Τρίτη, 15 Νοεμβρίου 2016

Αερολογίες


       Πάνε μέρες τώρα που έχω την αίσθηση πως τα πάντα γύρω μου κυλούν με πολύ αργούς ρυθμούς. Είναι σα να "παγώνει" ο χρόνος μου σε κάθε δευτερόλεπτο για ώρα. Έχω την πολυτέλεια να παρατηρώ, σα να είναι η πρώτη μου φορά, το πέσιμο των φύλλων από τα δέντρα. Όχι πως δεν το έκανα κι άλλοτε. Μα να. Τώρα είναι σα να τα βλέπω με ... άλλα μάτια. Δεν φεύγει το μυαλό στα τετριμμένα της καθημερινότητας όπως συνήθιζε πριν να κάνει παρατηρώντας παρόμοιες εικόνες. Μπορώ και εστιάζω στη στιγμή. Και είναι σα να "ζουμάρω" σε ότι τραβά την προσοχή μου και να τη ζω σε slow motion. Κι αυτό θαρρώ πως λέγεται ευτυχία...



     Σήμερα, παρατηρώντας δεκάδες φύλλα να πέφτουνε συγχρόνως από τα δέντρα, με τον αέναο χορό τους, χωρίς συγχρονισμό μα σε τέλεια μεταξύ τους αρμονία, αναρωτήθηκα αν θα ήθελα να ήμουν κι εγώ για μια στιγμούλα ένα φύλλο που αφήνεται στο φύσημα του ανέμου για να αποκολληθεί απαλά από το κλαδί που το δένει με τη ζωή και απαλά να ακουμπήσει το μηδαμινό του βάρος πάνω στο χώμα όπου το περιμένει ο θάνατος. Ζωή που κλείνει τον κύκλο της αθόρυβα, σε δευτερόλεπτα, μα με παρέα τ' άλλα φύλλα γύρω του που έχουν την ίδια αρχή, μέση και τέλος και το ίδιο νόημα ύπαρξης...

   Δεν χρειάστηκε προσπάθεια καμιά ο λογισμός και πάλι για ν' αλλάξει ρότα, επιμηκύνοντας έτσι άθελα κι αναίτια, ακόμη περισσότερο τον στάσιμό μου χρόνο.


    Κι αφού ο νους είναι πετούμενο που σε κλουβί δε μπαίνει, η μια σκέψη μου μιαν άλλη σκέψη έφερε κι αναρωτήθηκα αν ήμουν κάτι άλλο τι θα ΄θελα να γίνω.  

      Λοιπόν αν ήμουνα λουλούδι, θα ήθελα μια παπαρούνα να γινόμουν. Πάντα με μάγευε με ένα μυστήριο τρόπο ετούτο το τόσο συνηθισμένο και απλοϊκό αγριολούλουδο που μετρά λίγες ημέρες μόνο ζωής. Ίσως για άλλους που γυρεύουν ευωδιές και εξωτική ομορφιά απ’ τα λουλούδια να είναι ένα ασήμαντο μικρό λουλούδι που αδιάφορα το προσπερνούν και δίχως να διστάσουν το τσαλαπατούνε αν τύχει. Για ΄μένα όμως η παπαρούνα είναι μια έντονη παρουσία στους αγρούς, το κόκκινο χρώμα της οποίας είναι απόλυτα συνυφασμένο στο μυαλό μου με τον παθιασμένο έρωτα που γεννιέται με την άνοιξη σ΄ όλα τα ζωντανά της φύσης. Είναι κι αυτή η προκλητική απλότητά της που πολλές φορές έκλεψε χρόνο από το χρόνο μου προσπαθώντας να ανακαλύψω τι ακριβώς είναι αυτό που μαγνητίζει πάνω της το βλέμμα μου.
        Κι αν βοτανολούλουδο μου λέγαν να διαλέξω για να γίνω, όχι δεν είναι το χαμομηλάκι αυτό που θα επέλεγα, μα η λεβάντα. Κι αυτό γιατί μπορεί στο πέρασμα του χρόνου να χάνει το υπέροχό της χρώμα, μα το άρωμά της το κρατά ολοζώντανο και διάχυτο το αφήνει μέσα στα σκοτεινά συρτάρια του χειμώνα.
     Αν πάλι ήμουνα νερό, λίμνη δεν θα ΄θελα με τίποτα να γίνω. Θα ΄θελα από πηγή ψηλού βουνού να ξεκινήσω το ταξίδι μου και σε απύθμενους ωκεανούς να καταλήξω. Να μπερδευτώ με τα βαθιά τους τα νερά και να αφηγηθώ όσα θα αποκόμιζα από το ανεπανάληπτο ετούτο το ταξίδι. Να διηγηθώ την ομορφιά που θα αντίκρυζα από ψηλά καθώς επίσης και την ομορφιά που με την παρουσία μου θα ντύνονταν η φύση με το πέρασμά μου. Να έχω να λέω και για τον θόρυβο. Ναι, τον θόρυβο που σκόπιμα θα έκανα στην κάθοδό μου απ' τα βουνά και από τους κάμπους καθώς θα προχωρώ με άλλοτε σταθερή κι άλλοτε βίαιη ροή στον τελικό προορισμό μου, τη θάλασσα. Θόρυβο που  απώτερο σκοπό θα έχει να ξορκίσει το στοιχείο της φωτιάς γιατί διόλου δεν μου αρέσει που ύπουλα παραφυλάει και καρτερικά προσμένει μια ευκαιρία να του δοθεί για ν' αφανίσει τη ζωή κι όλα τα χρώματα της φύσης αφήνοντας αποκαϊδια μοναχά στο πέρασμά του. 
      Στο ζωικό βασίλειο αν γεννιόμουνα, θα ΄θελα σαν πουλί να γίνω γλάρος. Όχι όμως ένας γλάρος κοινός σαν τους γλάρους  που ο κόσμος όλος ξέρει. Αλλά ένας γλάρος ασυνήθιστος, παράξενος κι αταίριαστος πολύ με τους υπόλοιπους τους γλάρους. Φωλιά θα έχτιζα, όχι σιμά στη θάλασσα, μα στων βουνών ψηλά τα βράχια τα απροσπέλαστα και αετίσιο θα είχα μάτι για ν’ αγναντεύω όλα τα πέλαγα από τη φωλιά μου. Κι αν η πεθυμιά για ακτές γεννιόταν μέσα μου και θέριευε, δύσκολο δεν θα ήταν στο απέραντο γαλάζιο για να φτάσω. Θα ΄χα και όνομα ανθρώπου και ας ήμουνα γλαρόπουλο. Κι αυτό ασυνήθιστο θα ήταν, όπως κι εγώ ασυνήθιστος θα ήμουν γλάρος. Ιωνάθαν θα με φώναζαν τ΄ άλλα πουλιά κι ας μην ταιριάζει τ' όνομα αυτό στη γυναικεία μου τη φύση.
    Σαν ζώο δε, που στη στεριά το πάτημά του ίχνη αφήνει, άλογο θα ΄θελα να γίνω. Ελεύθερο κι αγέρωχο να τριγυρνώ στα όρη και στα καταπράσινα λιβάδια. Και με του ανέμου την ταχύτητα συχνά να παραβγαίνω. Αυτό θα ήταν και το αγαπημένο μου παιχνίδι. 
      Τέλος αν μέσα στη θάλασσα μου λέγανε να ζήσω, θα διάλεγα δελφίνι για να γίνω. Και μη ρωτήσεις το γιατί. Το ξέρεις ήδη όπως κι εγώ το ξέρω.
      Τώρα αν πλανήτης θα μπορούσα να γεννηθώ, τίποτα άλλο εκτός από τον ήλιο δεν θα ΄θελα να γίνω. Κι όχι για να λάμπω, να ξεχωρίζω και την έντονη την παρουσία μου όλοι με την ανατολή να περιμένουν. Ήλιος θα ήθελα να γίνω μονάχα για να ρίχνω φως άπλετο και να διαλύω τα σκοτάδια αυτού του κόσμου. Και για έναν ακόμη λόγο : για να μπορώ με τις ζεστές ακτίνες μου κάποιων ανθρώπων τις ψυχρές καρδιές λιγάκι να ζεσταίνω. 
     Τέλος σαν αντικείμενο, βιβλίο θα επέλεγα να γίνω. Ένα βιβλίο ευκολοδιάβαστο που παλιακό θα καταντούσα έτσι όπως από το ένα χέρι σε άλλο χέρι θα περνούσα. Θα φθείρονταν  το εξώφυλλο και οι λιγοστές σελίδες μου από το διάβασμα γιατί με τρόπο κατανοητό κι εύκολο θα μιλούσα για  αγάπη. Κι όχι με λόγια περίπλοκα και πλάνα που λόγια μένουνε και ποτέ πράξεις δεν πρόκειται να γίνουν. Ούτε με φλυαρίες και με τα λόγια εκείνα που οι πολλοί δεν τα καταλαβαίνουν. Μονάχα με λόγια απλά, πολύ απλά τις λιγοστές σελίδες μου θα γέμιζα, από αυτά που τα παιδιά κατανοούνε και τα τραγούδια τους ταιριάζουν.
Ίσως τότε, σαν άψυχο αντικείμενο, σαν ένα βιβλίο δηλαδή αγάπης, που όλοι, μικροί μεγάλοι, θα μπορούσαν να διαβάσουνε και να κατανοήσουν, ίσως τότε να είχα κι εγώ μια δύναμη λίγο τον κόσμο αυτόν ν’ αλλάξω βάζοντας έτσι  ένα μικρό δικό μου λιθαράκι.

Σάββατο, 5 Νοεμβρίου 2016

" Γιατί όχι? Εσύ? Μ' αγαπάς? "

    "Μαθαίνω πολλά από την μικρή μου κόρη. Πάρα πολλά. Και χαίρομαι γιατί έτσι έχει μια γέφυρα για να μην αποκοπεί τελείως ο παλιομοδίτικος κόσμος όπου επιμένω να ζω και ο οποίος είναι είδος προς εξαφάνιση και προϊόν κοροϊδίας για τους νεότερους.
    Μαθαίνω και καινούριες λέξεις. Ναι! Όπως ας πούμε την λέξη "λαγκάρω" (συγχωρήστε με, δεν ξέρω πως γράφεται).
    Λοιπόν όσο κι αν σνομπάρω τη νέα γλώσσα των παιδιών, αυτή τη στιγμή νιώθω πως με εκφράζει απόλυτα η συγκεκριμένη λέξη.
    Έχω "λαγκάρει". Πολύ. Τουτέστιν : "κόλλησα άσχημα"... (το μυαλό μου. Όχι εγώ σε κάποιο σημείο της πορείας της ζωής μου).
    Ναι. Κόλλησα, κι εγώ και οι δυο μου κόρες που υποτίθεται πως ζουν στην εποχή τους και που ποιο εύκολα προσαρμόζονται στη δυσανάλογη και την "απάνθρωπη" για 'μενα πορεία της όπου πορευεται.
    "Λαγκάραμε" λοιπόν και οι τρεις μας για το 17χρονο κορίτσι που τα τελευταία 24ωρα βασανίζει το μυαλό όλων των Δραμινών, όλων των Ελλήνων, όλων των συνειδητοποιημένων γονιών. Εκείνων των γονιών που, ένα παιδί δεν "έτυχε", αλλά πέτυχε την κατάλληλη στιγμή να κάνει την εμφάνισή του για να τους ολοκληρώσει σαν οντότητες και για να αλλάξει το νόημα της ζωής τους!
    Και αν "λαγκάρει" τελικά κάπου το δικό μου το μυαλό, σημαίνει πως δεν βοηθά τίποτα να "ξελαγκάρει". Ούτε μια βραδινη εξοδος με εκλεκτούς φίλους, ούτε ακουγοντας και τραγουδώντας αγαπημενα τραγούδια, ούτε καν, πίνοντας τρία ποτήρια κόκκινο κρασί.
    Ειδικά όταν οι συνειρμοί που κάνει με φέρνουν πρόσωπο με πρόσωπο με μια 17χρονη οπτασία που μόλις δύο μήνες μετρω από το χρόνο της γνωριμίας μας.
    ...
    Ας μείνουν ανοιχτές οι αγκαλιές μας για όλα τα 17χρονα και τα 16χρονα και τα 15χρονια και για όλα τα (χ)χρονα παιδιά.
    Ας είμαστε συνειδητοποιημένοι όταν αποφασίζουμε να φερουμε στον κοσμο ενα παιδι. Γιατι ο ερχομός ενός παιδιού δεν γινεται για να γεμίσει την άδεια κατά τ' άλλα ζωή μας, αλλα για να πάει εμας ενα βήμα ποιο μπροστά προφεροντας του τον οθι ωελτιωνεβο εαυτό. Μσε αποκλείοντας ταυτόχρονα το γεγονός πως για να γεμίσουμε τα δικά μας κενά δεν θα επιδιώξουμε να αδειάσουμε τη δική τους την ψυχούλα...
    Μπορείς 17χρονε Άγγελε να βάλεις ένα "Χ" στο χθες και να ξεκινήσεις να χτίζεις το δικό σου αύριο... Όπως εσύ ονειρεύεσαι και θέλεις...
    Μπορείς! Απλά, πίστεψέ το!
    Χ

    (Ανάγκη να τα πω, έστω και ... στον αέρα) "

    (http://www.psychologynow.gr/psychology-in-our-life/personality/2473-afhnontas-pisw-thn-enoxoipoihsh.html)

    https://www.youtube.com/watch?v=lzt-m-UXtK8


    Αυτή ήταν μια ακόμη ανάρτηση που έκανα στο προφιλ μου στο fb. Είπαμε. Κόντρα στο ρεύμα κι εδώ. Δε νιώθω την ανάγκη να μεταφέρω αναρτήσεις από το blog μου στο fb, εκτός από μικρά αποσπασματάκια τα οποία για συγκεκριμένο λόγο και σκοπό, με αντιγραφή και επικόλληση αναρτώ στο fb. Νιώθω όμως αρκετές φορές την ανάγκη να μεταφέρω τις εκεί αναρτήσεις μου σ' αυτόν το χώρο, αφενός για να τις ξεδιπλώσω λίγο ακόμη και αφετέρου για να τις στεγάσω να μην τις πάρει ο άνεμος. Το άφησα αχτένιστο το κειμενάκι που έγραψα αν και διαβάζοντάς το ξανά βρήκα πως σε ορισμένα σημεία δεν είναι κατανοητό και σε ένα σημείο τα γράμματα είναι ... απλά γράμματα μπερδεμένα. Λίγο η πληκτρολόγηση στο κινητό, λίγο το τρίτο ποτηράκι κόκκινο κρασί (σε κρυστάλλινο ποτήρι), λίγο μια όμορφη βραδιά που πάνω της έπεφτε η σκιά ενός αγνώστου παιδιού... Ε, δε θέλω και πολλά  για να  μεταμορφώσω τις μικρές και ασήμαντες σκέψεις μου σε ασυνάρτητες σκέψεις...

    Ο λόγος λοιπόν που έκανα την παραπάνω ανάρτηση ήταν ένα γεγονός που με συγκλόνισε όπως συγκλόνισε όλη την τοπική κοινωνία της Δράμας. (http://www.efsyn.gr/arthro/ena-koritsi-dyo-viasmoi-polles-apoysies).

    Σήμερα, και δυο μέρες μετά από την ανάρτηση που έκανα στο fb, με σταματούν στο δρόμο για να μου πουν πως ταυτίζονται με ότι έγραψα. Κι αναρωτιέμαι τελικά τι φταίει αφού λίγο πολύ όλοι ενστερνίζονται τις απόψεις μου γύρω από το συγκεκριμένο θέμα. Είναι όμως και οι άλλοι, ελάχιστοι ευτυχώς, που με σταματούν για να μου πουν πως διάβασαν την ανάρτησή μου και πως τα πράγματα δεν είναι έτσι όπως τα φαντάζομαι, ρομαντικά. Πως το κορίτσι πήγαινε γυρεύοντας και πως κάποια στιγμή ο δρόμος που πήρε κάπου άσχημα θα την έβγαζε.
    Και τότε σταματώ να αναρωτιέμαι τι φταίει. Έστω κι ένας, σκέφτομαι, κάνει τη διαφορά. Όσο θετικά κι αν σκέφτεται το σύνολο των ανθρώπων. Κι αυτός ο ένας, δεν είναι αυτός που θα σκύψει πάνω από το πρόβλημα να δει από που πηγάζει αυτή η ανάγκη των παιδιών να γεμίσουν τα κενά που έχουν με το εύκολο και ανούσιο sex, με ποτό και με ουσίες. Δεν είναι αυτός ο αυριανός γονιός που θα αγκαλιάσει και θα πει "είμαι εδώ αν με χρειαστείς", δεν είναι αυτός ο άγνωστος που θα πονέσει έστω κι από απόσταση και θα προβληματιστεί.
    Αυτός ο ένας λοιπόν, είναι αυτός που θα εγκαταλείψει, θα περιοθωριοποιήσει κι εύκολα θα κατηγορήσει και θα κρίνει. Και αυτός ο ένας, θα παρασύρει στην αρνητική του σκέψη κι άλλους μίζερους και ανασφαλείς για να μπορέσει να καλύψει την δική του τη μιζέρια και ανασφάλεια.



    Υ.Γ. Η 17χρονη οπτασία στην οποία αναφέρομαι, έχει κι αυτή ένα "γυάλινο βλέμμα". Στην ερώτηση " ΓΙΑΤΙ? " κάποιας κυρίας που τη γνωρίζει εδώ τέσσερα χρόνια, και ναι μεν νοιάζεται γι' αυτήν αλλά τίποτα δεν μπορεί να κάνει γιατί και η ίδια κουβαλά ένα δυσβάσταχτο σταυρό, απάντησε :
    "Γιατί όχι?
    Εσύ?
    Μ' αγαπάς?"