Δευτέρα, 30 Ιανουαρίου 2017

Λες η αιτία να 'ναι η ίωση?


   Είχα χρόνια πολλά να νιώσω άρρωστη. Ούτε θυμάμαι από πότε, μα όσο το σκέφτομαι, θαρρώ πως ήταν από τότε που πήγαιναν τα κορίτσια μου στο σχολείο. Είναι αλήθεια τελικά πως οι συχνές ασθένειες οφείλονται και μεταφέρονται κυρίως από το σχολείο μέσα στο σπίτι? Έχει κάποια λογική. Ίσως. 
   Γεγονός πάντως, είναι φέτος πως για δεύτερη φορά νιώθω τέτοια εξάντληση από πυρετό μετά από χρόνια. Κι όταν σε καθηλώνει μέσα στο σπίτι σου ένας τέτοιος πυρετός, οι ώρες σου δεν περνούνε εύκολα. Σαν αργόσχολος που δίχως με τη θέλησή σου γίνεσαι κι ανήμπορος να κάνεις ο,τιδήποτε, ψάχνεις πράγματα υποτονικά που θα γεμίσουν τις ατελείωτες αυτές τις ώρες σου για να τις αποτελειώσεις. Να τις σκοτώσεις μια και καλή, οριστικά. Κι αφού τα καταφέρεις μια χαρά να τις σκοτώσεις τελικά, θα περάσουν πιο "ανώδυνα" έτσι "νεκρές" μέχρι να ξημερώσει μια άλλη μέρα που θα σε βρει λίγο πιο δυνατό από χθες και η επόμενη η μέρα ακόμη δυνατότερο. Έτσι που τις νεκρές σου αυτές τις ώρες, θα έχεις το κουράγιο να αρχίσεις και πάλι από την αρχή να τις γεμίζεις με σταλαγματιές ζωής μέχρι να καταφέρεις να τις φτιάξεις και πάλι στα δικά σου μέτρα και στα δικά σου τα καλούπια να τις βάλεις. Έτσι, σιγά σιγά. Θα ανακτάς τις δυνάμεις σου μέχρι να βρεις τους γνώριμους ρυθμούς της καθημερινότητάς σου.
    Κάπως έτσι σκέφτομαι πως θα αισθάνθηκε ο ηλεκτρονικός μου φίλος μια εβδομάδα πριν που καθηλώθηκε κι εκείνος στο κρεβάτι από έναν τέτοιο πυρετό. Τις ίδιες σκέψεις θα πρέπει να έκανε και θέλησε κι εκείνος να σκοτώσει τις ατελείωτές του ώρες με πράγματα υποτονικά που δεν απαιτούν σωματική ενέργεια. Και κάπως έτσι, ακάλεστος-καλεσμένος, όπως είθισται στο fb να συμβαίνει, με επισκέφτηκε στο εκεί δικό μου σπιτικό. Κατέφθαναν στις ενημερώσεις μου τα likes του το ένα πίσω από τ' άλλο σε αναρτήσεις μου πρόσφατες μα μέχρι κι ένα μήνα πριν παλιότερες. 
    Τον "παρακολουθούσα" κι αναρωτιόμουν. Μέχρι που πήρα κι ένα μήνυμά του στο τέλος και κατάλαβα. Ένα μήνυμα, έτσι στο άσχετο, που μου ΄λεγε : «Είμαι ώρα σκαρφαλωμένος σε έναν πανέμορφο "τοίχο" και κλέβω, κλέβω μυρωδιές, χρώματα, χρώματα, μουσικές. Σ'ευχαριστώ. όμορφο απόγευμα, παρότι πυρέσσων, χάρη σε σένα.»  Η απάντησή του  στην ερώτησή μου αν είναι καλά, ήταν : «Η συνήθης εποχική ίωση. Κλεισούρα. Αλλά, είπα, θα μπω στον τοίχο της να αλαφρύνει η ψυχή μου.».
   Κάπου εκεί προβληματίστηκα πολύ και δίχως να σκεφτώ του απάντησα : «περαστικά σου... Είπες να μπεις, στον τοίχο της αλαφροϊσκιωτης...»
    
     Κι αφού μπήκα σ' αυτήν την διαδικασία άγνωστε αναγνώστη μου, να μοιραστώ αυτά τα προσωπικά μηνύματα μαζί σου, θα συνεχίσω, μιας και πρόκειται για μια συζήτηση καθαρά και μόνο σε ΦΙΛΙΚΟ επίπεδο και πλαίσιο.
Εκείνος :  «Ευτυχώς που υπάρχεις κι είσαι έτσι.»
Εγώ : «Γιατί δεν ρωτάς αν μου αρέσει που είμαι έτσι? Και αν για ΄μένα είναι ευτυχώς? Είναι δύσκολο να είσαι αλαφροϊσκιωτος ... μου. Πολύ δύσκολο...»
Εκείνος : «Το ξέρω. Κάθε τι έχει το τίμημά του. Για μένα είσαι το τρυφερό, το βελούδινο χάδι της ζωής. "Ψυχής ίαμα" που λέμε κι εμείς οι ...»
Εγώ : «Και για ΄μένα? Τι ακριβώς είμαι για ΄μένα? Σ' αφήνω γιατί θα σε στείλω στο Νοσοκομείο. ...»
Λίγο αργότερα σταμάτησα αυτή τη συνομιλία μας γιατί πραγματικά θα τον έστελνα στο Νοσοκομείο αν συνέχιζα, δεδομένου ότι τελευταία με έχουν πιάσει τα υπαρξιακά μου και το μυαλό μου φλερτάρει με σκέψεις που με μπερδεύουν πολύ.
   Σήμερα το πρωί βρήκα ένα άλλο μήνυμα. Αυτήν την φορά στο blog μου, στην τελευταία μου ανάρτηση, από την ηλεκτρονική μου φίλη Nikol.
   Σηκώθηκε αέρας πολύς στο σπίτι μου και ήρθε και με σήκωσε κι εμένα. Και τα παπούτσια μου τα μπέρδεψε με τα "κλεμμένα" τα παπούτσια άλλων. Με στριφογυρνάει και με γυροφέρνει με μανία. Άλλοτε με χτυπάει με δύναμη πάνω στους τοίχους κι άλλοτε με βία με αφήνει πάνω στον καναπέ και στο μαλακό κρεβάτι μου. Είτε χτυπώ στους τοίχους, είτε στα μαλακά τα μαξιλάρια, 
πονάω.

   Καλά να πάθω. Αφού δεν θέλω να συμμορφωθώ και να φοράω τα δικά μου τα παπούτσια μόνο...   
Καλά να πάθω! 



14 σχόλια:

  1. Καλησπέρα Ζωή μου !!! Ξέρεις πάντα όταν σχολιάζω κάτι που είναι σοβαρό για μένα θα γυρίσω οπωσδήποτε να διαβάσω την απάντηση !!! Ετσι λοιπόν σε βλέπω άρρωστη και προβληματισμένη !!Νομίζω ότι αυτές οι ιώσεις έρχονται πιο πολύ για να μας ξεκουράσουν όσο και αν δυσανασχετούμε !! Περαστικά να είναι !!
    Να σου πω επίσης δεν είσαι η μόνη που μπαίνεις στα παπούτσια των άλλων και σίγουρα αυτό έχει το τίμημα του , όμως είναι επιλογή αλλιώς θα ήσουν αδιάφορος άνθρωπος !! Το βιώνω αλλά να σου πω κάτι δεν μπορώ μα ούτε θέλω να αλλάξω γιατί τότε δεν θα είμαι εγώ αλλά μια άλλη γυναίκα !! Επίσης νομίζω ότι αυτό συμβαίνει στους ανθρώπους που η ζωή τους δεν είναι εύκολη , δεν είναι τιμωρία , απλά θέλουμε να βοηθήσουμε στο σύρσιμο των βημάτων !!
    Ευχαριστώ που με τις σκέψεις σου μου δίνεις πολλά ερεθίσματα σκέψεις και ανθρωπιάς !!Σε φιλώ !!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Nikol μου
      Αυτό είναι που με κούρασε και δεν επισκέπτομαι άλλα blog, όσο ενδιαφέροντα κι αν απ’ την αρχή μου φάνηκαν. Το να γυρίζω δηλαδή πίσω για να ελέγξω αν πήρα μία απάντηση σε κάτι που μου κέντρισε το ενδιαφέρον και θέλησα να ακουμπήσω κι εγώ εκεί την άποψή μου. Κι έτσι σιγά σιγά σταμάτησα να παρακολουθώ όλα αυτά τα σημαντικά που γράφονται εδώ μέσα γιατί ήθελα να «πω» και ήθελα να «ακούσω». Είχα ανάγκη την άμεση επαφή και δεν την είχα. Είναι ο λόγος που μετά από κάθε μου ανάρτηση, τις πρώτες μέρες, ελέγχω τακτικά αν έχω κάποιο σχόλιο για ν’ απαντήσω όσο πιο σύντομα μπορώ.
      Σ’ ευχαριστώ γι’ αυτά που γράφεις. Ξέρω πως υπάρχουν πολλοί εκεί έξω σαν εμένα και μου δίνει πολύ κουράγιο όταν νιώθω πως οι σκέψεις μου γίνονται κατανοητές από ορισμένους.
      Θα γίνω σύντομα «καλά». Δεν μου επιτρέπω να με πάρει από κάτω.
      Αν θα ΄θελα να αλλάξω? Όχι, δεν ξέρω αν μπορώ, αν θέλω ή αν τελικά έχω το προνόμιο της επιλογής. Θα ΄θελα όμως να ήμουνα αλλιώς για να είναι και πιο «ξεκούραστη» η ζωή μου...
      Μόλις γύρισα από μια θεατρική παράσταση της μαθητικής ομάδας του μουσικού σχολείου της πόλης μου. Έπρεπε να παραβλέψω τον πυρετό μου και να πάω γιατί δεν θα είχα άλλη ευκαιρία να τους δω. Τώρα ο πυρετός χτυπάει «κόκκινο». (Για όταν έχεις χρόνο : http://users.uoa.gr/~nektar/arts/prose/eric_emmanuel_schmitt_oscar_et_la_dame_rose.htm )
      Προηγήθηκε της παρούσας ανάρτησης, δύο μέρες πριν μια άλλη ανάρτηση σχετική με το θέατρο στην πόλη μου. Την ανακάλεσα γιατί παρέθεσα αρκετά αποσπάσματα κι έτσι αν κάποιος φίλος έπεφτε κατά λάθος πάνω μου, θα έχανε όλο του το ενδιαφέρον για να την παρακολουθήσει. Όχι πως ξέρουν οι φίλοι μου την εδώ παρουσία μου, μα τελευταία βλέπω μια έντονη κίνηση από το fb στη σελίδα μου κι αναρωτιέμαι πόσο «ανώνυμη» είμαι τελικά σ' αυτόν τον χώρο. Ας είναι. Δεν με προβληματίζει καθόλου αυτό. Ίσως όταν τελειώσουν οι παραστάσεις της συγκεκριμένης θεατρικής ομάδας, να την επαναφέρω προς ανάγνωση αν νιώθω ακόμη αυτό το «κόχλασμα» ψυχής που ένιωσα προχθές.
      Μια αγκαλιά από ΄μένα, και τη σκέψη μου.

      Υ.Γ. «…δεν είναι τιμωρία , απλά θέλουμε να βοηθήσουμε στο σύρσιμο των βημάτων !!»
      Πόσο μου άρεσε αυτό!!!
      Δικές μου οι ευχαριστίες Nikol μου!!! Όλες οι ευχαριστίες δικές μου είναι προς εσένα!!!

      Διαγραφή
    2. Ισως δεν το είπα σωστά , επιστρέφω να διαβάσω την απάντηση σχολίου μόνο σε περιπτώσεις που με αγγίζει με το λόγο του κάποιος όπως εσύ και μερικοί ακόμα γιατί Ζωή μου υπάρχει ο αντίλογος και έτσι ψηλαφιστά γνωρίζω κάποιον καλύτερα . Ευχαριστώ για το λινκ θα πάω να το δω !!! Αύριο μια άλλη μερα με λιγότερο πυρετό ναι;

      Διαγραφή
    3. Δεν ξέρω πως το είπες εσύ nikol, ξέρω μόνο ότι κατάλαβα αυτό ακριβώς που διευκρινίζεις τώρα :)
      Να! Αυτή η άμεση επαφή μου ταιριάζει εμένανε!!! :)
      Ευτυχώς όμως που δεν πρόλαβα να βγω!!! :)

      Διαγραφή
    4. Και ναι!!! Αύριο ξημερώνει μια ακόμη πιο όμορφη μέρα από την σημερινή. Γιατί κάθε αύριο κρύβει κάτι άγνωστο που καλούμαστε να το ανακαλύψουμε.
      Καλό σου βράδυ nikol !!!

      Διαγραφή
  2. Περαστικά σου Ζωή....! γρήγορα κοπέλα μου και ανώδυνα. Και να ξέρεις ότι ο χορός αυτών των παράξενων σκέψεων που κλωθογυρίζουν στο μυαλό σου δεν είναι μόνο δικό σου "προνόμιο". Ακολουθούν πολλούς ανθρώπους και τους βάζουν ενίοτε δύσκολα.
    Καλή σου συνέχεια και βδομάδα φυσικά.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Σ' ευχαριστώ πολύ φίλε Γιάννη!!!
      Ναι. Το ξέρω καλά αυτό που λες αν κι εγώ θα δυσκολευόμουν να το κατατάξω στα "προνομιούχα" χαρακτηριστικά ενός ατόμου. Ξέρεις όμως κάτι Γιάννη? Μεγαλώνω και νιώθω έντονη την ανάγκη να ξεκουράσω το μυαλό μου και όχι να του βάζω δύσκολα.
      Όμορφη και η δική σου εβδομάδα να είναι Γιάννη!!!

      Διαγραφή
  3. Ομολογώ πως τις τελευταίες μέρες επειδή δεν είχα νέα σου, άρχισα ν' ανησυχώ παρόλο που "ξέρω" πως τον τελευταίο καιρό το blogging έχει πάψει να σε γεμίζει και χαίρομαι που μέσα απ΄το fb, είχες αυτόν το επικοδομητικό διάλογο, γιατί σε προβλημάτισε και κάθε προβληματισμός, νομίζω πως είναι για το καλό μας, μας αποκαλύπτει πράγματα για μας, μια και ο άλλος γίνεται καθρέπτης μας...
    Συμφωνώ με την Νικόλ, γιατί η πρώτη μου αίσθηση όταν έγραψες για την αρρώστια σου ήταν, πως ήταν αντίδραση του οργανισμού γιατί χρειαζόσουν μια παύση για να "κλειστείς" με τη Ζωή!
    Περαστικά είναι όπως τόσα και τόσα... και είμαι σίγουρη πως αυτή η "κλεισούρα", σου έδειξε πολλά για τη Ζωή!
    Μια ζεστή και θεραπευτική λόγω κατανόησης αγκαλιά, σου στέλνω! <3

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Δεν είναι ακριβώς αυτό Στεφανία μου. Όχι πως δεν με γεμίζει, απλά είναι κάτι πολύ ξένο για ΄μένα. Από την αρχή κάτι δεν μου έκατσε καλά. Βρήκα την ποιότητα που γύρευα εδώ μα είναι πολύ "αργή" η επικοινωνία. Είχα την υπομονή να περιμένω τις απαντήσεις από τα σχόλια που άφηνα μα στο τέλος είτε ξεχνούσα το θέμα που συζητούσαμε, είτε ξεχνούσα να ξαναγυρίσω για να πάρω την απάντηση που περίμενα. Γι' αυτό επέλεξα να περιοριστώ μόνο στις αναρτήσεις μου. Ξέρω πως είναι αγένεια από μέρους μου, μα δεν γίνεται να διαβάζω κάτι και να μην αφήσω ένα σχόλιο αν αυτό που διάβασα με άγγιξε. Κι από την άλλη, δεν γίνεται να περιμένω όταν και αν ...
      Αυτό με τους καθρέφτες που λες είναι που με προβληματίζει πιο πολύ απ' όλα. Γίνομαι καθρέφτης για όσους με γνωρίζουν καλά μα δεν βρίσκω ένα καθρέφτη να καθρεφτιστώ κι εγώ. Να δω πως είμαι, πως μοιάζω, αν είμαι όμορφη ή άσχημη, αν φαίνομαι νέα ή γερασμένη, αν έχω μια καμπούρα που δεν την αισθάνομαι και δεν την βλέπω.
      Και ναι. Η ίωση που με έριξε στο κρεβάτι νομίζω, ή μάλλον είμαι σχεδόν σίγουρη πως βρήκε "τρούπα και τρούπωσε"...
      Θέλω κάποια στιγμή, να ξυπνήσω και να πω δυνατά να το ακούσω, πως επιτέλους με ξέρω! Και απ' ότι βλέπω θα αργήσει πάρα πολύ αυτή η στιγμή Στεφανία μου γιατί δεν ξέρω από που με βαραίνει.
      Ανταποδίδω την αγκαλιά σου εκ του ασφαλούς γιατί η απόσταση "δεν κολλάει" :)

      Διαγραφή
  4. Κοίτα να δεις...
    Έχεις- έχουμε βασικά και λόγω ηλικίας απίστευτο υλικό για "εσωτερική έρευνα" και απ' το λίγο που σε ξέρω, έχεις κάνει και κάνεις απίστευτα βήματα προς αυτή την κατεύθυνση!
    Το με "ξέρω" δεν έχει τέλος και ευτυχώς, μια και τα πάντα ρέουν, έτσι και εμείς αλλάζουμε και νομίζω πως είναι για καλό μας, να μην αντιστεκόμαστε σ' αυτή τη ροή αλλά να την ακολουθούμε με επίγνωση και συμπόνοια προς τους εαυτούς μας...
    Επαναλαμβάνω:
    "Η επίγνωση, είναι μια φλόγα που καίει περιορισμούς και προβληματισμούς"!
    Οι αγκαλιές που ανταλλάσσουμε επειδή είναι καρδιάς, όχι μόνο μας ζεσταίνουν αλλά μας κρατούν σε εγρήγορση! <3

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Συμβουλές αποφεύγω να δίνω σε οποιονδήποτε Στεφανία μου. Σαν μαμά όμως δε λέω να κόψω αυτήν την κακιά συνήθεια με τα κορίτσια μου, αν και εδώ και χρόνια επέλεξα να κάτσω στη γωνίτσα μου και να μαθαίνω εγώ από εκείνα γιατί έχουνε πολλά να μου διδάξουν κι ας είμαι ανεπίδεκτη μαθήσεως. Σήμερα λοιπόν είχα μια συζήτηση με την μεγάλη μου την κόρη σχετικά με την ανατροφή της μικρής μου ηχορύπανσης που έχει πλέον μεγαλώσει. Μου είπε πως ακολούθησε τις "συμβουλές" που καλοπροαίρετα της δώσανε για κάποιο θέμα, ενώ αυτηνής η καρδούλα άλλα έλεγε. Κι έτσι κι εγώ σαν μαμά την συμβούλεψα να προσπαθεί πάντα μέσα από την οχλοβοή να ξεχωρίσει τους ψιθύρους της καρδιάς της και να την ακολουθεί με εμπιστοσύνη. Ό,τι κι εγώ κάνω δηλαδή από τα 44 μου (δυστυχώς) χρόνια και μετά. Της είπα πως θα είναι πάντα κερδισμένη και το εννοούσα!!!
    Σ' αυτήν την "συνταγή" την οποία κι εγώ πιστά ακολουθώ, κάτι τελευταία εμένα μου ξεφεύγει. Γλιστράει και χάνεται μέσα από τα χέρια μου πριν καταλάβω τελικά, τι ακριβώς ήταν αυτό που μου δραπέτευσε. Και θέλω να το ψάξω να το βρώ, να το προσθέσω για να μου "βγει καλό και νόστιμο το φαγητό μου", μα δεν ξέρω τι ακριβώς είναι αυτό που ψάχνω.
    Ανάγκη μεγάλη για ένα ευχαριστώ κι ας μην ξέρω γιατί (καμία σχέση με σχετική ανάρτησή σου!).
    Σ' ευχαριστώ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Έφυγε το σχόλιο και δεν γύρισα να το μαζέψω αν και θα μπορούσα (το έμαθα αυτό μετά από ένα χρόνο πως γίνεται :P )
      Το διάβαζα γιατί είχα την αίσθηση πως κάποιο ορθογραφικό λάθος μου ξέφυγε και συνειδητοποίησα πως ακόμη και τα σχόλιά μου "αλλοπαρμένα" είναι.
      Δεν το μαζεύω. Το αφήνω κι ευελπιστώ να μην χρίζω ιατρικής παρακολούθησης για όποιον το διαβάσει.

      Υ.Γ. Έχει σχεδόν ένα μήνα που στριφογυρίζει στο μυαλό μου ένα βιβλίο μικρό και με λιγοστές σελίδες. Σήμερα επιτέλους αποφάσισα να περάσω το βράδυ μου μαζί του γιατί ΕΠΙΒΑΛΛΕΤΑΙ, το έχω τόσο ανάγκη!

      Διαγραφή
  6. Πιο πολύ απ' όλα πιστεύω οι σκέψεις μας κουράζουν και μας εξαντλούν... Θέλει χρόνο και υπομονή για να ξεκουραστεί κανείς από αυτές.

    Μπορείς να κάνεις αυτό: όπου σχολιάζεις, πριν πατήσεις δημοσίευση, να κάνεις κλικ στο κουτάκι κάτω δεξιά "Να λαμβάνω ειδοποιήσεις", κι έτσι να παρακολουθείς πιο εύκολα τι συμβαίνει στην ανάρτηση που διάβασες.
    Εύχομαι περαστικά και ο καινούριος μήνας να σε ανανεώσει!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Καλησπέρα Αλεξάνδρα μου,
    έχεις απόλυτο δίκιο για τις σκέψεις. Όπως είπα και στον Γιάννη λίγο παραπάνω, μεγαλώνω και νιώθω την ανάγκη να ξεκουράσω το μυαλό μου απ' όλα όσα γύρω μου συμβαίνουν. Κι από την άλλη αναρωτιέμαι υπάρχει κάποιος εκεί έξω που να μην του ταλανίζουν το μυαλό διάφορα? Σχεδόν αδύνατον μου φαίνεται, οπότε άδικα πάει τόση γρίνια από μέρους μου. Είπαμε. Δεν μου πάει ο Χειμώνας...

    Αυτό που μου διευκρινίζεις για τα σχόλια σε άλλα blog, μου το είχανε επισημάνει και παλιότερα κάποιες φίλες εδώ μέσα. Στην αρχή το τηρούσα, μετά λόγω κεκτημένης ταχύτητας το ξεχνούσα και πάλι. Προφανώς ούτε και ο χώρος μου ταίριαξε. Άλλωστε διαβάζω συνέχεια πως το bloging περνάει κρίση και περνάει κρίση και περνάει κρίση... Δεν έχω άποψη γι' αυτό είναι φορές που διερωτώμαι τι ακριβώς κάνω εγώ εδώ μέσα...

    Σ' ευχαριστώ πολύ για τις ευχές σου. Η ανανέωση έρχεται πάντα με την Άνοιξη. Όλο και κάτι γίνεται και με ξυπνάει από το λήθαργο του βαρύ Χειμώνα.
    :) Αν κάτσω "στ' αυγά μου", σωματικά θα συνέλθω. Αν ... :)

    Σ' ευχαριστώ για τον κόπο που μπήκες να μου διευκρινίσεις αυτό με τα σχόλια!!! :)
    Να είσαι καλά κι εσύ και να περνάς ακόμη καλύτερα!!! :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή