγίζοντας το άλικο το χρώμα από ένα ποτήρι του κρασιού. Κρυστάλλινο.)

Κυριακή, 16 Οκτωβρίου 2016

Αναμνήσεις. Μπερδεμένες, χωρίς άκρη κι αρχή.

   Απεχθάνομαι τις γάτες. Τις έχω συνδέσει με κάτι δαιμονικό. Θα ΄μουν δε θα ΄μουν 7-8 χρόνω όταν ένα καλοκαιριάτικο βράδυ που έβρεχε καταρρακτωδώς, μια γάτα σκαρφάλωσε στο μπαλκόνι μου και κάθισε πάνω στο αγιόκλημα που ήταν έξω από το παιδικό μου δωμάτιο. Δεν ξεχώριζε η σιλουέτα της μέσα στο πυκνό σκοτάδι μιας και η φυλλωσιά του αγιοκλήματος ήταν πυκνή κι εκείνη. Κάποια στιγμή έπεσε μια αστραπή, τρόμαξε η γάτα, τέντωσε την ουρά της, καμπούριασε με το γνωστό τρόπο το σώμα της και σηκώθηκε το τρίχωμά της όρθιο. Η δυνατή και τσιριχτή φωνή της, αποτέλεσμα προφανώς του ξαφνιάσματός της και του τρόμου της από την αστραπή, ήταν τόσο διαπεραστική που έκανε όλο μου το είναι να ανατριχιάσει.
   Αυτήν τη σκηνή, που για δευτερόλεπτα κράτησε, όσο δηλαδή κράτησε ο θόρυβος και η λάμψη της αστραπής, έτυχε να την δω όπως ήμουν κουλουριασμένη, από φόβο κι εγώ στο κρεβάτι μου και να την μεγεθύνω μέσα στο μυαλό μου μετατρέποντάς την αυτοστιγμεί σε θρίλερ που παιζόταν ακριβώς έξω από το παιδικό μου δωμάτιο.
   Έγινε μάλιστα και αιτία για πολλά ξενύχτια κάθε φορά που η βροχή συνοδευόταν με αστραπές και κεραυνούς. Ακόμη και σήμερα σε πολλές καλοκαιρινές νυχτιάτικες μπόρες έρχεται η σκηνή εκείνη μπροστά στα μάτια μου και δεν το κρύβω, καμιά φορά, ανάλογα τις καιρικές συνθήκες του εσωτερικού μου κόσμου, με αναστατώνει.
   Επίσης θεωρώ πως οι γάτες είναι λίγο ατομίστριες και λίγο κακές αν κρίνω από αυτά που ακούω και τυχαίνει καμιά φορά να διαβάσω. Ευελπιστώ πως την προσωπική μου αυτή άποψη δεν την συμμερίζονται πολλοί.
   Σπάνια αναφέρομαι στα συναισθήματα που τρέφω για τις γάτες γιατί δεν αφορούν κανέναν, μα όταν τυχαίνει να αναφερθώ για κάποιο λόγο όπως τώρα καλή ώρα, πάντα ζητώ συγνώμη από τους τυχόν φιλόζωους που ίσως με παρεξηγήσουν. Μα τι να πει κανείς? Τα παιδικά τραύματα δεν είναι και το πιο εύκολο πράγμα να τα αποτινάξουμε από την σκέψη, από την ψυχή, από τη ζωή μας. Και την παραπάνω σκηνή άνετα την κατατάσσω σε ένα παιδικό μου τραύμα. Η διάσταση που πήρε στο μυαλό μου παραμένει αναλλοίωτη, δεν μειώθηκε καθόλου με την πάροδο των χρόνων.   
   Τώρα για κάποιο συγκεκριμένο λόγο αναφέρθηκα στην παραπάνω σκηνή θρίλερ που παίχτηκε έξω από το δωμάτιο των παιδικών μου χρόνων. Ο λόγος λοιπόν που αφιερώνω χρόνο από το χρόνο μου να γράψω κάτι για τις γάτες που διόλου δεν συμπαθώ, είναι γιατί εδώ κι ένα μήνα, καμιά φορά, συχνά θα έλεγα, σκέφτομαι τι να απέγινε το μικρό γατάκι με τα πανέξυπνα ματάκια σε εκείνο το ξεχασμένο από το χάρτη και τους ανθρώπους χωριό με τα δέκα σπίτια, όπου βρέθηκα με την παρέα μου. Εκείνο το γατάκι που για κάποιο λόγο μου θύμισε τον εγγονό μου έτσι μικρούλι, ζωηρό, παιχνιδιάρικο και χαριτωμένο καθώς ήταν. Για όση ώρα βρέθηκε κοντά μας το έβλεπα από μακριά και το χαιρόμουν. Η εικόνα του με παρέπεμπε στη μικρή γλυκιά μου ηχορύπανση και χαμογελώντας συνέχεια έκανα συγκρίσεις άθελά μου για όλα τα θαύματα (βλ. μωρά) που η ζωή χαρίζει σε ανθρώπους και ζώα. Κάθε φορά όμως που με πλησίαζε αποτραβιόμουν και με δυσκολία συγκρατούσα τη φωνή μου  βλέποντας την απόσταση ασφαλείας μεταξύ μας  να μειώνεται επικίνδυνα. Ανατρίχιαζε και πάλι ολόκληρο το είναι μου στη σκέψη και μόνο πως θα με ακουμπούσε. Κατάλοιπο κι αυτό από τα μικράτα μου μετά από την προαναφερόμενη σκηνή θρίλερ.
   Κάποια στιγμή, αφού έπαιξε αρκετά με τους φίλους, εξαφανίσθηκε και έτσι άρχισα κι εγώ να χαλαρώνω. Και φυσικά θα ήταν ακόμη ένα μικρό γατάκι που θα ξεχνούσα όπως τόσα άλλα, αν δεν το ξαναέβλεπα μετά το τέλος της υπέροχης εκείνης ημέρας. Η τελευταία όμως εικόνα από εκείνο καθόλου δεν έμοιαζε σ' αυτήν που πριν μου προκαλούσε, από απόσπαση ασφαλείας, ένα αίσθημα ευφορίας και νοσταλγίας για την μικρή μου ηχορύπανση. Φεύγοντας λοιπόν από το παραμυθένιο και μέσα στο δάσος κρυμμένο χωριό όπου βρεθήκαμε, το ξαναείδαμε και η εικόνα του έσβησε με μιας όλες τις ξέγνοιαστες και υπέροχες στιγμές της ξεχωριστής εκείνης μέρας μου.
   Κείτονταν τώρα ξαπλωμένο, αδύνατο να κουνηθεί και με το στοματάκι του βαμμένο με εκείνο το άλικο το χρώμα που φέρνει θλίψη και πόνο. Και νιαούριζε τόσο σιγανά κι αδύναμα που ήθελες να κλείσεις τ' αυτιά σου γιατί η φωνούλα του ξεκούφαινε ακόμη και άνθρωπο κουφό.
   Και τι δεν πέρασε Θεέ μου από το μυαλό μου εκείνη τη στιγμή...


   Μπερδεύονται καμιά φορά οι σκέψεις και γίνονται όλες ένα κουβάρι που δυσκολεύομαι πολύ να το ξεμπλέξω.
Σχέσεις κοινωνικές, ερωτικές και φιλικές, περάσματα από Συλλόγους που τον πολιτισμό παράγουν και από ταξίδια σε τόπους ονειρεμένους που επέλεξες, βιβλία που στις σελίδες τους χάθηκες κι ξέχασες το χρόνο και τον εαυτό σου... Όλα ένα πολύχρωμο κουβάρι... 
Ψάχνω απεγνωσμένα να βρω μιαν άκρη, μιαν αρχή να βάλω μια τάξη μες την αταξία του μυαλού μα αδυνατώ. Νιώθω να χάνω ενέργεια και να μένω κενή δίχως κανένα νόημα και σκοπό.
   Και καταλήγω για όλα τα μπερδεμένα ερωτήματα που θέτω στον εαυτό μου, πάντα σε τούτο το συμπέρασμα: Πως ένας πικρός επίλογος, πικρή αφήνει γεύση. Χαλάει όλη την ιστορία όσο σημαντική και υπέροχη κι αν ήταν κάποτε, όσο κι αν κράτησε μέσα στο χρόνο/χρόνια κι έδινε νόημα και χρώμα στη ζωή σου.


σ.σ. Γι' όσους η σκέψη τους έμεινε στο άτυχο γατάκι : Φεύγοντας, σε ένα από τα δύο σπίτια του χωριού όπου εντοπίσαμε ζωή, πλησιάσαμε και χτυπήσαμε την πόρτα. Ενημερώσαμε τον κύριο που μας άνοιξε για το άτυχο ζωάκι με την ελπίδα να είναι δικό του και του περιγράψαμε σε πιο σημείο βρισκόταν εκείνη τη στιγμή. Ο κύριος μας ευχαρίστησε και μας είπε πως την προηγούμενη βραδιά ήρθε με τη γυναίκα του στο χωριό και το πήραν μαζί τους γιατί ήταν αρρωστούλι και δεν θέλανε να το αφήσουν μόνο του. Φτάνοντας στο χωριό βγήκε από το αυτοκίνητο και έτρεχε σαν τρελούτσικο μέχρι που το χάσανε. Δεν γνωρίζω τι συνέβη τελικά ούτε τι απέγινε. Το μόνο που γνωρίζω είναι πως όταν ξεκινήσαμε να φύγουμε, είδαμε τον κύριο που κατευθύνθηκε στο σημείο όπου του υποδείξαμε. 

Τρίτη, 4 Οκτωβρίου 2016

Η όαση του παραδείσου μου


"Παρά το μεσημβρινόν της πόλεως άκρον και κατά την θέσιν Τσάγια αναβρύουσιν άφθονα ύδατα".
Σχινάς Ν., "Οδοιπορικαί σημειώσεις Μακεδονίας Ηπείρου", Αθήνα 1886


"Μετά περιεργείας μου παρετήρησα ότι η πόλη Δράμα είναι εκτισμένη, ούτως ειπείν, επί των υδάτων. Όπου και αν στρέψητε τα βλέμματά σας εντός της πόλεως, εις τας γωνίας και τας οδούς, εντός των οικιών, παρατηρείτε πανταχόθεν αναβρύοντα ύδατα, μάλιστα δε, βλέπεται την πόλην της Δράμας καθ΄ όλην την διάρκειαν των τεσσάρων εποχών να μεταβάληται εις μιαν μεγάλην πηγήν"
Μ. Χατζή Καλός, "Εντυπώσεις εκ της ιεράς Μακεδονίας και Θράκης", Αθήναι 1909.


"Νερά που τρέχουν ακατάπαυστα. Νερά που δροσίζουν τα μάτια και την ψυχή μας μέσα από τα ποταμάκια, τα ρυάκια και τις αναβλύζουσες ψυχές. Υδρεύουσα ζωή"


"Μια πόλη όπου θα βρεις άφθονο το υλικό των ονείρων, το νερό, που ρέει στις υπόγειες αρτηρίες της, σχηματίζει υπέροχα κανάλια, μια φανταστική υπόγεια Βενετία, που μέλει να ανακαλυφθεί από τις μέλλουσες γενιές".
Μερικές φράσεις από την λυρική πένα κάποιων ανθρώπων προς την γενέτειρά τους, τη Δράμα.


"Τα 60 στρέμματα, από τα 80 που καλύπτει η διαμορφωμένη περιοχή, είναι τυπικός υγρότοπος, με αβαθείς λίμνες, πηγαία αναβλύζοντα νερά και πολυδιακλαδιζόμενα ταχύρροα ρυάκια, που καταλήγουν νότια στον Αγγίτη ποταμό. Η περιοχή συγκινούσε πάντοτε τους περιηγητές που, ήδη από τα μέσα του 17ου αιώνα, την χαρακτήριζαν ως "παραδείσιο τόπο". Την μεγαλύτερη ακμή της γνώρισε στα χρόνια του μεσοπολέμου.


Στενά συνυφασμένη με την κοινωνική ζωή της πόλης η Αγία Βαρβάρα έσφυζε από εξοχικά κέντρα και "υδροφιλή καφενεία", όπου ο αστικός πληθυσμός της Δράμας απολάμβανε χοροεσπερίδες, με ζωντανή μουσική και με μερικά από τα μεγαλύτερα ονόματα του ελληνικού πενταγράμμου.


Απαραίτητο στοιχείο της διασκέδασης αποτελούσε η βαρκάδα στα κρυστάλλινα νερά. Πολύ γραφικό ήταν και το έθιμο του εορτασμού των Φώτων, με τους καβαλάρηδες στα νερά της λίμνης, ένα έθιμο που δεν άντεξε στο πέρασμα του χρόνου.


Εξίσου ξεχωριστή μέρα για την περιοχή είναι και η παραμονή της πολιούχου της Δράμας, της Αγίας Βαρβάρας στις 4 Δεκεμβρίου. Είναι η μέρα που εκατοντάδες παιδιά αφήνουν τα καραβάκια τους φωταγωγημένα στα ήρεμα νερά της λίμνης, ακριβώς μπροστά από την ομώνυμη εκκλησούλα, δημιουργώντας στο σούρουπο της μέρας ένα θέαμα μοναδικό."
Μαίρη Ανανιάδου  - Τζημοπούλου, Αρχιτέκτων τοπίου καθηγήτρια τμήματος Αρχιτεκτονικής Α.Π.Θ.


"Αναρίθμητες φυσαλίδες αναβλύζουν από τις μυστικές κρύπτες τους στον πυθμένα της λίμνης. Παρακολουθούμε γοητευμένοι την αλυσίδα των διάφανων φυσαλίδων, του κρυστάλλινου νερού. Είναι μια αέναη ανανέωση των κυττάρων της φύσης, όλες τις ώρες της μέρας, αιώνες τώρα. Βρισκόμαστε στις θρυλικές πηγές της Αγίας Βαρβάρας. Που έχουν προικίσει την πόλη της Δράμας μ΄ έναν φυσικό περιβάλλον μοναδικό.

Πίνουμε τον καφέ μας στη δροσερή σκιά, με το τραπεζάκι μας πάνω απ' το νερό. Ξεκούραστα μονοπάτια ελίσσονται ανάμεσα από δέντρα, θάμνους και λαίμαργους κισσούς, περνάνε δίπλα από τις όχθες της λίμνης, παρακολουθούν την πειθαρχημένη διαδρομή των μικρορρεμάτων και ρυακιών με τα ολοκάθαρα νερά. Είναι νερά γοργοκίνητα, που φλυαρούν ασταμάτητα αλλά χαϊδεύουν τόσο ευχάριστα τ' αυτιά μας.


Στην ήρεμη επιφάνεια της λίμνης παιχνιδίζουν οι αντανακλάσεις από τις πανύψηλες λεύκες, τα αιωνόβια πλατάνια και τις ιτιές. Στα νερά της αντικρινής όχθης μας γνέφει το αντεστραμμένο, συμμετρικό είδωλο ενός κτιρίου. Είναι το επιβλητικό Ηydrama Grand Hotel. Από το φετινό καλοκαίρι, συνιστά το κορυφαίο ξενοδοχείο της Δράμας και ένα από τα εμβληματικότερα ιστορικά ξενοδοχεία της Ελλάδας. Στεγάζεται στην πάλαι ποτέ - εντυπωσιακή για το μέγεθός της πενταώροφη καπναποθήκη δημιούργημα -το 1924- του φημισμένου Αυστριακού αρχιτέκτονα Josef Von Vilas."
   Απόσπασμα από το κείμενο του Θεόφιλου Μπασγιουράκη που δημοσιεύθηκε στο περιοδικό  20 ΧΡΟΝΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΠΑΝΟΡΑΜΑ (http://www.elliniko-panorama.gr/magazine/39/2/septemvrios-2016.html), από το οποίο έχω αντιγράψει όλα τα παραπάνω αναγραφόμενα.


Υ.Γ. 1 Ξεκίνησα αρκετές φορές να γράψω κάτι για το πάρκο της Αγίας Βαρβάρας που βρίσκεται στην πόλη μου. Γι' αυτήν την όαση του παραδείσου μου. Δεν τα κατάφερνα. Πάντα κάτι έλειπε σε όσα έγραφα. Πάντα κάτι δεν ήταν αρκετό στα λόγια που έντυναν το κείμενό μου. Πάντα φτωχές ήταν οι λέξεις μου.
Έτσι αποφάσισα να αφήσω άλλους που τα καταφέρνουν καλύτερα από ΄μένα να μιλήσουν γι' αυτό το παραμυθένιο μέρος όπου έχω την τύχη να περιφέρομαι απ' όταν θυμάμαι τον εαυτό μου σχεδόν καθημερινά. 
Όμως ακόμη κι έτσι, έχουν μείνει τόσα ανείπωτα γι' αυτό το ... πάρκο στολίδι της Δράμας...


Υ.Γ. 2 Όλες οι φωτογραφίες είναι φυσικά από το διαδίκτυο.
  
Υ.Γ. 3 α] http://www.newsbeast.gr/travel/destinations/arthro/2392914/to-parko-stolidi-sti-drama
και β]
https://www.tripadvisor.com.gr/ShowUserReviews-g656568-d3576648-r404536929-Piges_Agias_Varvaras-Drama_Drama_Region_East_Macedonia_and_Thrace.html#photos;geo=656568&detail=3576648&ff=159037042&albumViewMode=hero&albumid=103&baseMediaId=159037042&thumbnailMinWidth=50&cnt=30&offset=-1&filter=2

Υ.Γ. 4 Το όνειρο εναλλάσσεται γαλήνια και απλά στις εποχές.