Δευτέρα, 16 Ιανουαρίου 2017

Χαζεύοντας τις φλόγες


    Ο αποκλεισμός από το χιόνι καλά κρατεί. Όχι πως δεν είναι εφικτό να κυκλοφορείς στους δρόμους μα, αν μη τι άλλο είναι λίγο επικίνδυνο. Κι επειδή από καιρό εφαρμόζω το "ρητό" προσέχουμε για να έχουμε, να ΄μαι μπροστά στον υπολογιστή να βασανίζω το πληκτρολόγιό του με τις ανεμοδαρμένες σκέψεις μου. Η έξοδός μου περιορίστηκε μοναχά σε μονοπάτια ζεστά και γνώριμα κι όταν γυρνώ οι φλόγες στο τζάκι μου ανάβουν και δεν σταματούν να τσιρτσιρίζουν (από το λεξιλόγιο της γιαγιάς αυτό). 
    Παρέες? Πολλές!!! Βιβλία, μολυβάκι και μπλοκ, ραδιόφωνο. Δεν με αφήνουν λεπτό να νιώσω μοναξιά κι όταν πια με κουράζουν με την πολυλογία τους, πατάω το κουμπάκι "of" και τα κλείνω όλα. Επιτρέπω τότε το μυαλό να αδειάσει από σκέψεις και το βλέμμα να χαθεί μέσα στις φλόγες και ξεκινώ ένα παιχνίδι που από τα μικράτα μου έπαιζα. Μετατρέπω τα σχήματα που για κλάσματα του δευτερολέπτου παίρνουν οι φλόγες, σε άγνωστα πλάσματα, σε τέρατα κι αγγέλους, Φτιάχνω ιστορίες που αμέσως τις ξεχνώ και διασκεδάζω κι αρχίζω άλλες πάλι απ' την αρχή να φτιάχνω ιστορίες που κι αυτές με τη σειρά τους γίνονται αέρας και δραπετεύουν από την καπνοδόχο.  
    Το βιβλίο που μου δάνεισε η φίλη διαβάστηκε απνευστί. Δεν με ταξίδεψε. Με ανάγκασε, παραδόξως με τη θέλησή μου, να φορέσω τα παπούτσια του ήρωα και να περιπλανηθώ με αυτήν την "αδιάφορη ματιά απόγνωσης" στο βλέμμα του, στους δρόμους του Ελσίνκι. Και χάνομαι κι εγώ όπως κι αυτός μέσα στις σκέψεις μου.
Ανάγκη να παραθέσω  αποσπάσματα :
"... Δεν ήταν δύσκολο ν’ αφεθώ στην επιθυμία που τρέφουμε όλοι να ανήκουμε κάπου. Όμως για μένα η αίσθηση αυτής της καινούργιας ταυτότητας παρέμενε τεχνητή.
Έπρεπε να ξαναχτίζω κάθε μέρα απ’ την αρχή. Μόλις έσβηνε η συνείδησή μου, μόλις χαλάρωναν τα επίπεδα επιφυλακής του μυαλού μου, εξατμιζόταν κάθε πρόοδος που είχα κάνει. Μπορεί να έμεναν οι λέξεις, μπορεί να ρίζωνε και να θέριευε η γνώση της γλώσσας, όμως τίποτα δεν απέμενε από την βεβαιότητά μου ότι ανήκα σ εκείνο τον τόπο. Δεν μπορούσα ν’ απαλλαγώ από την υποψία πως έτρεχα ιλιγγιωδώς σε λάθος δρόμο. Στις πιο απόκρυφες πτυχές του υποσυνείδητού μου δεν ξεθώριαζε ποτέ η αίσθηση πως μέσα στον εγκέφαλό μου παλλόταν ένας άλλος, ζωντανός νεκρός. Μου πέρασε η σκέψη ότι ίσως αυτή η στάση επαγρύπνησης, αυτή η ανημπόρια μου να βουτήξω με κλειστά μάτια στην καινούρια μου ζωή, οφειλόταν σε μια και μοναδική αλλά σοβαρή έλλειψη. 
 Μια μόνο από τις παραινέσεις του γιατρού Φρίαρι δεν κατάφερα ν' ακολουθήσω. Την αναζήτηση του έρωτα, το να αφεθώ ελεύθερος. Μέσα μου ένα πέτρινο κέλυφος παρέμενε αδιαπέραστο. Το ένιωθα κάτω απ' το δέρμα μου λες και θα μπορούσα να το αγγίξω. Ήταν η μήτρα της νέας μου ύπαρξης. Αν το άνοιγα, αν το πρόσφερα σε κάποιον, αυτό θα σήμαινε ότι θα έθετα σε κίνδυνο αυτό το ελάχιστο που είχα καταφέρει να χτίσω, ότι θα ρίσκαρα να φυσήξω και να σκορπίσω στον άνεμο τα δεκαεπτά γράμματα του ονόματός μου. Εγώ που δεν ήξερα ακόμη ποιος είμαι, πως θα μπορούσα να παραδοθώ? Ποιον θα εμπιστευόμουν για να του προσφέρω τον εαυτό μου? ..."

"... Κάποιες φορές η ανθρώπινη σκέψη χάνεται στις υπόγειες στοές  της λογικής, σκλάβα μιας γεωμετρίας που γίνεται αυτοσκοπός και στόχος της δεν είναι πια η κατανόηση της πραγματικότητας, αλλά η συντήρηση μιας έπαρσης. Είμαστε τόσο παράλογα εγωιστές, που, μόνο και μόνο για να μην παραδεχτούμε κάποιο λάθος μας, προτιμάμε να καταστραφούμε κυνηγώντας την ψεύτικη αλήθεια μας. Κόντρα σ’ αυτήν την πορεία του μυαλού, πολλοί άνθρωποι βρίσκουν καταφύγιο στην πίστη, σ’ ένα ανώτερο όν που έχει στην κατοχή του τα κλειδιά όλων των μυστηρίων και το αντίδοτο για κάθε πόνο. Με αντάλλαγμα την ταπεινότητα, ο Θεός μας υπόσχεται γνώση, και στην επώδυνη πολυπλοκότητά μας αντιτάσσει τη συμφιλιωτική του ενότητα. Αν όμως υπήρχε Θεός, θα μας έκανε διαφορετικούς, απόλυτα δέσμιους της ύλης από την οποία προερχόμαστε ή απόλυτα ελεύθερους από την σκλαβιά του μυαλού, όμοιούς του ή σκλάβους του. Δε θα εγκατέλειπε τα δημιουργήματά του σ’ αυτήν την ενδιάμεση κατάσταση, μεταξύ κατάρας και μακαριότητας, αναγκασμένα να κυνηγούν  τη θεία τελειότητα με τα ατελή εργαλεία της ανθρώπινης γνώσης. ..."
"...Όποτε περιπλανιόμουν, τρύπωνα στο βουβό πλήθος που έβγαινε τις Κυριακές απ' τις εκκλησίες, στις ουρές που σχηματίζονταν μπροστά στα παντοπωλεία. Μου άρεσε να γίνομαι ένα με τον κόσμο που ανέβαινε στο τραμ. Παρίστανα ότι περίμενα να κατέβω κι εγώ σε κάποια στάση, ότι πήγαινα σ' ένα συγκεκριμένο μέρος, και κάθε τόσο κοιτούσα έξω από το παράθυρο για να δω πόσο απείχα από το φανταστικό μου προορισμό. Κατέβαινα σε μια τυχαία οδό, έκανα βιαστικά δέκα είκοσι βήματα, ίσια ίσα μέχρι ν' απομακρυνθεί το τραμ, κι ύστερα ξανάρχιζα τις βόλτες μου. Πήγαινα στην επόμενη στάση και περίμενα το τραμ στην απέναντι πλευρά του δρόμου, για να επιστρέψω. Εξωτερικά ήμουν ένας Φινλανδός όπως όλοι αυτοί που έβλεπα γύρω μου. Όμως κανείς δεν με γνώριζε. Κανείς δεν με είχε δει ποτέ πριν από έξι μήνες. Χαιρετιούνταν μεταξύ τους, αναγνώριζα ο ένας τον άλλο όταν συναντιούνταν. Εγώ απείχα από κάθε χειραψία. ..."
 Βιβλίο : "Νέα φινλανδική γραμματική" / Diego Marani.

    Θέλοντας να κρατήσω την γεύση που μου άφησε το όμορφο αυτό βιβλίο, περιπλανήθηκα στον κόσμο του διαδικτύου αδιάφορα.
    Έπεσα πάνω στο παρακάτω κειμενάκι και το άνοιξα έτσι, για να περάσω χαλαρά και δίχως σκέψη την ώρα μου. Έφτασα ως και την τελευταία του παράγραφο και ετοιμάστηκα να το κλείσω. Συνειδητοποίησα πως τίποτα από αυτό που μπρος τα μάτια μου "μιλούσε" δεν κατάλαβα γιατί και πάλι το μυαλό μου αφέθηκε σε άλλες σκέψεις. Το έπιασα και πάλι από την αρχή να "δω" τι λέει. 
Τελειώνοντάς το σκέφτηκα : «Ίσως να πέρασε κι από την δική μου τη ζωή κάποια στιγμή ένας τέτοιος ξεχωριστός άνθρωπος και να μην τον αντιλήφθηκα». 
Και με έπιασε μια θλίψη τότε σ’ αυτήν την σκέψη και μελαγχόλησα. Γιατί εγώ, δεν ξέρω πως να εκτιμώ τα έργα τέχνης και πως να ξεχωρίζω τα αυθεντικά...

http://www.thessalonikiartsandculture.gr/blog/apopseis/oi-pio-ksexoristoi-anthropoi-einai-syxna-kai-oi-pio-xamenoi#.WHx1kxuLTIX

    Έξω φυσάει τώρα και οι πόρτες του σπιτιού μου είναι όλες καλά σφραγισμένες. Για μια ακόμη φορά δεν κατάλαβα πως ο αέρας τρύπωσε μέσα στο νου και έγινε αυτό το αναμάλλιασμα στις σκέψεις μου. Ούτε κατάλαβα γιατί θέλησα να τις αφήσω στο χρόνο ακουμπώντας τες πάνω σ' αυτό το πληκτρολόγιο. 

6 σχόλια:

  1. Καλησπέρα Ζωή. Σαν όμορφο παραμυθένιο διήγημα διαβάζεται η γραφή στο θέμα αυτό. Και η έναρξη και τόσο το κλείσιμο είναι πανέμορφα.
    Ανέκαθεν το είχα όνειρο να βρισκόμουν σε ένα κλασικό παραδοσιακό σπίτι αποκλεισμένος από τα χιόνια. Το έχω απωθημένο όνειρο και το πιθανότερο είναι να πεθάνω χωρίς να το ζήσω δυστυχώς.
    Εδώ έχουμε βουλιάξει στην μιζέρια της πόλης, χάνουμε τα πάντα εκτός απ τις ζωές μας. Μονάχα η φαντασία μας βαστιέται ζωντανή και μόνο αυτή.
    Σε ευχαριστώ απ την καρδιά μου που μου έδωσες τη δυνατότητα να το ζήσω έστω και μέσα απ την πένα σου.
    Τις καλησπέρες μου.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Φίλε Γιάννη καλή σου μέρα,
      Λυπάμαι πολύ που οι σκέψεις μου έβγαλαν στην επιφάνεια τα καταχωνιασμένα απωθημένα σου. Δεν είμαι σε θέση και δεν μου αρέσει να συμβουλεύω κανέναν, μα θα σου πω τι θα έκανα εγώ αν ήμουν στη θέση σου. Θα έπαιρνα την εκλεκτή μου συντροφιά (σύζυγο) λοιπόν φίλε Γιάννη, και θα δραπέτευα έστω κι ένα Σ/Κ σε ένα χιονισμένο παραδοσιακό χωριουδάκι. Θα έκανα μια έκπληξη πρώτα στον εαυτό μου και ύστερα στην εκλεκτή παρέα μου. Ακόμη κι αν τα οικονομικά δεν βοηθούσαν, θα περνούσα όσο πιο συντηρητικά μπορούσα αφενός για να αποκλείσω τον εαυτό μου από την μιζέρια όπου η πόλη βουλιάζει όπως λες και αφετέρου για να αποτινάξω από το νου κι από την ψυχή μου αυτό το απωθημένο . Γιατί δεν μου αρέσει να έχω απωθημένα Γιάννη. Προσπαθώ να βρω εναλλακτικές λύσεις που μου επιτρέπουν στο περίπου να τ' αγγίξω αν βλέπω πως δεν είναι εφικτό να τα εκπληρώσω.
      Για ΄μένα που ποτέ δεν δήλωσα πως έχω συγγραφικές τάσεις, το να μου λες πως οι καταγεγραμμένες σκέψεις μου σε ταξίδεψαν είναι πολύ μεγάλη κολακεία και σ΄ευχαριστώ ακόμη μια φορά γι' αυτό.
      Σου εύχομαι να έχεις μια όμορφη και δημιουργική ημέρα!!!

      Διαγραφή
  2. Δική μου χαρά Ζωή μου, είναι όλο αυτό που αποκόμισες και μοιράστηκες μαζί μας από αυτό το βιβλίο και απ΄ότι διαπίστωσα σε γέμισε με συναισθήματα που μόνο εσύ μπορείς και ξέρεις να αποκρυπτογραφήσεις!
    Έχω πια τόσο συχνά την εμπειρία και την αίσθηση του αποκλεισμού λόγω χιονιά που αντιθέτως όχι μόνο δεν με φοβίζει αλλά με βάζει αντιμέτωπη με τις ευθύνες μου και με τις δυνατότητες μου που είναι και σωματικές...
    Να, με τα χρόνια, δεν σκαρφαλώνω πχ στα ντεπόζιτα νερού να δω ποιος σωλήνας έχει σπάσει και για 6 μέρες είμαστε χωρίς νερό!
    Και εδώ, η επίγνωση είναι οδηγός και ξέρω και πως και εσύ "την" έχεις οδηγό!
    "... Δεν ήταν δύσκολο ν’ αφεθώ στην επιθυμία που τρέφουμε όλοι να ανήκουμε κάπου. Όμως για μένα η αίσθηση αυτής της καινούργιας ταυτότητας παρέμενε τεχνητή".
    Όταν έχεις ζήσει σε τρεις διαφορετικές χώρες, σου είναι πιο εύκολο να δεις πως δεν ανήκεις πουθενά, αλλά μόνο στον εαυτό σου!
    Μικρή, μου άρεσε και έλεγα πως είμαι πολίτης των ουρανών και σίγουρα εκεί ανήκουμε όλοι!

    Ο ήλιος λάμπει στο βουνό μου σήμερα και απ΄ το πρωί διαβάζοντας και τα σχόλια στο blog μου, λέω αβίαστα ευχαριστώ στη ζωή που μ' έφερε να γνωρίσω έστω διαδικτυακά όμορφες και ευαίσθητες ψυχές!
    Ευχαριστώ Ζωή μου! <3

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Στεφανία μου πραγματικά φόρεσα τα παπούτσια του ήρωα και περιπλανήθηκα όπως εκείνος ψάχνοντας μια ταυτότητα, μια ζωή που να του ανήκει. Χαμένος μέσα στα πυρά του πολέμου και κυρίως σε έναν εσωτερικό πόλεμο...
      Ήδη όμως είπα πάρα πολλά για το υπέροχο αυτό βιβλίο και ίσως δεν θα ΄πρεπε...
      Αποκλεισμένη δεν ένιωσα με τα χιόνια. Πως θα μπορούσα άλλωστε? Τις πολύωρες αποδράσεις μου τις έκανα, τη θαλπωρή του σπιτιού μου την απόλαυσα χωρίς βασικές στερήσεις όπως εσύ, στους δρόμους της πόλης από επιλογή δεν έβγαινα, οπότε δεν μπορείς να με κατατάξεις στην κατηγορία των αποκλεισμένων. Δεν ξέρω τι θα έκανα αν ήμουν στη θέση σου. Κατά πάσα πιθανότητα θα συνήθιζα μα έτσι όπως το σκέφτομαι τώρα, να σου πω την αλήθεια μου, σκιάζομαι!!!
      Στο αποσπασματάκι που αντέγραψες για να το ενσωματώσεις στο σχόλιό σου, θα σου απαντήσω με μια αγαπημένη φράση του Επίσκοπο George Berkeley : “Αν ένα δέντρο πέσει στο δάσος και δεν είναι κανείς εκεί για να το ακούσει, θα κάνει θόρυβο;”
      Και θέλω με αυτό να πω, πως μπορεί να επιλέγω να ζω μοναχικά, ωστόσο δεν μπορώ να φανταστώ τη ζωή μου χωρίς να ανήκω κάπου. Αν δεν είχα τους ανθρώπους που αγαπώ και μ' αγαπούν, η μοναχικότητά μου θα μετατρεπόταν σε μοναξιά η οποία, χωρίς να μπορώ να το πω με σιγουριά γιατί δεν το βίωσα, αν μη τι άλλο, θα με πονούσε. Και το δικό μου το "ανήκω" το λέω με την ευρύτερη έννοια που λες κι εσύ το δικό σου "ανήκω"... Πως να σου το εξηγήσω? Δεν μου έρχονται τα κατάλληλα λόγια αυτήν τη στιγμή και το πιθανότερο είναι να σε μπέρδεψα.
      Προφανώς έχεις κάνει καινούρια ανάρτηση. Επιφυλάσσομαι για αύριο. Θα την δω με την ησυχία μου πίνοντας τον πρωινό καφέ μου. Και είμαι σίγουρη πως θα έχω την κατάλληλη παρέα για καφέ!
      Το ευχαριστώ που μου λες δεν το καταλαβαίνω, αλλά θα το καλοδεχτώ και θα σου το επιστρέψω με αγάπη! :)
      Αγκαλιά ζεστή!!! Καθιερωμένη πλέον... :)

      Διαγραφή
  3. Κάθε φορά που διαβάζω Ζωή μου τις σκέψεις σου γραμμένες και πολύ ψαγμένες νιώθω πολύ όμορφα !Δεν ανήκω πουθενά είναι το συναίσθημα του ήρωα του βιβλίου που κατάφερες και φόρεσες τα παπούτσια του . Μου προκαλεί εντύπωση η ενσυναίσθηση αυτού του γεγονότος γιατί και δύσκολα μπορούμε να μπούμε στα παπούτσια του άλλου και κυρίως φοβόμαστε και δεν θέλουμε και δεν μας ενδιαφέρει . Οι φλόγες του τζακιού παίζουν όμορφα και άσχημα παιχνίδια με το νου μας αλλά πάντα θα βγάζουν αυτή τη γλυκιά θαλπωρή που εισχωρεί στα τρίσβαθα της ψυχής !!Διάβασα και το άρθρο με το λινκ που μας έδωσες , μου αρέσει και με κάνει να διερωτώμαι το ίδιο και εγώ σαν εσένα !!!
    Καλή εβδομάδα να έχεις

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Νικόλ μου, καλή σου μέρα!
    Ναι ο ήρωας του βιβλίου μετά από έναν βαρύ τραυματισμό χάνει τη μνήμη του.
    "Είναι ένας άνθρωπος χωρίς ταυτότητα και χωρίς μνήμη, ένας άνθρωπος που δεν θυμάται καν τη μητρική του γλώσσα. Μια ετικέτα ραμμένη στο εσωτερικό του ναυτικού αμπέχωνου που φοράει κι ένα μαντίλι με τα αρχικά Σ.Κ. οδηγούν τον φινλανδικής καταγωγής γιατρό του πλοίου στο συμπέρασμα ότι ο τραυματίας είναι ο Φινλανδός στρατιώτης Σάμπο Κάργιαλαϊνεν. Έτσι, τον στέλνει στο Ελσίνκι με σκοπό να αναζητήσει το παρελθόν του και να βρει τη χαμένη του μνήμη. ...".
    Και κάπου εκεί χάνετε ολότελα...
    Ναι. Δυστυχώς για ΄μένα, πολύ συχνά προσπαθώ να μπω στα παπούτσια των άλλων. Αυτό δεν σημαίνει πως το καταφέρνω πάντα. Μα είναι τόσο ψυχοφθόρο όλο αυτό, δεδομένου ότι αφήνω στην άκρη τα δικά μου παπούτσια. Και κάπου εκεί, χάνομαι κι εγώ πολύ συχνά...
    Είμαι καθηλωμένη από έναν πυρετό μέσα στο σπίτι μου. Το σχόλιό σου έφερε άλλες σκέψεις στο μυαλό μου. Αν καταφέρω να τις βάλω στη σειρά, ίσως να τις διαβάσεις :)
    Όμορφα να κυλήσει και η δική σου εβδομάδα Νικόλ μου!!!
    Καλημερίζω σε!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή