Παρασκευή, 31 Μαρτίου 2017

Συμμετοχή σε δρώμενο μιας Πυργοδέσποινας!



Ψίθυροι απόγνωσης μιας απαχθείσας κόρης

Άγνωστε επισκέπτη μου,
Σε βλέπω εδώ και ώρα να με κοιτάς και να θαυμάζεις το κάλλος και την ομορφιά μου
και σκέφτομαι,
πόσο πιο όμορφη θα φάνταζα στα μάτια σου κάτω από το φως του δικού μου ουρανού.
Εκεί…
Στην μακρινή πατρίδα μου…
Ναι. Ξέρεις, δεν ανήκω εδώ.
Κι όσο κι αν με προσέχουνε, κι όσο κι αν σε περίοπτη θέση με έχουν τοποθετήσει,
γνωρίζουν  πως ποτέ δική τους δεν θα γίνω.
Άγνωστε επισκέπτη μου,
Νιώθω μεγάλη μοναξιά και πνίγομαι σ’ αυτήν την κρύα ξένη αίθουσα
όπου με καταδίκασαν αυθαίρετα να υπάρχω.
Θρηνώ για τόσα χρόνια που βίαια με ανάγκασαν να ζω μακριά
από τις αδελφές και την πατρίδα μου.
Κι ο πόνος που αισθάνομαι, δυσβάσταχτος και επαχθής για ΄μένα είναι.

Με βλέπεις εδώ, να στέκω αγέρωχη και δυνατή,
μα μέσα μου να ξέρεις πως είμαι κομματιασμένη σε χιλιάδες θραύσματα
και μια θλίψη διακατέχει την ψυχή μου.
Κι ας μην θέλω από υπερηφάνεια να το αφήσω να γίνει ορατό αυτό  στο βλέμμα σου.
Είμαι μόνη κι έρημη, πονάω και κρυώνω.

Είμαι μόνη κι έρημη. Πονάω και κρυώνω…

Είμαι μόνη.  Κι έρημη.  Πονάω.  Και κρυώνω…
Αποκομμένη απ’ την πατρίδα μου κι από τις άξιες θαυμασμού αδελφές μου…

Άγνωστε επισκέπτη μου,
Σε βλέπω εδώ και ώρα να με κοιτάς και να θαυμάζεις το κάλλος και την ομορφιά μου
και σκέφτομαι,
πόσο πιο όμορφη θα φάνταζα στα μάτια σου κάτω από το φως του δικού μου ουρανού.
Εκεί…
Στην μακρινή και ένδοξη πατρίδα μου…
Ανάμεσα στις όμορφες κι άξιες θαυμασμού πέντε αδελφές μου…
Ζ.Μ.




   Η αλήθεια είναι, έχοντας τελευταία πολλά στο μυαλό μου, φοβήθηκα πως θα ξεχνούσα το δημιουργικό αυτό δρώμενο της Αριστέας http://princess-airis.blogspot.gr/2017/03/15o-Symposio-Poiisis21.html ) και έσπευσα να γράψω κάτι "στο πόδι" και να της το στείλω. 
   Λέξεις κλειδιά αυτήν την φορά ήταν ζω - ζωή - ζωντανός. Ένα ποίημα από μόνες τους!!!
   Μέρες αργότερα, και αφού δέχθηκα κάποιο άλλο ερέθισμα από την "πραγματική ζωή" όπως συνηθίζω να λέω τη ζωή έξω από το διαδίκτυο, έγραψα το προαναφερόμενο ... "κάτι" (διστάζω πολύ να το ονομάσω "ποίημα"). 
    Βλέποντας πως άθελά μου χρησιμοποίησα μια από τις λέξεις κλειδιά της Αριστέας (ζω) σκέφτηκα πως το δρώμενο-θεσμός της υπέροχης και φιλόξενης αυτής "πυργοδέσποινας", άξιζε από μέρους μου κάτι καλύτερο από ένα προχειρογραμμένο ... "κάτι". Της έστειλα λοιπόν και αυτό και της είπα να διαλέξει όποιο εκείνη ήθελε.
   Αριστέα μου! Σ' ευχαριστώ πολύ για την επιλογή που έκανες. Νομίζω πως πήγα πάρα πολύ καλά για τα δεδομένα μου, αν κρίνω από την βαθμολογία. Αν και ποτέ η βαθμολογία δεν ήταν το ζητούμενό μου!!!
    Σ' ευχαριστώ πολύ για μια ακόμη φορά για το έναυσμα που δίνεις σε όλους εμάς που με χαρά ανταποκρινόμαστε και συμμετέχουμε στα υπέροχα Συμπόσιά σου!!!

Υ.Γ. Η μεγάλη μου ανάγκη να δω το δάκρυ της Καρυάτιδας να κυλάει σ' αυτές τις σκέψεις της, οδήγησαν το μολυβάκι μου πάνω στο χαρτί.

Σάββατο, 25 Μαρτίου 2017

"Χάλασα"


   Είναι στ' αλήθεια η ομορφιά και η τελειότητα προνόμιο των λίγων? Και όταν λένε ομορφιά, τι τάχα ακριβώς οι πιο πολλοί εννοούνε? 
    Αν είμαι όμορφη? Μη με ρωτάς, άγνωστε αναγνώστη μου, δεν ξέρω να σου απαντήσω. Αν νιώθω όμορφη? Ναι! Αν και, με τόση βεβαιότητα που απαντώ στο ερώτημά σου, κινδυνεύω και πάλι τ’ αρνητικά σου σχόλια να νιώσω να αιωρούνται μέσα στη σκέψη σου για ΄μένα. Μα, πίστεψέ με, τα κατανοώ! Κι αν θέλεις σιγοντάρω σ' αυτές τις σκέψεις σου και φτιάχνω κι ένα ανέκδοτο με αυτές για να σε κάνω να χαμογελάσεις. Όμως τι? Ψέματα να πω? Έτσι όμορφη νιώθω και έτσι όμορφη ένιωθα από πάντα. Άνοιγαν και ανοίγουν οι πόρτες στη ζωή μου πριν ακόμη τις χτυπήσω. Και να σου πω το μυστικό? Αυτό που βλέπεις αντικρίζοντάς με είναι η αλήθεια του εσωτερικού μου κόσμου. Ακαμουφλάριστο, αμακιγιάριστο κι ανέπαφο απ’ οποιαδήποτε εύκαιρη μάσκα για να αλλάξει. Γι’ αυτό επιλέγω άλλωστε κάθε φορά που τα προβλήματα βαραίνουνε στους ώμους, την πλήρη απομόνωσή μου από τον έξω κόσμο με τον οποίο μέχρι να ξεπεράσω τις δύσκολες στιγμές, έρχομαι σε επαφή μονάχα με μηνύματα, είτε στο κινητό είτε μέσω διαδικτύου. Σκέφτομαι, τι χρωστούν οι άνθρωποι να βλέπουν την κατήφεια και την μαυρίλα που ζωγραφίζεται στο πρόσωπο και χρωματίζει τη φωνή μου με εκείνο το μουντό χρώμα της θλίψης όταν οι μαύρες σκέψεις και τα όποια προβλήματα κυριαρχούνε στο μυαλό μου? Ενώ με τα μηνύματα είναι αλλιώς. Παραπλανούνε οι χαρούμενες κι ανέμελες οι λέξεις κι εκείνες οι διασκεδαστικές φατσούλες και τα μπαρμπαλέκια τα γουστόζικα. 
   Και αφού περάσουνε τα δύσκολα με τις ατελείωτες μου τις περιπλανήσεις στο δικό μου βουναλάκι έτσι ώστε να ξεφορτώσω τρυφερά τα διαολάκια που βαραίνουν το μυαλό και την ψυχή μου, δεν αργώ να ξαναβρώ τον εαυτό μου που καλά γνωρίζω κι αγαπώ πολύ. Και τότε του επιτρέπω και πάλι να κυκλοφορήσει ανάμεσα στον κόσμο και να μοιραστεί μαζί του κοινές στιγμές. 
    Γι’ αυτό λοιπόν αισθάνομαι όμορφη. Γιατί αυτό που αβίαστα αφήνω να φανεί στους γύρω μου, είναι αληθινά χαρούμενο κι ευτυχισμένο. Δίχως ίχνος ψευτιάς. Τα άλλα, τα υπόλοιπα που δεν μπορώ και πάλι να τα κρύψω, τα κρατώ μόνο για μένανε γιατί μονάχα εμένανε αφορούν κι άλλον κανένα.
    Έτσι πανέμομορφη λοιπόν κι αστραφτερή όπως είμαι αυτές τις μέρες, με τόσους ήλιους λαμπερούς να φωτίζουνε την φετινή μου Άνοιξη, με αυτό το φτερούγισμα σε ευχάριστα μόνο γεγονότα που εστιάζει η σκέψη μου και το φουρτούνιασμα εκείνο της ψυχής που προκαλείται απ’ όλους τους ήχους και τα αρώματα της εποχής, συνάντησα μια «φίλη» που είχα κοντά στα δυο χρόνια να τη δω. Το χαμόγελο που προϋπήρχε ήδη στο πρόσωπό μου, απλά μεγάλωσε και άπλωσα το χέρι για να την χαιρετίσω. Ο τρόπος που με κοίταξε καθόλου δεν με ξάφνιασε όμως η πρώτη της κουβέντα ομολογώ πως λίγο έλειψε να με παγώσει. «Ζωή! Πάχυνες, μου είπε, γιατί άφησες έτσι τον εαυτό σου και χάλασες?» Πω, πω, σκέφτηκα! Χάλασα επειδή πήρα βάρος! Χάλασα επειδή αυξήθηκε το βάρος μου γύρω στα οκτώ κιλά στα τελευταία δύο χρόνια! Και πριν προλάβω να συνειδητοποιήσω τι μου είπε, ανέτρεξε αμέσως το μυαλό μου σε ένα άλλο "κολακευτικό" της σχόλιο που μου είχε κάνει στην όμορφη εκείνη ηλικία των τριάντα και κάτι χρόνων μου. Μου είχε πει λοιπόν τότε αφού μεσολάβησαν κάποια χρόνια που δεν συναντηθήκαμε και πάλι : «Ζωή, εσύ είσαι? Δεν σε γνώρισα! Μπράβο! Για την ηλικία σου, καλά κρατιέσαι!». Στα τριάντα μου λοιπόν, για την ηλικία μου, καλά κρατιόμουν τότε. Και τώρα λίγο πριν κλείσω τα πενήντα τρία μου χρόνια, με το βάρος μου να έχει αυξηθεί κατά οκτώ περίπου κιλά, έχω χαλάσει, σκέφτηκα και χαμογέλασα ακόμη πιο πλατιά! Και ένιωσα ακόμη πιο όμορφη απ’ ότι πριν ένιωθα πως είμαι! Και φώτισε θαρρείς το πρόσωπό μου ακόμη πιο πολύ γιατί είδα τα μάτια της να τρεμοπαίζουν βλέποντας τα δικά μου μάτια και μια απορία να σκιάζεται στο βλέμμα της. 
     Είπαμε τα απαραίτητα και τα τυπικά και ύστερα χωρίσαμε. Και όπως γύρισα πίσω να ελέγξω την κίνηση του δρόμου για να περάσω απέναντι, την είδα που ήταν ήδη γυρισμένη και αυτή προς την μεριά μου και με «σκάναρε». Της χαμογέλασα με ένα τελευταίο γλυκό χαμόγελο και σκέφτηκα πως θα πρέπει τελικά να «χάλασα» πολύ, γιατί είχε μια ξινίλα στο πρόσωπό της που προφανώς η οσμή του χαλασμένου την προκάλεσε.


Πέμπτη, 9 Μαρτίου 2017

Καινούριος έρωτας. Διάχυτος και πάλι.


   Να. Εδώ και πάλι, να φουντώνει απ’ την αρχή ο έρωτάς μου για τη ζωή και το μυστήριό της, αδιαφορώντας για τις/τους τόσους αντίζηλους που υπάρχουν. Κρατάει χρόνια αυτή η κολόνια κι αισθάνομαι πως δεν με έχει κουράσει καθόλου αυτή η σχέση. Κι ας μετρά μέσα στα χρόνια που κυλούν σαν το νερό, πενήντα δύο έτη και κάμποσους μήνες προς τα πίσω. Πως θα μπορούσε άλλωστε να έχει φθαρεί μια σχέση που ξεκινά κάθε τέτοια εποχή απ’ την αρχή και ζει την κάθε της στιγμή όχι σαν επανάληψη αλλά σαν κάτι το πρωτόγνωρο κι ανεπανάληπτο? Δεν φθείρεται μια νέα γνωριμία στην αρχή της. Την ζεις και ρουφάς κάθε στιγμή της απολαμβάνοντας ότι όμορφο κι ευχάριστο έχει να σου προσφέρει και νιώθεις ευγνωμοσύνη για όλα τα συναισθήματα και τη διάχυτη ευφορία που αυτή γεννά στο μυαλό και την ψυχή σου.
   Ναι, το έχω ξαναπεί και στα επόμενα τα χρόνια ευελπιστώ πως θα συνεχίσω να το λέω, πως η Άνοιξη είναι έρωτας! Είναι ο νέος αέρας που φυσάει στη ζωή και ανανεώνει τον μουχλιασμένο τον αέρα του χειμώνα. Είναι το ξύπνημα των αισθήσεων και θαρρείς πως οι νευρώνες σου αποκτούν χιλιάδες περισσότερους ευαίσθητους υποδοχείς και όλα τα αισθητήρια όργανα αισθάνονται μαζί συγχρόνως και το καθένα χωριστά, ακόμη και το ανεπαίσθητο θρόϊσμα των φύλλων πάνω στα δέντρα όπου απ’ την αρχή κι αυτά ξαναφυτρώνουν. Είναι το άρωμα που πλημμυρίζει τον αέρα από τ’ αγριολούλουδα και το βρεγμένο χώμα όταν ξεδιψάει. Κυρίως όμως είναι η ίδια η ζωή με την οποία είμαι εγώ ερωτευμένη και η οποία ξεπηδά και ξεφυτρώνει, σέρνεται και πετάει από παντού! Όπου κι αν στρέψεις το βλέμμα σου στη φύση, ζωή θα αντικρίσεις! Κι αυτός ο ήλιος φοράει θαρρώ αλλιώτικα το φως του. Τίποτα δεν θυμίζει το φως εκείνο που ντύνεται όλες τις άλλες εποχές του χρόνου. Και η ζεστασιά του είναι αλλιώτικη. Μια άλλη θαλπωρή, ξεχωριστή διαπερνά το κάθε κύτταρο απ' το κορμί όταν στα χάδια του αφεθείς και στο άγγιγμά του.
    Θα σκέφτεσαι πως τώρα σου μιλώ άγνωστε αναγνώστη μου σαν μια γυναίκα ερωτευμένη. Μα απ’ την αρχή αυτό τάχα δεν δήλωσα? Πως είμαι ερωτευμένη με την ζωή, την αλήθεια της και το μυστήριό της?
   Υπήρξε κάποτε μια Άνοιξη που λίγο μου έλειψε για να την χάσω. Επέτρεψα βλέπεις το μυαλό να κολλήσει σε συμπεριφορές που δεν ταιριάζουνε και δεν αρμόζουν σε ανθρώπους που θέλουν πολιτισμένοι να ονομάζονται. Υπήρξε όμως μια ζωή καινούρια σαν αντίβαρο η οποία μέσα από το πουθενά και αναπάντεχα ξεφύτρωσε σε μια γλάστρα του σπιτιού μου και ευτυχώς με ξύπνησε από τον εφιάλτη των μαύρων σκέψεων που κάνει το μυαλό όταν κολλάει. Έκτοτε το γεγονός εκείνο το ΄χω κατά νου και δεν επιτρέπω στο μυαλό παρόμοια παιχνίδια μοναχό να παίζει. Περιμένω πάντα σαν ανυπόμονο παιδί να πάρει σειρά ο Μάρτης, ο Απρίλης και ο Μάης. Αφουγκράζομαι το ξύπνημα της φύσης, μυρίζω την οσμή της ομορφιάς, κοιτάζω γύρω μου με τα μάτια όχι της όρασης, τα άλλα μάτια που μέσα μου υπάρχουν. Κι ερωτεύομαι! Ξανά και ξανά απ’ την αρχή ότι υπάρχει γύρω μου! Και γύρω μου υπάρχει μονάχα η ζωή, η αλήθεια της και το μυστήριό της!

  
   Ξέρω πως ο έρωτάς μου αυτός μόνο τρεις μήνες θα κρατήσει και ύστερα θα περάσει σε ένα άλλο στάδιο. Αυτό της οικειότητας και της μεγάλης άνεσης που νιώθεις με τους έρωτες συνήθως και αφήνεσαι, όταν πηγαίνουν ένα βήμα παρακάτω. Και θα αφεθώ κι εγώ στην αγκαλιά του έρωτά μου να απολαύσω τις χαλαρές στιγμές που μου προσφέρει. Για τρεις μονάχα μήνες όμως θα διαρκέσει και αυτό. Όσο διαρκεί δηλαδή το καλοκαίρι. Αν είμαι τυχερή το καλοκαίρι θα κρατήσει λιγάκι παραπάνω όπως τα τελευταία χρόνια συνηθίζει κι έτσι θα έχω την ευκαιρία να ζήσω την ψευδαίσθηση που ζουν οι ερωτευμένοι όταν καταλαβαίνουν πως η σχέση τους οδεύει προς το τέλος και δεν το αποδέχονται. Όσο όμως κι αν κρυφτώ πίσω από το δάχτυλο, κάποτε, αναπόφευκτα η εποχή θα αλλάξει. Θα έρθει το φθινόπωρο. Τα πρώτα γκρίζα σύννεφα του έρωτά μου θα είναι ορατά και δάκρυα θα φέρουν στη ματιά μου. Ο κύκλος και πάλι θα αρχίσει να στενεύει ώσπου ένας νέος χωρισμός θ' ακολουθήσει. Ο πάγος τότε ο χειμωνιάτικος και το άσπρο χιόνι δεν θα αργήσουν να καλύψουν και πάλι την καρδιά μου. Άλλοτε αυτός ο χωρισμός είναι βαρύς και δύσκολος όπως ήταν και φέτος. Χιόνι, κρύο πολύ, γλυκιά μοναχικότητα. Μα καλοδεχούμενη και υποφερτή η θλίψη που όλα αυτά συνόδευε. Άλλοτε πάλι δεν είναι και τόσο οδυνηρός, είναι πιο εύκολος. Πιο γρήγορα περνάει. 
Όμως περνάει πάντα.
   Και πάντα, πάντα, ακολουθεί μια Άνοιξη που τη ζωή ξυπνάει. Και μαζί με την ζωή, ξυπνώ κι εγώ.
Ζωή κι εγώ, για να δηλώσω ερωτευμένη! 
Και παρούσα!