Τρίτη, 21 Φεβρουαρίου 2017

Οι αριθμοί κι εγώ.


   Αν με ρωτήσεις να σου πω ποιες ήταν οι χρονιές που ευλογήθηκα να ονομάζομαι κι εγώ μητέρα, σίγουρα θα εκπλαγείς απ' την απάντησή μου. Ποτέ μου δεν κατάφερα να απομνημονεύσω τούτες τις δυο σημαντικές χρονολογίες που άλλαξαν για πάντα τη ζωή μου. 
    Η χρονιά που έφερα την πρώτη μου κόρη στη ζωή, ήταν και είναι αυτή που με ζόρισε λιγάκι περισσότερο από την άλλη, της δεύτερής μου κόρης. Από το πρώτο κιόλας έτος της γέννησής της, όσο αστείο κι αν ακούγεται, της φόρτωνα στους ώμους της δυο έτη επιπλέον. Μπέρδευα βλέπεις ετούτη την ξεχωριστή χρονιά με την χρονολογία που ψηφίστηκε ένας Νόμος ο οποίος ήταν απαραίτητος να αναγράφεται σε κάθε συμβόλαιο αγοραπωλησίας και θα έπρεπε οπωσδήποτε να τον θυμάμαι. Γιατί αν παραλείπονταν θα έπρεπε να γίνει επανάληψη του συμβολαίου μια διαδικασία γραφειοκρατική το κόστος της οποίας ουκ ολίγο ήταν. Τώρα πια δεν θυμάμαι ούτε τον Νόμο, ούτε φυσικά και σε τι αναφερόταν και ποιο από τα δύο συμβαλλόμενα μέρη προσπαθούσε να διαφυλάξει. Μόνο την κάθετο θυμάμαι, αυτήν που διαχώριζε τον αριθμό του Νόμου με την χρονολογία που ψηφίστηκε η οποία χρονολογία ακόμη περιπλέκεται μες το μυαλό με αυτήν που μ' ενδιέφερε και θα ΄πρεπε εδώ και χρόνια να θυμάμαι.  
   Στην δε δεύτερή μου κόρη μπέρδευα πάντοτε το τέσσερα με το έξη. Δύο έτη πάνω, δύο έτη κάτω, έπαιζα με την ηλικία της δίχως ακόμη να καταφέρω μέχρι και σήμερα να πω με ακρίβεια πόσο ετών είναι. Ιδέα δεν έχω ποια ακριβώς ήταν η αιτία για την οποία έγινε αυτή η σύγχυση μες το μυαλό των συγκεκριμένων αυτών δύο αριθμών. 
    Ευτυχώς που πάντοτε τα κορίτσια μου γελούσαν με αυτήν την "αμνησία" μου και δεν μου κάκιωναν ούτε και ενοχλούνταν. Ακόμη και σήμερα αν κάποια στιγμή τις πάρω τηλέφωνο να τις ρωτήσω πότε ακριβώς γεννήθηκαν, πριν μου απαντήσουν με ρωτούν : "Σε ποια Υπηρεσία βρίσκεσαι πάλι βρε μαμά?"    
   Το αποκορύφωμα θυμάμαι σ' όλο αυτό, ήταν όταν σε κάποιο μου ταξίδι στο εξωτερικό, με ρώτησαν πόσο χρονώ ήταν το παιδί μου και ζήτησα λίγο χρόνο ώστε να βγάλω το διαβατήριό του από την τσάντα μου για να δω τη χρονολογία γέννησης προκειμένου να κάνω υπολογισμούς για ν' απαντήσω. Η μοναδική φορά που ένιωσα άβολα και ντράπηκα πολύ. Στις μέρες μας, σίγουρα θα έβρισκα τον μπελά μου και θα είχα σίγουρα χάσει το αεροπλάνο μου μέχρι να εξακριβώσουν αν όντως είναι δικό μου το μικρό παιδί που συνόδευα ή κάποιου άλλου. Τότε όμως ήταν άλλες οι εποχές κι έτσι την "γλίτωσα φθηνά" μου λένε τώρα. Τότε του κόσμου τα παιδιά δεν πολυκινδύνευαν από αρρωστημένες ιδέες που το σημερινό μυαλό γεννά του ανθρώπου... 
   Γεγονός είναι πάντως, πως δεν θυμάμαι να ένιωσα ξανά ντροπή με την αδυναμία μου αυτή να μην "γνωρίζω" πόσο ετών είναι τα παιδιά μου από ανέκαθεν. Τι να ΄κανα? Ήθελα να μπορούσα ν΄ αποθηκεύσω στο μυαλό δυο χρονολογίες σημαντικές για την ζωή μου μα αφού δεν τα κατάφερνα δεν πίεζα και πολύ γι' αυτό τον εαυτό μου. Οπότε από ένα σημείο κι ύστερα παραιτήθηκα, το αποδέχθηκα και δεν μου έμενε τίποτα άλλο από το να αυτοσαρκάζομαι κάθε που έπρεπε να αναφερθώ στην ηλικία των δύο κοριτσιών μου. Χαριτολογώντας δε, αν δεν είχα πρόχειρο κάποιο έγγραφο για να "κλέψω", σε όποιον με ρωτούσε, έδινα από δυο χρονολογίες γέννησης για την κάθε κόρη μου κι έλεγα να διαλέξουν όποια απ' αυτές βολεύει. 
    Ωστόσο, πριν βιαστείς για να με κρίνεις αυστηρά άγνωστε αναγνώστη μου, έχω να πω το εξής: Την ημέρα των γενεθλίων τους, ήμουν, και ακόμη είμαι, η πρώτη που θα τους ευχηθώ στις 12:01 μ.μ. ακριβώς! Ποτέ 12:02 μ.μ., ποτέ την επόμενη μέρα. Στις 12:01 ακριβώς! Είναι πια καθιερωμένο από την στιγμή που έχουν θύμησες της παιδικής τους ηλικίας και περιμένουν τις ευχές μου. Κι ας θέλουν μερικές φορές, πιο νωρίς να κοιμηθούν αν είναι κουρασμένες εκείνη την ημέρα.
   Το ίδιο έχω πάθει και με την μικρή γλυκιά μου ηχορύπανση. Μου είναι δύσκολο πολύ να κάνω υπολογισμούς και να σκεφτώ δυο χρόνια πίσω τι χρονιά έγραφε το ημερολόγιο. Ούτε και να αφομοιώσω είμαι σε θέση την χρονολογία για να την έχω πρόχειρη όταν μου ζητηθεί. Γιατί ο χρόνος που γεννήθηκε δεν σημαίνει τίποτα για ΄μένα. Η μέρα είναι αυτή που αποτυπώθηκε στη μνήμη. Και είναι οι στιγμές που γέμισαν από την μέρα εκείνη την τωρινή ζωή μου! Αυτό μετράει για μένανε. Αυτό μόνο μου φτάνει! Δεν βρίσκω κάποιο λόγο να σκοτίζω το μυαλό με αριθμούς που ως είθιστε βαφτίζουμε τα χρόνια που περνούνε για να μετρούμε τις στιγμές μας. Δεν βρίσκω να έχει κάποιο νόημα όλο αυτό. Η μέρα που γεννήθηκε ναι! Έχει μια κάποια έννοια. Είναι σημαντική, έχει αξία!!! Κι αυτό γιατί ξεχώρισε εκείνη η μέρα απ' όλες τις υπόλοιπες τις μέρες ολόκληρου του χρόνου!!! Ανέτειλε ένας ήλιος ακόμη στη ζωή που θα φωτίζει για πάντα τη ζωή μου!!! 
Πως να ξεχάσεις μια τέτοια μέρα τόσο ξεχωριστή? Δεν γίνεται! Είναι εντελώς αδύνατο!
   Και να ΄μαστε λοιπόν στο σήμερα. 16 του Φλεβάρη στο τρέχον έτος!!! Ένας ήλιος ακόμη, το ίδιο φωτεινός και δυνατός ανέτειλε μες τη ζωή μου. Είναι ένας ήλιος τόσο λαμπερός που, αν και πέρασαν τέσσερις μέρες μέχρι να τον δω απ' την ανατολή του, από την πρώτη κιόλας την στιγμή ένιωσα τη ζεστασιά του και είδα το φως του μέσα μου! 
   Παίρνω τεφτέρι και μολύβι πάλι υπολογισμούς να κάνω.
   Έχουμε λοιπόν και λέμε : Ένας ήλιος που "έσκασε μύτη" στον ουρανό μου πριν πέντε ημέρες κι ένας ήλιος που είχα, μας κάνουν δύο. Και δύο τα αυτόφωτα κορίτσια μου, μας κάνουν τέσσερα λαμπρά ουράνια σώματα. 
    Τι κι αν τα χρόνια μου περνούν και γίνομαι σιγά σιγά λιγάκι ετερόφωτη? Εγώ νιώθω πως ακτινοβολώ τόσο όσο στα νιάτα μου ποτέ έτσι δεν ακτινοβολούσα!!!


10 σχόλια:

  1. Να σας ζήσει και ο νέος ήλιος σας! Να είναι πάντα φωτεινός και ζεστός!
    Και εσύ να τους χαίρεσαι όλους, κόρες, μικρές ηχορυπάνσεις και ήλιους, όσα χρόνια κι αν περάσουν!
    Πολλά φιλάκια

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Σ' ευχαριστώ από καρδιάς Pippi!!!
      Ό,τι καλύτερο εύχομαι και στη δική σου τη ζωή και στους αγαπημένους σου!!!
      Να ΄σαι πάντα καλά!!!
      Καλό απόβραδο να έχεις!!!

      Διαγραφή
  2. Tι όμορφο θαύμα η γέννηση ενός παιδιού!..
    Να σας ζήσει και να λάμπει πάντα υγεία χαμόγελα κι αγάπη, βασικά να χαίρεσαι όλους τους ήλιους σου και να τους καμαρώνεις :)
    Kαλό σου βράδυ Ανέσπερη

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Είναι αλήθεια lefti !!!
      Ένα μεγάλο, πολύ μεγάλο θαύμα σε τόσο μικρό μέγεθος!!!
      Δεν είναι ποτέ αρκετές οι αγκαλιές και τα ζουζουνίσματα που κάνεις σε ένα μωρό!!!
      Θέλεις κι άλλα, κι άλλα, κι άλλα... Μέχρι που μεγαλώνουν και συνειδητοποιείς πως κι εσύ μεγάλωνες μαζί τους δίχως να το καταλάβεις!!!
      Σ' ευχαριστώ από καρδιάς για τις ευχές σου!!!
      Να έχεις μια όμορφη μέρα!!!

      Διαγραφή
  3. Μητέρα-Μαμά.....! πολύ μεγάλες στιγμές και βιώματα. Ευλογία ζωής και δώρο μαζί. Τι κι αν μπερδεύεις τις ημερομηνίες. Το ζεις αλλιώς Ζωή, έτσι όπως εσύ ξέρεις.
    Και είναι απόλυτο μεγαλειώδες.
    Σου εύχομαι να το απολαμβάνεις πάντα στη ζωή σου δικαιωματικά.
    Καλό βράδυ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Προσωπικά θεωρώ πως είναι οι σημαντικότερες στιγμές και τα σημαντικότερα βιώματα ενός ανθρώπου. Και δεν εννοώ το να γίνεσαι γονιός ή παππούς ή γιαγιά. Εννοώ τις στιγμές που περνάς δίπλα σε παιδιά είτε είναι δικά σου είτε όχι. Είναι το θαύμα της ζωής που βιώνεις και που δεν του δίνεις την αξία που του αρμόζει γιατί το ρημάδι το μυαλό δεν σταματά να σκέφτεται τα τετριμμένα και τα καθημερινά.
      Ζω δίχως να σκέφτομαι πολλά. Ίσως να είναι αυτό σε βάρος μου δεν το γνωρίζω. Μα δεν επιδιώκω να το μάθω κιόλας Γιάννη.
      Όμορφη να είναι η μέρα σου και σήμερα!!!

      Διαγραφή
  4. Η απάντηση σου στο σχόλιο μου, Ζωή μου, στην προηγούμενη σου ανάρτηση, "μίλησε"! ;-)

    "Κάθε που πλησιάζει η Άνοιξη, κάτι συμβαίνει τρανταχτό και με ταρακουνάει κάθε χρόνο. Λες και με τραβάει ένα χέρι σε άπλετο φως απ' το σκοτάδι του χειμώνα...
    Μια υπέροχη άνοιξη ανοίγεται μπροστά σου που μόνο χαρά θα σου φέρει με το μωράκι σας αγκαλιά! <3

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αχ Στεφανία μου, ζητώ συγνώμη που καθυστέρησα να απαντήσω μα όπως καταλαβαίνεις βρισκόμαστε όλοι στην οικογένεια στο στάδιο προσαρμογής με τον μικρό άγγελο που μπήκε στη ζωή μας.
      Ναι, είναι αλήθεια αυτό που σου έγραψα ως απάντηση σε σχόλιό σου! Κάτι πάντα με ταρακουνάει και αυτό το κάτι έχει να κάνει πάντοτε με μια νέα ζωή που "σκάει μύτη"!!!
      Σήμερα είδα στον Κορύλοβο το πρώτο φίδι. Δυστυχώς πριν από ΄μένα το είδε κάποιος άλλος και θεώρησε καλό να το αφήσει δίχως κεφάλι. Εν πάση περιπτώσει, θέλω μ' αυτό να πω, πως η Άνοιξη ήρθε και λογαριάζει να μείνει για τρεις ολόκληρους μήνες!!! Ο Φλεβάρης μάλλον ξεχάστηκε εδώ, μα που θα πάει, θα καταλάβει πως πρέπει να ξεκινήσει για το σπίτι του γιατί αυτή η εποχή πλέον δεν τον "σηκώνει"!!! :)
      Σ' ευχαριστώ!!!
      Ευχές για να περάσεις όσο πιο όμορφα γίνεται τα φετινά σου Κούλουμα!!!

      Διαγραφή
  5. Να σου ζήσει ο ήλιος σου Ζωή ,να είναι γερός δυνατός και να λάπμει απο ευτυχία .Αυτή τη μέρα δεν θα τη ξεχάσεις ποτέ,νομίζω.Να χαίρεσαι και τα κορίτσια σου και εύχομαι να είτε πάντα ευτυχισμένες !!Πολλά φιλιά!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Σ' ευχαριστώ πολύ Μεταξία μου!!!
      Να ΄σαι καλά για τις υπέροχες ευχές σου!!!
      Χρονολογίες ξεχνώ μονάχα. Ημερομηνίες ποτέ!!! :) Και στην Ιστορία θυμάμαι στο σχολείο, είχα πολύ μεγάλο πρόβλημα κι εκεί με τις χρονολογίες. Και με τις ημερομηνίες. Και με τα ονόματα. Γενικά, με την Ιστορία είχα μεγάλο πρόβλημα στο σχολείο για όλα αυτά!!!
      Να χαίρεσαι κι εσύ τους αγαπημένους σου κι αυτοί να σ' αγαπούν και να σε νοιάζονται!!!
      Καλά Κούλουμα!!!

      Υ.Γ. Κοίτα τώρα απωθημένο που μου βγήκε στα καλά καθούμενα με την Ιστορία...
      :)

      Διαγραφή