Σάββατο, 25 Μαρτίου 2017

"Χάλασα"


   Είναι στ' αλήθεια η ομορφιά και η τελειότητα προνόμιο των λίγων? Και όταν λένε ομορφιά, τι τάχα ακριβώς οι πιο πολλοί εννοούνε? 
    Αν είμαι όμορφη? Μη με ρωτάς, άγνωστε αναγνώστη μου, δεν ξέρω να σου απαντήσω. Αν νιώθω όμορφη? Ναι! Αν και, με τόση βεβαιότητα που απαντώ στο ερώτημά σου, κινδυνεύω και πάλι τ’ αρνητικά σου σχόλια να νιώσω να αιωρούνται μέσα στη σκέψη σου για ΄μένα. Μα, πίστεψέ με, τα κατανοώ! Κι αν θέλεις σιγοντάρω σ' αυτές τις σκέψεις σου και φτιάχνω κι ένα ανέκδοτο με αυτές για να σε κάνω να χαμογελάσεις. Όμως τι? Ψέματα να πω? Έτσι όμορφη νιώθω και έτσι όμορφη ένιωθα από πάντα. Άνοιγαν και ανοίγουν οι πόρτες στη ζωή μου πριν ακόμη τις χτυπήσω. Και να σου πω το μυστικό? Αυτό που βλέπεις αντικρίζοντάς με είναι η αλήθεια του εσωτερικού μου κόσμου. Ακαμουφλάριστο, αμακιγιάριστο κι ανέπαφο απ’ οποιαδήποτε εύκαιρη μάσκα για να αλλάξει. Γι’ αυτό επιλέγω άλλωστε κάθε φορά που τα προβλήματα βαραίνουνε στους ώμους, την πλήρη απομόνωσή μου από τον έξω κόσμο με τον οποίο μέχρι να ξεπεράσω τις δύσκολες στιγμές, έρχομαι σε επαφή μονάχα με μηνύματα, είτε στο κινητό είτε μέσω διαδικτύου. Σκέφτομαι, τι χρωστούν οι άνθρωποι να βλέπουν την κατήφεια και την μαυρίλα που ζωγραφίζεται στο πρόσωπο και χρωματίζει τη φωνή μου με εκείνο το μουντό χρώμα της θλίψης όταν οι μαύρες σκέψεις και τα όποια προβλήματα κυριαρχούνε στο μυαλό μου? Ενώ με τα μηνύματα είναι αλλιώς. Παραπλανούνε οι χαρούμενες κι ανέμελες οι λέξεις κι εκείνες οι διασκεδαστικές φατσούλες και τα μπαρμπαλέκια τα γουστόζικα. 
   Και αφού περάσουνε τα δύσκολα με τις ατελείωτες μου τις περιπλανήσεις στο δικό μου βουναλάκι έτσι ώστε να ξεφορτώσω τρυφερά τα διαολάκια που βαραίνουν το μυαλό και την ψυχή μου, δεν αργώ να ξαναβρώ τον εαυτό μου που καλά γνωρίζω κι αγαπώ πολύ. Και τότε του επιτρέπω και πάλι να κυκλοφορήσει ανάμεσα στον κόσμο και να μοιραστεί μαζί του κοινές στιγμές. 
    Γι’ αυτό λοιπόν αισθάνομαι όμορφη. Γιατί αυτό που αβίαστα αφήνω να φανεί στους γύρω μου, είναι αληθινά χαρούμενο κι ευτυχισμένο. Δίχως ίχνος ψευτιάς. Τα άλλα, τα υπόλοιπα που δεν μπορώ και πάλι να τα κρύψω, τα κρατώ μόνο για μένανε γιατί μονάχα εμένανε αφορούν κι άλλον κανένα.
    Έτσι πανέμομορφη λοιπόν κι αστραφτερή όπως είμαι αυτές τις μέρες, με τόσους ήλιους λαμπερούς να φωτίζουνε την φετινή μου Άνοιξη, με αυτό το φτερούγισμα σε ευχάριστα μόνο γεγονότα που εστιάζει η σκέψη μου και το φουρτούνιασμα εκείνο της ψυχής που προκαλείται απ’ όλους τους ήχους και τα αρώματα της εποχής, συνάντησα μια «φίλη» που είχα κοντά στα δυο χρόνια να τη δω. Το χαμόγελο που προϋπήρχε ήδη στο πρόσωπό μου, απλά μεγάλωσε και άπλωσα το χέρι για να την χαιρετίσω. Ο τρόπος που με κοίταξε καθόλου δεν με ξάφνιασε όμως η πρώτη της κουβέντα ομολογώ πως λίγο έλειψε να με παγώσει. «Ζωή! Πάχυνες, μου είπε, γιατί άφησες έτσι τον εαυτό σου και χάλασες?» Πω, πω, σκέφτηκα! Χάλασα επειδή πήρα βάρος! Χάλασα επειδή αυξήθηκε το βάρος μου γύρω στα οκτώ κιλά στα τελευταία δύο χρόνια! Και πριν προλάβω να συνειδητοποιήσω τι μου είπε, ανέτρεξε αμέσως το μυαλό μου σε ένα άλλο "κολακευτικό" της σχόλιο που μου είχε κάνει στην όμορφη εκείνη ηλικία των τριάντα και κάτι χρόνων μου. Μου είχε πει λοιπόν τότε αφού μεσολάβησαν κάποια χρόνια που δεν συναντηθήκαμε και πάλι : «Ζωή, εσύ είσαι? Δεν σε γνώρισα! Μπράβο! Για την ηλικία σου, καλά κρατιέσαι!». Στα τριάντα μου λοιπόν, για την ηλικία μου, καλά κρατιόμουν τότε. Και τώρα λίγο πριν κλείσω τα πενήντα τρία μου χρόνια, με το βάρος μου να έχει αυξηθεί κατά οκτώ περίπου κιλά, έχω χαλάσει, σκέφτηκα και χαμογέλασα ακόμη πιο πλατιά! Και ένιωσα ακόμη πιο όμορφη απ’ ότι πριν ένιωθα πως είμαι! Και φώτισε θαρρείς το πρόσωπό μου ακόμη πιο πολύ γιατί είδα τα μάτια της να τρεμοπαίζουν βλέποντας τα δικά μου μάτια και μια απορία να σκιάζεται στο βλέμμα της. 
     Είπαμε τα απαραίτητα και τα τυπικά και ύστερα χωρίσαμε. Και όπως γύρισα πίσω να ελέγξω την κίνηση του δρόμου για να περάσω απέναντι, την είδα που ήταν ήδη γυρισμένη και αυτή προς την μεριά μου και με «σκάναρε». Της χαμογέλασα με ένα τελευταίο γλυκό χαμόγελο και σκέφτηκα πως θα πρέπει τελικά να «χάλασα» πολύ, γιατί είχε μια ξινίλα στο πρόσωπό της που προφανώς η οσμή του χαλασμένου την προκάλεσε.


11 σχόλια:

  1. Να συνεχίσεις να αγαπάς έτσι τον εαυτό σου. Πολύ την ευχαριστήθηκα την ανάρτησή σου.
    Α, και να χαίρεσαι τα κιλάκια σου. Φαντάζομαι δε σε βασάνισε κανείς μέχρι να τα πάρεις. Άρα, είναι κιλά ευτυχίας (έτσι λέω και εγώ για τα δικά μου τα κιλά, χι!χι!)
    Πολλά φιλάκια

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Pippi μου
      Είδα παλιότερα μια εικόνα σε κάποια ανάρτηση στην οποία με καλλιγραφικά γράμματα έγραφε : "Μην είστε κακεντρεχείς. Να είστε μια πιο εύκολη λέξη". Πόσο πολύ μου άρεσε!
      Είμαι μια πολύ πολύ εύκολη λέξη με τους άλλους μα κυρίως με τον εαυτό μου... :)
      Δεν βασανίζομαι ιδιαίτερα όταν παίρνω βάρος ούτε και νιώθω βασανισμένη όταν αποφασίζω να το χάσω το βάρος που είναι περιττό. Απλά απολαμβάνω τις στιγμές που μου χαρίζονται κι εύχομαι από καρδιάς, να νιώθουν όλοι την ελευθερία που μου προσφέρει όλο αυτό.
      Τι άλλο? Αυτά! :)
      Με μια μεγάλη αγκαλιά ανταποδίδω τα φιλάκια που μου στέλνεις!
      Και που ΄σαι? Λένε πως την ευτυχία δεν πρέπει να την διαλαλείς γιατί δεν χαίρονται όλοι οι άνθρωποι με τη χαρά σου. Μα τα κιλάκια της ευτυχίας όπως τα λες εσύ (χι χι χι), φωνάζουν από μόνα τους και ενοχλούν ενίοτε ορισμένους με τον θόρυβο που κάνουν...

      Διαγραφή
  2. Εμ ....χάλασες βρε Ζωή και εσύ... χαχαχαχαχαχα.
    Αχ κορίτσι μου, εντάξει, το ξέρεις, υπάρχει κόσμος που κουβαλάει πολύ ξινίλα και μιζέρια μέσα του. Και την εκφράζει ποικιλοτρόπως. Με ένα σχετικό "δηλητήριο". Βέβαια δεν ξέρει ότι εκτίθεται αλλά και να του το πεις δεν θα το καταλάβει. Δεν τόχει το κριτικό να το ψάξει.
    Είναι μεγάλο πράγμα να αγαπάς τον εαυτό σου όπως είναι. Δεν λέω να το παρατήσεις, προς Θεού. Μας κουβαλάει ο έρμος και οφείλουμε να τον προσέχουμε για να είναι αυτό το ταξίδι αρμονικό και καλό.
    Κοίτα να κρατάς αυτήν την άδολη, την πραγματική και εκφραστική ομορφιά σου ψυχικά, που να είσαι σίγουρη ότι αντανακλάται και σωματικά. Και να πορεύεσαι με χαμόγελο και ήρεμη γαλήνια συνείδηση.
    Τις καλησπέρες μου.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Φίλε Γιάννη
      "Χαλάω" σημαίνει για 'μένανε πως μεγαλώνω. Και μεγαλώνω σημαίνει επίσης πως έχω ακόμη το προνόμιο να ζω ανάμεσα σε αγαπημένα πρόσωπα τα οποία βλέπουν εμένανε κι όχι τις ρυτίδες, τα κιλά και την φθορά που ο χρόνος φέρνει στο σώμα και στο πρόσωπο. Και μ' αγαπούν, τους αγαπώ και μεγαλώνουμε μαζί παρέα. Δεν θα ανεχόμουν πλάι μου ανθρώπους που δεν μπορούν να ανεχθούν τις αλλαγές μου. Είναι αρκετά τα χρόνια που κουβαλώ για να μάθω τώρα να παίζω το κρυφτό και το κυνηγητό των ενηλίκων. Αρκούμαι στα παιχνίδια που έχω μάθει να παίζω στα μικράτα μου.
      Και το ταξίδι της ζωής νομίζω πως με αρμονία κυλάει γι' αυτόν που αγαπά και προσέχει όσο μπορεί τον εαυτό του δίχως να κάνει υπερβολές. Άρα, όλα καλά θα πάνε και με το δικό μου το ταξίδι γιατί όπως είπα με αγαπώ και με προσέχω όσο καλύτερα μπορώ. :)
      Όμορφα να περάσει η Κυριακή σου Γιάννη!

      Διαγραφή
  3. Καλή σου μέρα! Αυτήν την ''ξινίλα'' δεν ξέρεις πόσο την διασκεδάζω όταν τη συναντώ και εγώ!!! Ξέρεις, την νιώθω σαν το καλύτερο κοπλιμέντο όταν ξέρω τον στριφνό ζηλιάρη άνθρωπο που την κουβαλάει.
    Να είσαι ευχαριστημένη με σένα και με όσα καλά η ζωή σου χαρίζει. Αυτό είναι τελικά ζωή. Και ευγνώμων! Έτσι λέω εγώ. Γιατί η ζωή έχει λύπες και χαρές και όταν απλόχερα χαρίζει χαρές τότε ναι νοιώθουμε ευγνωμοσύνη.
    Να σαι καλά και αγάπα τον εαυτό σου. Λίγοι θα τον αγαπήσουν όπως του αξίζει
    Καλά να περνάς

    ΥΓ Τι κάνει το νεοφερμένο μωρούλι;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Το νεοφερμένο μωρούλι μας, βρίσκεται στον δεύτερο μήνα της ζωής του και εμείς βρισκόμαστε όλοι στο στάδιο της προσαρμογής. Πάνω που βρήκαμε τους ρυθμούς μας αρχίσαμε και πάλι απ' την αρχή να ψάχνουμε για νέους ρυθμούς! :) Αλλά η κάθε μας στιγμή είναι μοναδική και νιώθουμε μεγάλη ευγνωμοσύνη!!!

      Διαγραφή
  4. Καλή σου μέρα ANNA Flo !
    Αν διασκέδασα δεν μπορώ να πω μα έναν κόμπο στο στομάχι τον ένιωσα. Όχι για τα κολακευτικά λόγια που άκουσα. Όταν συμβιβάζεσαι εύκολα σε οποιεσδήποτε αλλαγές της ζωής σου, δεν σε αγγίζουν τέτοιες μικρότητες. Περισσότερο για την ίδια ένιωσα κάπως περίεργα. Γιατί για να είσαι μια τόσο δύσκολη λέξη (βλ. απάντησή μου στην Pippi), σημαίνει πως κάτι ανολοκλήρωτο και μίζερο υπάρχει μέσα σου. Ίσως και να κάνω λάθος πάλι, τι να πω.
    Ευγνωμοσύνη νιώθω πολύ μεγάλη! Και για ανθρώπους που μου στάθηκαν στα δύσκολα, και για την ζωή μου έτσι όπως είναι, και για τον εαυτό μου και τις επιλογές που έκανε!
    Είμαι μια πολύ πολύ εύκολη λέξη για τον εαυτό μου και τους γύρω μου!
    Σ' ευχαριστώ για τις όμορφες συμβουλές σου. Τις κάνω πράξη δίχως ιδιαίτερη προσπάθεια :)
    Περνώ πολύ καλά με τα δύο τζιτζικάκια μου!!! Μεταμόρφωσαν όλες τις εποχές μου σε καλοκαίρι!!! Εκτός από την Άνοιξη! Αυτήν θέλω ανέπαφη να την κρατήσω για να την χαίρομαι! :)
    Να είσαι κι εσύ πάντα καλά και να χαίρεσαι τους αγαπημένους της ζωής σου!!! :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Καλημέρα ομορφιά μου και καλή μέρα στην ομορφιά που μας τριγυρίζει!
    Θέλω να δηλώσω πως παρόλο που δεν έχουμε (ακόμα) συναντηθεί από κοντά, για μένα είσαι η πανέμορφη μου φίλη από το Βορρά!
    Όταν π.χ. ποιούμε ξινισμένο γάλα ή ακούσουμε ενοχλητική και κακόηχη μουσική, είναι εντελώς φυσικό να ενοχληθούμε, το αντίθετο θα δήλωνε σοβαρή αναισθησία!!!
    Εύχομαι να χαίρεσαι με όλη σου την καρδιά την Άνοιξη μαζί με τις κόρες σου και τα τζιτζικάκια σου (τζιτζικάκια λέω και τα δικά μου!)
    Πολλές ανοιξιάτικες αγκαλιές σου στέλνω και καλό μας μήνα από αύριο!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Η ομορφιά Στεφανία μου είναι υποκειμενική, έτσι δεν είναι? Ο καθένας μπορεί να την αισθάνεται και να την βλέπει διαφορετικά. Βέβαια μεγαλώνοντας ο άνθρωπος την ομορφιά την ξετρυπώνει ακόμη και μέσα από τα πιο άσχημα πράγματα. Και αυτό δεν αρκεί μόνο να το θέλει αλλά και να το μπορεί συγχρόνως.Γιατί αυτά, δεν πάνε απαραίτητα ... "πακέτο" ;)
      Την Άνοιξη όπως πολύ καλά ξέρεις, δεν την χαίρομαι. Την ΖΩ!!! Με αυτήν την ανεπανάλληπτη εσωτερική φουσκοθαλασσιά, με έναν πρωτόγνωρο κάθε φορά έρωτα για τη ζωή, με αυτό το ακαθόριστο κάτι...!!!
      Κι αυτά τα τζιτζικάκια μου που όλο ... τιτιβίζουν σαν πολύχρωμες ... πεταλουδίτσες!!! (Ναι, ακριβώς! "Και στην κορφή κανέλα") :)
      Καλό μήνα και σε ΄σένα Στεφανία μου!!! Απόψε δεν έχει ύπνο. Θα πρέπει να σκεφτώ πολύ τα ψέματα που θα πω αύριο γιατί όσο περνούν τα χρόνια, όλο και δυσκολεύει το παιχνίδι μιας και οι δικοί μου άνθρωποι είναι προετοιμασμένοι πως και πάλι θα τους ξεγελάσω και συνεπώς είναι και υποψιασμένοι σε ότι ακούνε από ΄μένανε κάθε Πρωταπριλιά! :)
      Αγκαλιές πολλές κι από ΄μένα! Και που θα πάει? Κάποτε θα ανταλλάξουμε μιαν αγκαλιά και στην πραγματική ζωή! :)

      Υ.Γ. Είμαι η Ζωή και είμαι καλά! Μπορεί να ... "χάλασα", αλλά ΖΩ!!! :)

      Διαγραφή
  6. Η ζωή δε χαλάει Ζωή μου...κάποιοι άνθρωποι όμως θα είναι μόνιμα χαλασμένοι και ανίκανοι να δούνε την όποια ομορφιά...θα μένουν κολλημένοι στα "κουσούρια" μας, όχι γιατί είναι σπουδαιότερα, αλλά γιατί δεν μπορούν να δουν καλά, ή το κάνουν εσκεμμένα για να μας κλέβουν το χαμόγελο, επειδή δεν μπορούν να το αντέξουν!
    Συνέχισε να ζεις όμορφα και να μεγαλώνεις ομορφότερα!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αααα, αυτό είναι πολύ δύσκολο να συμβεί όμως Μαρία μου, έτσι δεν είναι? Εννοώ να κλέψουν το χαμόγελο όταν αυτό είναι αυθεντικό και όχι απλά μακιγιαρισμένο! Συνεχίζω να ζω όμορφα από τότε που ανακάλυψα την πρώτη ρυτίδα στο πρόσωπό μου, την πρώτη άσπρη τρίχα στα μαλλιά μου, την πρώτη μαύρη τρύπα στην καρδιά μου. Νιώθω ευλογημένη που ο χρόνος αφήνει τα σημάδια του μοναχά στο σώμα και όχι στο μυαλό ή στην ψυχή μου. Είναι τα παράσημά μου αυτά και η επιβράβευσή μου αν θες, για κάθε έτος που προσθέτω στην ηλικία μου.
      Την αγάπη μου και μια αγκαλιά Ανοιξιάτικη!!!
      Και πάλι καλό μήνα και ευχές για μια όμορφη και δημιουργική εβδομάδα!!!

      Διαγραφή