Σάββατο, 14 Ιανουαρίου 2017

Ποίημα χωρίς τίτλο / Πούσκιν


...

Εγώ σας αγαπούσα 
και θαρρώ,
ο έρωτάς μου ήταν τόσο δυνατός
που ως σήμερα 
δε λέει να σβήσει απ' την ψυχή μου.
Όμως αυτό καθόλου μη σας νοιάζει.
Ούτε μια θλίψη ας μη νιώθει η καρδιά σας.
Εγώ σας αγαπούσα τρυφερά κι ανέλπιδα.
Πότε με ζήλια, πότε με εγωισμό
Τόσο ειλικρινά και τρυφερά σας αγαπούσα
που είθε να δώσει ο Θεός
έτσι ξανά ν' αγαπηθείτε...

                                                                              Πούσκιν


   Το είχα διαβάσει πριν από 15-20 χρόνια και μου άρεσε πολύ. Απορίας άξιο δε, είναι πως το απομνημόνευσα με την δεύτερη κιόλας ανάγνωση χωρίς καν να το επιδιώξω. Αναφερόταν ως "ποίημα χωρίς τίτλο" και σίγουρα δεν θυμάμαι το όνομα του μεταφραστή. 
    Από τότε το ψάχνω καμιά φορά για να διαπιστώσω αν το θυμάμαι καλά ή αν κάπου έγινε από ΄μένα κάποια αυθαίρετη παρέμβαση. 
    Δυστυχώς δεν το βρίσκω πουθενά με αυτήν την μετάφραση. Το βρήκα σήμερα εντελώς τυχαία ψάχνοντας κάτι άλλο, με άλλες ωστόσο μεταφράσεις, τις οποίες, ομολογώ, πως θα μου ήταν πιο δύσκολο να τις κάνω κτήμα μου. Λόγω ηλικίας? Ίσως. Ποιος ξέρει?

Οι παρακάτω μεταφράσεις από το διαδίκτυο, στη δεύτερη των οποίων δίδεται και ο τίτλος "Κάποτε" :

Σας αγαπούσα: η αγάπη είναι ακόμη δυνατή,
Δεν έσβησε μες την ψυχή μου ακόμη·
Μα εσάς δεν πρέπει να σας ανησυχεί·
Δε θέλω να σας προκαλέσω θλίψη.
Σας αγαπούσα απέλπιδα, σιωπηλά,
Πότε δειλά μα πότε και με ζήλια·
Σας αγαπούσα όμως ειλικρινά και τόσο τρυφερά
Που αν είναι θέλημα Θεού έτσι κι οι άλλοι θα σας αγαπούν.

Μετάφραση από τα ρωσικά Δημήτρης Β. Τριανταφυλλίδης


Κάποτε
Ήμουν ερωτευμένος κάποτε μαζί σου,
Και να το πω ειλικρινά, ακόμα σ' αγαπώ,
Αλλά ας μη σ' απασχολεί πλέον αυτό,
Αφού δεν πρόκειται πια να σ' ενοχλώ.
Εγώ σε λάτρευα σιωπηλά, παρθενικά,
Γοητευμένος από το δικό σου κάλλος.
Εγώ σε αγαπούσα άδολα και τόσο στοργικά,
Έτσι, ώστε να δώσει ο Θεός, να σ' αγαπήσει
κάποιος άλλος.

Μετάφραση Γιώργος Σοϊλεμεζίδης



Романс-я Вас любил (А.С.Пушкин, муз.Шереметьева ( Ειδύλλιο-Σας αγάπησα (Πούσκιν, muz.Sheremeteva)

6 σχόλια:

  1. "Ο ήλιος της ρωσικής λογοτεχνίας"... Έψαχνα, συμπτωματικά, να διαβάσω κάτι από Πούσκιν τις προηγούμενες μέρες (αλλά δε στάθηκα πολύ τυχερή στην επιλογή μου).

    Για κάποιον λόγο, προτιμώ την πρώτη εκδοχή του ποιήματος απ' τις άλλες δύο, μολονότι το τραγουδιστό της ρίμας πάντα με έλκει.
    Πολύ τρυφερό και αγνό μού φαίνεται το ποίημα - ίσως, επειδή ο ερωτευμένος έχει πια παραιτηθεί. Και, συνήθως, οι παλιές αγάπες πάνε στον παράδεισο. ;-)
    Όμορφη η ανάρτησή σου. :-)
    Υ.Γ. : Με δύο μόλις αναγνώσεις κατάφερες να το συγκρατήσεις για χρόνια;! Λες να είχε να κάνει η διάθεσή σου τη στιγμή που το διάβαζες; (Επίσης, ό,τι θεωρούμε πως μας αφορά, το θυμόμαστε καλύτερα, πιστεύω.)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Η πρώτη εκδοχή To love life for what it is έχει ένα μοναδικό λυρικό ύφος. Ουσιαστικά αυτό και η τελευταία του στροφή ήταν αυτά που με γύρισαν πίσω για μια δεύτερη και πιο ουσιαστική ανάγνωση. Νομίζω πως δεν θα με άγγιζε τόσο ώστε να το ξαναδιάβαζα και να το απομνημόνευα στις άλλες εκδοχές.
      Και επίσης το γεγονός ότι καταγράφηκε στο μυαλό μου με τέτοια ευκολία για ΄μένα που η μνήμη μου ανέκαθεν δεν με βοηθούσε καθόλου, και παρέμεινε εκεί για χρόνια ολόκληρα, δε νομίζω να έχει να κάνει με την διάθεση που βρισκόμουν την εποχή που το διάβασα, αλλά με αυτήν την τελευταία του στροφή : «Τόσο ειλικρινά και τρυφερά σας αγαπούσα, που είθε να δώσει ο Θεός, έτσι ξανά ν’ αγαπηθείτε…». Αυτό το απόλυτα αληθινό και ανιδιοτελές συναίσθημα που εκφράζει ο ποιητής με γοήτευσε!!!
      Όσο γι’ αυτό που λες για τις παλιές αγάπες. Ξέρεις δεν πάνε όλες στον παράδεισο. Είναι κι εκείνες που καταδικάζονται στην άβυσσο της κόλασης. Στον παράδεισο έχω την αίσθηση πως πάνε όλοι οι ανεκπλήρωτοι έρωτες γιατί δεν έχουν υποστεί καμία φθορά. Γεννιόνται κάθε φορά από την αρχή όταν τους σκέφτεσαι και τους πλάθεις όπως εσύ τους θες και ζεις μέσα στο ψέμα τους...
      Κι αν είσαι τυχερός, ξυπνάς από την πλάνη σου και ζεις στην πραγματική ζωή. Αλλιώς νομίζω χάνεσαι.

      Υ.Γ. Είναι φορές, πολύ ελάχιστες ομολογώ, που η μνήμη μου πραγματικά με εντυπωσιάζει…

      Διαγραφή
  2. Όμορφο ποίημα, δεν το γνώριζα. Καλή χρονιά σου εύχομαι, με υγεία!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Γραμμένο Έλλη με ιδιαίτερη λεπτότητα, τρυφερότητα και ευγένεια.
      Μου αρέσει κι εμένα πολύ!
      Αντεύχομαι και σου στέλνω μια αγκαλιά! :)

      Διαγραφή
  3. Πολύ όμορφο Ζωή. Ένας μεγάλος λογοτέχνης που μας τον θυμίζεις. Να είσαι καλά και η μνήμη σου πάντα να ανασύρει τέτοια αριστουργήματα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αχ φίλε Γιάννη,
      εκτός από το "αρνάκι άσπρο και παχύ" κι ένα δικό μου που είχα γράψει προ αμνημονεύτων ετών, δεν νομίζω να υπάρχει κάτι άλλο το οποίο θα μπορούσα να ανασύρω...
      Μα έχω μάθει από τη ζωή μου ποτέ να μην λέω ποτέ. Ίσως κάποια στιγμή, σε μια αναλαμπή κάτι να έρθει και πάλι στην επιφάνεια. :)
      Ευχές για όμορφη και δημιουργική εβδομάδα!!! :)

      Διαγραφή