Δευτέρα, 6 Φεβρουαρίου 2017

Αχνοφαίνεται η Άνοιξη


   Χθες, μετά από μέρες που κράτησαν έναν αιώνα, βγήκε ένας ήλιος φωτεινός και τρύπωσε μέσα στο μουχλιασμένο το μυαλό μου και ανανέωσε θαρρείς το σκηνικό που εκεί επικρατούσε. Άνοιξα διάπλατα όλες τις πόρτες του σπιτιού μου να φύγει η πολυήμερη ίωση που πολύ με ταλαιπώρησε κι απ' ότι φαίνεται θα συνεχίσει ακόμη να με βασανίζει, και σκέφτηκα πως ήταν μια πολύ όμορφη ημέρα για εργασιοθεραπεία με αφορμή τη θέα της σκόνης που ήρθε κι έκατσε παντού όλο αυτό το διάστημα. Εξ άλλου ήταν μεγάλη ευκαιρία να φρεσκαριστεί και ο αέρας του σπιτιού μιας και αισθάνομαι πως η οσμή του καμένου και της στάχτης κυκλοφορεί ακόμη, εκεί όπου η "πεθερά δεν βλέπει". 
   Άδεια η γωνιά του σαλονιού όπου πέρσι τοποθέτησα τον καινούριο και όμορφο αισθητικά τζακολέβητα προκειμένου να λύσω το πρόβλημα της κεντρικής θέρμανσης και του ζεστού νερού στο διαμέρισμά μου και η παρούσα απουσία του είναι αισθητή και μάλιστα πολύ έντονα. Κυρίως μες την μνήμη. Το "μπουμ" του, το οποίο ήτανε απρόσμενο και "ομιχλώδες", περίμενε πως και πως για να το κάνει μια ώρα μετά τα μεσάνυχτα της πρώτης νύχτας που ξεκίνησε η πολυήμερη χιονόπτωση πριν έναν μήνα. Μία κακόγουστη έκπληξη που μου επιφύλασσε (ίσως γιατί τον πρόσεχα πολύ και τον καμάρωνα) μέσ΄ στην καρδιά του πιο βαρύ χειμώνα που έχω να θυμάμαι απ' τα μικράτα μου. Δεν ξέρω αν μου λείπει ή αν δεν θέλω να τον ξαναδώ. Δεν ξέρω αν του επιτρέψω όταν γυρίσει να πάρει την αρχική του θέση ή να του δώσω μια καινούρια θέση στην αποθήκη μου. Θα δείξει. Μπερδεύονται οι σκέψεις όταν ρωτάω τον εαυτό μου και επειδή πολύ κουράζεται το μυαλό μ' αυτήν την έγνοια, όταν μου έρχεται στο νου, την απωθώ. Προς το παρόν. Μετά, θα δούμε. Η θαλπωρή του ωστόσο μου έλειψε πολύ μα το θρίλερ που έζησα μαζί του επαναπροσδιορίζει συχνά τα θετικά του τα στοιχεία. Ξέφυγα όμως κατά πολύ απ' ότι ήθελα εξ αρχής να γράψω. 



   Άνοιξα διάπλατα λοιπόν όλες τις πόρτες και τα παράθυρα του σπιτιού μου, έβαλα και στο ραδιόφωνο αγαπημένο μου σταθμό και ξεκίνησα ευδιάθετη και χαμογελαστή τις δουλειές, άλλοτε σιγοτραγουδώντας κι άλλοτε καλύπτοντας με τη φωνή μου την ένταση του ραδιοφώνου. Μια μέρα πριν, κλεισμένη μοναχά σ' ένα δωμάτιο για μέρες, αγκαλιά με ένα ηλεκτρικό σώμα, με πυρετό, βήχα και πόνους σε όλο το κορμί, το μόνο που αποζητούσα ήταν να μην κινείται τίποτα. Κυρίως οι σκέψεις μου. Κυρίως αυτές! Ήθελα όλα στάσιμα να μείνουν, να παγώσουν, να χαθούν σιγά σιγά στο πέρασμα του χρόνου σβήνοντας τα όποια χνάρια τους κάτω απ' τις σκόνες και από ξεχασμένες στάχτες. Και να τώρα, εδώ, στο ορθάνοιχτο το σπιτικό μου που μπάζει από παντού δεσμίδες φωτεινές και μπουκετάκια φωτεινές ακτίνες με ΄μένα να τραγουδώ και να χορεύω με την ηλεκτρική τη σκούπα μου σε ρόλο παρτενέρ. 
    Άνετα θα μπορούσες να με αποκαλέσεις και ανισόρροπη. Σου το επιτρέπω άγνωστε αναγνώστη, μην μου σκας! Άλλωστε, ποιος νοιάζεται? 
    Και όπως τραγούδαγα λοιπόν και χόρευα σκουπίζοντας, τραβάω άθελά μου το καλώδιο και βγαίνει από την πρίζα. Και να το θαύμα! Ανάμεσα στη μουσική ακούω ένα κελάϊδισμα! Πρώτη μου κίνηση και βιαστική πολύ, να κλείσω όσο πιο σύντομα γινόταν το ραδιόφωνο γιατί ο ήχος του ήταν πολύ παράφωνος σ' όλη αυτήν την πανδαισία ήχου που ερχόταν από έξω! Και πόσο κρίμα! Να μην ανοίγουν άλλο οι πόρτες του σπιτιού μου! Να εισχωρήσει ήθελα ακόμη πιο πολύ αυτό το υπέροχο τραγούδι και να σκορπίσει σ' όλα τα δωμάτια! Και μέσα μου βαθιά να εισχωρήσει κι εκεί να μείνει! 



   Σταμάτησα τα πάντα. Μονάχα έναν καφέ αφιέρωσα λίγο χρόνο από το χρόνο μου να φτιάξω. Κράτησα όσο πιο σιγανή μπορούσα την ανάσα μου, πήρα στο χέρι τον καφέ μου και κάθισα ήσυχα στην αγαπημένη μου πολυθρόνα "τεντώνοντας" κυριολεκτικά τ' αφτιά μου κι ανοίγοντας διάπλατα την καρδιά και την ψυχή μου, να πλημμυρίσω ολόκληρη από μουσική μέσα και έξω... 
Δεν ξέρω πόση ώρα έτσι έμεινα ν' ακούω το τραγούδι του...
Όλα αυτά χθες. 
   Μια μέρα πριν το χθες, σε μια προσπάθειά μου για άμεση επικοινωνία, μεταξύ άλλων έγραψα στο fb : "...Τι γράφω τώρα θα μου πείτε… Εγώ τίποτα. Ο πυρετός είναι που γράφει... Πάνω από δέκα μέρες με μια ίωση που με ταλαιπωρεί σωματικά και ψυχικά, δίχως το κινητό μου γιατί είχε μια βλάβη η οποία θα κάνει καιρό πολύ να αποκατασταθεί, δίχως το σταθερό μου γιατί χάλασε κι αυτό πρόσφατα, και καμιά φορά, λόγω καιρικών συνθηκών, με αργό ή και καθόλου internet, αποκομμένη από τον κόσμο φίλων και γνωστών επειδή έθεσα τον εαυτό μου σε καραντίνα σε ένα σπίτι παγωμένο, κάπου θα έπρεπε αυτός ο πυρετός απ’ όλες τούτες τις αναποδιές να «ξεσπάσει» για ν’ αλαφρύνει λίγο η ψυχή. ..." 



   Σήμερα, που ο ήλιος παίζει κρυφτούλι πίσω από τα γκριζωπά σύννεφα που απειλούν ίσως με βροχή, σήμερα που ο αέρας του σπιτιού και του μυαλού μου έχει ανανεωθεί και φρεσκαριστεί επαρκώς, σκέφτομαι πως το 2017 μπήκε πολύ δυναμικά και απ' την αρχή προσπάθησε να μου δείξει, πως θα ΄ναι η τυχερή χρονιά μου ετούτη η χρονιά! Το είδα απ' την αρχή ξεκάθαρα όταν μόνο με υλικές ζημιές είχα να κάνω, μα τώρα κάθισα και τα υπολόγισα να τα ΄χω και γραμμένα. Πήρα ένα μολύβι που είχα πρόχειρο και για χαρτί που εύκολα δεν έβρισκα μπροστά μου, χρησιμοποίησα το έγγραφο που μου έστειλε το Συνταξιοδοτικό μου Ταμείο προκειμένου να μου κάνει σχετική ενημέρωση για την καινούρια μείωση που πρέπει να υποστώ στην σύνταξή μου. Κι άρχισα έτσι να κάνω τους λογαριασμούς μου να δω που βρίσκομαι. Πρόσθετα, αφαιρούσα, ξαναπρόσθετα, ξανααφαιρούσα και έβγαλα το πόρισμα : Βάζω τα συν στη μια μεριά της ζυγαριάς, στην άλλη τοποθετώ τα μείον μα πριν προλάβει η ζυγαριά ν΄ αποφασίσει, τα ρίχνω όλα στα πόδια μου μπροστά και τα τσαλαπατάω. Όλα από άψυχη ύλη ήταν φτιαγμένα, ποιο το νόημα να δω τι έχασα?

Τα έμψυχα είναι που έχουν ουσιαστική αξία κι αυτά απ' έξω τα άφησα από το ζύγι. Γιατί στα έμψυχα, πάντα, είτε προσθέτω, είτε αφαιρώ, μόνο κέρδος θα μένει.  

Θαρρώ πως έρχεται η Άνοιξη. 
Το νιώθω.
Πλησιάζει.

Σημ. Θα παρέμενε στα πρόχειρα του blog μου και αυτό το κείμενο γιατί σκέφτηκα : "ποιον αφορά εκεί έξω μια ασυνήθιστη "ρουτίνα" μου στον μήνα που μας πέρασε?"
Ώσπου πήρα ένα e-mail και σαν απάντηση έστειλα ετούτη την ανάρτηση. Μετά από παρότρυνση που δέχθηκα, είπα στον εαυτό μου : "δεν βαριέσαι, γι' αυτό είσαι εδώ! Για να γράφεις ότι σου κατέβει στο νου! Δεν δίνεις εξετάσεις και ούτε που νοιάζεσαι για κριτικές."

16 σχόλια:

  1. Ζωή καλή σου βδομάδα.
    Ολόψυχα ευχές για καλή και άμεση ανάρρωση. Δεν παλεύεται η ιστορία με τις ιώσεις. Κάνεις και εσύ υπολογισμούς της ...φτώχιας έτσι ; άρα συνάδελφοι συνταξιούχοι. Σε διαφορετικά εργασιακά μετερίζια αλλά στην ίδια μίζερη μοίρα που μας επιφυλάσσει μεγαλόπρεπα η "δημοκρατία" μας. Κεφάλαιο που πονάει αυτό άστο.
    Η Άνοιξη πολύ δειλά έχει κάνει την εμφάνισή της μονάχα στο γρασίδι προς το παρόν εδώ. Πιστεύω θα ανοίξει απότομα η φύση φέτος με το γόνιμο νερό από το λιωμένο χιόνι.
    Καλές μέρες να έχεις σου εύχομαι.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Καλησπέρα φίλε Γιάννη
      Σ' ευχαριστώ!!!
      Θα μπορούσες να το πεις κι έτσι αυτό που κάνω. Με μια διαφορά μονάχα. Υπολογίζω τη φτώχια με τα δικά μου μέτρα και σταθμά κι όχι με αυτά που οι άλλοι την μετράνε.
      Η δε μιζέρια, θα παραμένει μια λέξη άγνωστη για ΄μένα. Κι εγώ με τους αγνώστους ακολουθώ τις συμβουλές που μου ΄διναν μικρή ο μπαμπάς και η μαμά μου. Κρατώ τις αποστάσεις μου.
      Όμορφα να κυλήσει και η δική σου εβδομάδα φίλε Γιάννη!!!

      Διαγραφή
  2. Πόσο αισιόδοξη ανάρτηση.
    Μπράβο ζωή μου σε διάβαζα και σε χαιρόμουν!!!
    Άυριο ειναι που χρειαζόμαστε. Θετική σκέψη αισιοδοξία και λόγους να είμαστε ευγνώμονες και να χαμογελάμε
    Το καλύτερο αντίδοτο

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Καλή σου μέρα Maria Kat !!!
      Σε ΄σένα λοιπόν που κάνεις λόγο για θετική σκέψη, αφιερώνω ολόκληρη την ανάρτηση που έκανα στο fb:

      "Διάβαζα μόλις ένα άρθρο για έναν καινούριο κλάδο της ψυχολογίας. Την «θετική ψυχολογία», η οποία εστιάζει, μελετά και καταγράφει το φάσμα των θετικών συναισθημάτων της ανθρώπινης ύπαρξης.
      Και φυσικά δεν εννοεί εκείνα τα συναισθήματα, τα «δήθεν», τα «υποτιθέμενα» και ότι με βία ανασύρουμε προκειμένου να αποδείξουμε πρωτίστως στον εαυτό μας τη θετική μας στάση στη ζωή. Εννοεί εκείνο το φάσμα των θετικών συναισθημάτων που πηγαία αναβλύζει στα αισιόδοξα άτομα και παρασύρει τα ίδια τα άτομα αυτά μα και όσους βρίσκονται στην τροχιά τους, σε μια στάση ζωής στην οποία θα πρέπει να δώσουμε λίγο περισσότερη βαρύτητα θαρρώ προκειμένου να βιώσουμε τα οφέλη μιας ζωής όχι τόσο αφόρητης.
      Το κοινωνικό περιβάλλον στο οποίο καλούμαστε να γεννηθούμε, να αναπτυχθούμε ψυχικά και πνευματικά και στη συνέχεια να ζήσουμε, μας «εκπαιδεύει» να εστιάζουμε στα κακώς κείμενα που συμβαίνουν γύρω μας. Ακόμη κι αν εστιάσουμε σε κάτι θετικό, δεν παραλείπουμε συνήθως να πούμε ένα «αλλά» που αυτόματα μετατρέπει το καλό σε ένα κακό, το όμορφο σε κάτι άσχημο, το ευχάριστο σε ένα δυσάρεστο, το πολύχρωμο σ’ ένα μουντό γκρίζο χρώμα.
      Μα όσο κι αν «εκπαιδευτήκαμε» με αυτόν τον τρόπο να σκεφτόμαστε, να αντιδρούμε και να βλέπουμε το κάθε τι που γύρω μας συμβαίνει, δεν θα μπορούσαμε λίγο αν προσπαθούσαμε ν’ αλλάξουμε? Και εννοώ με αυτό πως, αν δεν μπορούμε ή αν δεν θέλουμε να εστιάσουμε σε κάτι θετικό και επιμένουμε να βλέπουμε μόνο το μουντό, το άσχημο και το δυσάρεστο, τάχα τι μας κρατάει λίγο πριν την τελεία μας, να βάλουμε κι εδώ ένα «αλλά», έτσι ώστε να δώσουμε λίγο χρώμα στα αρνητικά που νιώθουμε πως πλαισιώνουν τη ζωή μας και λίγο να τα φωτίσουμε?
      Τι γράφω τώρα θα μου πείτε…
      Εγώ τίποτα. Ο πυρετός είναι που γράφει... Πάνω από δέκα μέρες με μια ίωση που με ταλαιπωρεί σωματικά και ψυχικά, δίχως το κινητό μου γιατί είχε μια βλάβη η οποία θα κάνει καιρό πολύ να αποκατασταθεί, δίχως το σταθερό μου γιατί χάλασε κι αυτό πρόσφατα, και καμιά φορά, λόγω καιρικών συνθηκών, με αργό ή και καθόλου internet, αποκομμένη από τον κόσμο φίλων και γνωστών επειδή έθεσα τον εαυτό μου σε καραντίνα σε ένα σπίτι παγωμένο, κάπου θα έπρεπε αυτός ο πυρετός απ’ όλες τούτες τις αναποδιές να «ξεσπάσει» για ν’ αλαφρύνει λίγο η ψυχή.
      ΑΛΛΑ, προσπάθησα και βρήκα ένα "αλλά" πριν βάλω παραπάνω την τελεία μου.
      Κι έτσι λοιπόν συνεχίζω :
      Υπήρξαν ώρες ατελείωτες με τα βιβλία μου που με ταξίδεψαν χωρίς να αποσπαστεί η προσοχή μου από τίποτα.
      Υπήρξαν άνθρωποι εκεί έξω που προσφέρθηκαν με πραγματικό ενδιαφέρον να μου φέρουν οτιδήποτε τους ζητούσα και θα χρειαζόμουν.
      Υπήρξε μια «διαφορετική» επικοινωνία με τα κορίτσια μου, αυτή που αν δεν αρρωστήσεις, η δύνη της καθημερινότητας που σε ρουφά, δεν σου επιτρέπει να την αισθανθείς όσο συχνά την έχεις ανάγκη και την χρειάζεσαι κι ας ξέρεις πως υπάρχει και είναι πάντα εκεί. Γιατί πόσο είναι εφικτό να κανακεύεις και να δείχνεις έμπρακτα το νοιάξιμό σου στους αγαπημένους σου όταν δεν έχουν την ανάγκη σου?
      Θα μπορούσα άλλα τόσα «αλλά» να γράψω αν δεν σκεφτόμουν πως θα κούραζα όποιον μπήκε στην διαδικασία να διαβάσει αυτό το συνονθύλευμα των σκέψεων, εκτόνωση του πυρετού μου…
      Ευχές για καλό Π/Σ/Κ σε όλους μας!!!
      Σημ. Αποφάσισα στο εξής ν΄ αρρωσταίνω πιο συχνά γιατί μου αρέσει πολύ να με κανακεύουν και να μου δείχνουν πόσο με νοιάζονται αυτοί που μ’ αγαπούν.
      Και το κινητό μου όταν η βλάβη αποκατασταθεί, θα το χαλάω πότε πότε γιατί μου άρεσε η αίσθηση της «ελευθερίας» που μου χάρισε, αν μπορούσα έτσι να την αποκαλέσω αυτήν την «απόκοσμη» σιωπή."

      Χάρηκα πολύ για το σχόλιό σου!!! Όσο κι αν κρύβεται μέσα σε ορισμένες αναρτήσεις μου εδώ, η αισιοδοξία είναι αυτό που με χαρακτηρίζει γενικά στη ζωή μου.

      Καλή συνέχεια σε ό,τι κι αν κάνεις μέσα στη μέρα σου και στη ζωή σου γενικότερα!!!

      Διαγραφή
    2. Xάρηκα πάρα πολύ που διάβασα αυτή την απάντησή σου!Πως σε βρίσκω
      στο fb?
      Φιλιά
      Σε λιγότερο από δυο βδομάδες το ημερολόγιο θα γράψει ΜΆΡΤΙΟΣ!

      Διαγραφή
    3. Αγαπητή/έ φίλη/ε "Κέρινα Ποιήματα"
      Σ' ευχαριστώ!!! Νιώθω πως μόλις μου έκαναν ένα από τα ομορφότερα κομπλιμέντα στη ζωή μου!!!
      Είμαι λιγάκι αγενής και γίνομαι πολύ ξινούλα με ορισμένα πραγματάκια και θα σε παρακαλούσα να με κρίνεις με όση μπορείς επιείκεια. Δεν αποδέχομαι αιτήματα φιλίας στο fb, και πολύ, μα πάρα πολύ σπάνια κάνω εγώ αιτήματα φιλίας σε άτομα που δεν γνωρίζω προσωπικά. Γι' αυτήν μου την παραξενιά θα σε παραπέμψω σε μια παλιότερη ανάρτησή μου (Μάϊος 2016) με τίτλο "Do not talk to strangers" στο εδώ σπιτικό μου (blog) και ελπίζω να καταλάβεις την στάση που κρατώ.
      Ελπίζω κι εύχομαι να μην σε πρόσβαλλα.
      Και ναι!!! Τον περιμένω με πολύ λαχτάρα τον ΜΑΡΤΙΟ!!!
      Και τον ΑΠΡΙΛΙΟ!!!
      Και τον ΜΑΙΟ!!!
      Και πάλι σ' ευχαριστώ από καρδιάς!!!
      Να έχεις μια πολύ όμορφη μέρα!!! :)

      Διαγραφή
  3. Περαστικά φίλη μου!
    Ναι... και γω αυτό νιώθω, πως η άνοιξη έρχεται σιγά σιγά... αν και σήμερα βρέχει.
    Σε φιλώ!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Σ' ευχαριστώ πολύ φίλη Μαρία Νικολάου!!!
      Ναι. κοντοζυγώνει!! Την νιώθω, την οσφραίνομαι, ανοίγω πόρτες και παράθυρα. Την περιμένω!!!
      Στα φιλιά που στέλνεις, ανταπαντώ με αγκαλιές!!!
      Καλή συνέχεια μ' αυτά που καταπιάνεσαι!!!

      Διαγραφή
  4. Καλησπέρα Ζωή μου !! Διάβασα τρεις φορές την ανάρτηση σου μήπως νιώσω λίγο την Ανοιξη , όμως το καταχείμωνο στην καρδιά μου κουβαλώ μέχρι την επόμενη εβδομάδα την Πέμπτη !! Για την αγαπημένη μου αδελφή που ένα αναπάντεχο επεισόδιο καρδιάς δεν ξέρουμε που θα μας πάει !!Ελπίζω στα λιγότερα δυσάρεστα !! Περαστικά σου να είναι όλα γιατί η υποχρεωτική κλεισούρα δεν αντέχεται !!! Καλό ξημέρωμα να έχεις

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Σε ένα τέτοιο σχόλιο, μόνο με e-mail θα μπορούσα να απαντήσω. Ελπίζω πως το έστειλα στη σωστή δ/νση nikol μου. Αν όχι δες μου στίγμα να καταλάβω...
      Στο τέλος όλα πηγαίνουν καλύτερα αν κάνουμε μόνο θετικές σκέψεις.
      Θα περιμένω μνμ είτε εδώ είτε στο e-mail μου.
      Μεγάλη αγκαλιά και την θετική μου σκέψη σου στέλνω!!!

      Διαγραφή
  5. Περαστικά Ζωή μου και εγώ άρρωστη έιμαι γιά δεύτερη φορά ,πολύ με κούρασε η γρίπη φέτος .Κλεισμένη στο διαμέρισμα περιμένω και εγώ την Ά νοιξη ,μάλιστα σήμερα άκουσα και εγώ πολλά πουλιά στο πάρκο δίπλα μας να κελαιδούν και ένοιωσα καλύτερα .Προσπαθώ να παραμένω αισιοδοξη και να σκέφτομαι θετικά!!
    Να είσαι καλά φίλη μου ,πολλά φιλιά!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Μεταξία μου,
      Σ' ευχαριστώ!
      Αντεύχομαι στις ευχές σου για περαστικά!
      Ό,τι και να κάνει ο καιρός Μεταξία μου, η Άνοιξη έρχεται και φέρνει μαζί της εκείνο το φως που έχει τον τρόπο του να τρυπώνει μέσα μας και να μας βοηθά να γεννηθούμε από τις στάχτες που αφήνει ο χειμώνας.
      Έρχεται!!! Και θα μείνει για τρεις ολόκληρους μήνες!!! :)
      Ήδη άρχισε να φτερουγίζουν οι πεταλούδες εντός μου!!!
      Στην ιδέα της και μόνο!!!
      Καλώς να ορίσει λοιπόν και με το καλό να την δεχτούμε όσοι με λαχτάρα την προσμένουμε!!! :)
      Μια μεγάλη αγκαλιά!!! Ανοιξιάτικη!!! :)

      Διαγραφή
  6. Και στα χειρότερα Ζωή μου, έρχεται μια στιγμή που ένα κελάηδισμα ή ακόμα και μια απλή κουβέντα μπορεί να φέρει την άνοιξη... μέσα μας, γιατί η πραγματική αργεί να έρθει, εμείς σήμερα είχαμε χιονόνερο και είναι πολύ κουραστικό να μη μπορεί κανείς να ζεσταθεί!
    Συνήθως βιαζόμαστε να ξεφορτωθούμε τα δυσάρεστα και αυτό μας εμποδίζει να ζούμε στο παρόν και είναι κρίμα γιατί έτσι η ζωή γλιστρά μέσα από τα χέρια μας! ;-)

    Την πιο ζεστή και τρυφερή αγκαλιά σου στέλνω και μαζί θα Την περιμένουμε! :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Είναι το "κλικ" που έχει ανάγκη κάθε άνθρωπος για να δει τα πράγματα από άλλη οπτική γωνία και να βγει απ' τα σκοτάδια του. Πάντα θα εξαρτάται η στιγμή από τις "σηκωμένες" του κεραίες...
    Με την παρότρυνσή σου να δημοσιεύσω αυτή μου την ανάρτηση, θαρρώ πως κάτι προέκυψε όσον αφορά τους αποδέκτες που ανέφερες. Όπως ακριβώς το είπες. "Το καθρέφτισμα".
    Ελπιδοφόρο να μπορείς να καθρεφτίζεις και να καθρεφτίζεσαι...
    Σ' ευχαριστώ Στεφανία μου.
    Που είσαι "παρούσα".
    Ανταποδίδω τη ζεστή σου αγκαλιά και την Άνοιξη θα Την προσμένω όσο κι αν δείχνει πως αργεί.
    Θα την προσμένω...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Μην ανησυχείς Ζωή μου, όταν μέσα μας εγκατασταθεί η άνοιξη-αναγέννηση, όλα μπορούμε να τα υπομείνουμε!
    Στην χθεσινή ανάρτηση μου, μια σοφή ιστορία μας διδάσκει:

    "Τα περιστατικά δεν προσωποποιούνται. Δεν νιώθεις θύμα κανενός. Είσαι τόσο απόλυτα ένα με αυτό που συμβαίνει, ώστε αυτό δεν έχει πια δύναμη πάνω σου.
    Μόνο αν αντιστέκεσαι σ ‘αυτό που συμβαίνει είσαι στο έλεος του και ο κόσμος θα καθορίζει την ευτυχία ή την δυστυχία σου"...

    Καλό Σαββατιάτικο βραδάκι να έχουμε και ας κρυώνει το "έξω"! ;-)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αν δεν διαβάσω την, όπως πάντα, διδακτική σου ιστορία δεν μπορώ να καταλάβω επακριβώς το σχόλιό σου Στεφανία μου. Μετά την απάντηση στο σχόλιό σου θα τρέξω να διαβάσω την ανάρτησή σου η οποία είμαι σίγουρη πως και πάλι θα με βουτήξει σε βαθιά νερά.
      Κρατώ ωστόσο αυτό που λες για την αντίσταση : "Μόνο αν αντιστέκεσαι σ' αυτό που συμβαίνει είσαι στο έλεος του και ο κόσμος θα καθορίζει την ευτυχία ή την δυστυχία σου". Απόλυτα σωστό! Απλά, απόλυτα σωστό!
      Σ' ευχαριστώ που ξαναπέρασες και άφησες ένα σχόλιο άξιο προβληματισμού και εμβάθυνσης ...
      Οι φλόγες από το τζάκι κάτι καταφέρνουν να ζεστάνουν από το "μέσα" τώρα που οι θερμοκρασίες κάπως έχουν ανέβει. Όσο για τα "ενδότερα" περιμένω εναγωνίως την άνοιξη-αναγέννηση να λιώσει τους πάγους και να τους μετατρέψει σε καθάριο νερό που θα δροσίσει.
      Αγκαλιά μεγάλη :)

      Διαγραφή