Παρασκευή, 26 Μαΐου 2017

Το 16ο Συμπόσιο Ποίησης της Αριστέας



Μάνα, Μητέρα και Μαμά μου

Οι αναμνήσεις λιγοστές απ’ τα μικράτα σου.
Ευάλωτο κλαράκι εσύ.
Κάποιος στα χέρια σε κουβάλαε για να σε προστατεύσει.
Άκουες σειρήνες, μου ΄λεγες στην συμπρωτεύουσα.
και σαν σε όνειρο, τον πανικό του κόσμου με μάτια ορθάνοιχτα
                                                                                        παρατηρούσες.

Άλλη εικόνα που ΄χες απ’ τα δύσκολα εκείνα χρόνια σου,
σε μια γωνιά ενός Ιδρύματος κοιτάς σαν τρίτος άνθρωπος
τώρα τον εαυτό σου.
Έτσι κακομοιριασμένο και ψωριάρικο όπως ήσουνα,
είχες από καιρό πια χάσει την ελπίδα,
το βλέμμα της η τύχη πως σε ΄σένανε θα το ‘ριχνε.
Προσπέρασε όμως κάποτε η Ζωή τους λιλιπούτιους συγκατοίκους σου
κι άπλωσε το χέρι στη ζωή να σε τραβήξει.

Οι θύμησές σου απ’ τον άντρα της Ζωής,
σημείο αναφοράς στη μετέπειτα ζωή σου.
Με νοσταλγία και αγάπη απύθμενη πάντα γι’ αυτόν μου μίλαες…
Άλλον πατέρα εσύ δεν γνώρισες,
μα ούτε και καλύτερο να φανταστείς μπορούσες.
Στους ώμους του συνέχεια σε κουβάλαε
και αντί να σου μιλά, σου σιγοτραγουδούσε.

Πέρασες λίγα χρόνια ξέγνοιαστα κι ανέμελα,
στην οικογενειακή τη θαλπωρή που οι δύο Άγιοι σου χαρίσαν.
Τούτο της μοίρας φαίνεται, διόλου δεν άρεσε
Και της ζωής το σκηνικό να σου αλλάξει επιθυμούσε.

Έπεσες αναπάντεχα από το θρόνο που στους δυο ώμους Του βρισκότανε.
Ορφάνεψες ξαφνικά κι απ’ το τραγούδι Του
που ο γνώριμός σου λόγος ήταν ως τα τότε.

Τώρα οι θύμησες θαρρείς πιο έντονα γινήκανε και το μυαλό αλύπητα το μαστιγώνουν.
Πλύστρα η Ζωή σε ξένες σκάφες μου ΄πες, κι ένα δάκρυ κύλησε
                                                                                     απ΄ τα ματιά σου…

Συμβιβασμούς απ’ τη ζωή που ονειρευότανε για ΄σένα δεν τους δέχθηκε
τίποτα δεν ήθελε και πάλι να σου λείψει.
Και δεν σου έλειψε!
Καλοαναθρεμένη σε μεγάλωσε
παρ’ όλες τις δικές της τις στερήσεις.

Κι όσο τα χρόνια πέρναγαν μεταμορφώθηκες,
κι έγινες ένας ολόφωτος και εκτυφλωτικός για την Ζωή σου ήλιος.
Απ’ των θεών  παρέκκλινες το σχέδιο
πάνω στη γη μαζί με τους κοινούς ανθρώπους μονάχη περπατούσες.

Περνάγανε τα χρόνια και να ΄σου η μοίρα που σου ξαναχαμογέλασε!
Στο δρόμο σου ένας άλλος Άγιος σε πήρε από το χέρι.
Με γέννες τρεις βλογήθηκες κι η ομορφιά σα να γιγάντωσε.
Όχι μονάχα αυτή που στων πολλών τα μάτια ήταν ορατή, μα και εκείνη της ψυχής σου.

Στόχος και πάλι έγινες εσύ και ο πατέρας μου
από την μοίρα που κρυφά παραφυλούσε.
Να δραπετεύσεις απ’ την ύπουλη παγίδα που σου έστησε προσπάθησες
και με τον σκοτεινό του Χάροντα μανδύα έδινες μάχες.
Αρχίνησες σ’ Αγίους τάματα και οι προσευχές σου δυναμώσανε
τα δυο από τα τρία σου παιδιά να σώσεις. 

Κάποτε οι θύμησές σου έφτασαν στο τέλος τους
Και απ’ τη ζωής την κούραση προτίμησες την εύκολη τη λύση.

Μάνα, μητέρα και μαμά μου…

Έφυγες πρόωρα δίχως καθόλου να σκεφτείς τον «καπετάνιο» σου
κι ένα «γιατί?» στη θέση σου αναπάντητο απομένει.
Ένα «γιατί?» τα όπλα να καταθέσεις βιάστηκες
κι αφέθηκες στο άδοξό σου τέλος.
Εκεί…
σ’ ένα άλλο Ίδρυμα που μόνη σου επέλεξες ο κύκλος σου ΕΚΕΙ να κλείσει…


   Σημ. Αυτή ήταν η ιστορία της ζωής της μητέρας μου της οποίας η ακριβής ηλικία και τα γενέθλιά της παρέμειναν μέχρι το θάνατό της άγνωστα, μιας και μετά από τον βομβαρδισμό του 1943 στην Θεσσαλονίκη, βρέθηκε σε ένα ορφανοτροφείο στο οποίο και καταγράφηκε αυθαίρετα, για ευνόητους λόγους, μια τυχαία ημερομηνία γέννησης (25 Δεκεμβρίου 1941). Δεν σκέφτηκα ποτέ κάτι να γράψω για την ζωή της. Μου έδειξε τον δρόμο όμως η "Πυργοδέσποινα" της blog-ο-γειτονιάς όπου βρέθηκα, κι εγώ δίχως καθόλου δισταγμούς, τον ακολούθησα. 
   Ότι παραπάνω αναγράφεται, βγήκε πηγαία και αυθόρμητα κι αν δεν θα συμμετείχε στο υπέροχο δρώμενο της Αριστέας ( https://princess-airis.blogspot.gr/2017/05/16o-Symposio-Poiisis14.html ) δεν θα επέστρεφα όχι μονάχα απλά για να το "χτενίσω" λιγουλάκι, αλλά ούτε καν να το διαβάσω.
   Γιατί με πόναγε και ίσως να με πονά για πάντα, παρ' όλο που την καταχώνιασα στα σκοτεινά την ιστορία της ζωής αυτής...
Λέξεις κλειδιά του δρώμενου : "μάνα", "μητέρα", "μαμά".


20 σχόλια:

  1. Συγκινητικό! Με καθήλωσε! Αυτό το Συμπόσιο είχε παραπάνω από τα μισά για βαθμολόγηση και πρωτιά. Και το δικό σου υπέροχο
    Καλή συνέχεια

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Άννα μου
      Υπήρχε άραγε κάποια/κάποιος που δεν συγκίνησε με τη δική της/του αναφορά στην μητέρα?
      Στο συγκεκριμένο Συμπόσιο νιώθω πως όλοι υπερβήκαμε τον εαυτό μας με τη συμμετοχή μας...

      "...
      Πόσα θυμάμαι μάνα...
      Θυμάμαι...
      το χρόνο που άπονα άφηνε τα σημάδια του επάνω σου καλή μου,
      τις ρυτίδες σαν τις μέτραγες, βραβεύσεις της ζωής αποκαλούσες
      Θυμάμαι...
      ..."
      (Μικρό απόσπασμα από το δικό σου πόνημα ANNA Flo που θέλω να παραθέσω εδώ)
      Καλή συνέχεια και σε ΄σένα, και να μην ξεχνάς! Να θυμάσαι...

      Διαγραφή
  2. Πραγματικά συγκινητικό!
    Τι να πεις μπροστά σε μια αληθινή ιστορία.
    Στέκεσαι σιωπηλός μπρος σε αυτή την κατάθεση ψυχής!
    Ζωή μου , σε ευχαριστώ από καρδιάς για όλα :))
    Πολλά φιλιά μάτια μου :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αριστέα μου
      Αν εσύ ευχαριστείς εμένα, εγώ τι θα ΄πρεπε να σου πω?
      Διαβάζοντας το δικό σου πόνημα το οποίο άφησες έξω από την διαδικασία της βαθμολόγησης σκεφτόμουν πως την ίδια φόρτιση θα ένιωθα με όλες τις συμμετοχές στο δρώμενο. Και δεν είχα άδικο.

      "...
      Είναι η μοίρα προδιαγραμμένη μανούλα μου γλυκιά
      Να νοιάζεσαι και να καρδιοχτυπάς
      Για αυτόν που αγαπάς
      Εσύ για μένα: -Τι θα απογίνεις όταν πια δεν θα υπάρχω;
      Εγώ για σένα: -Πώς να απαλύνω τους φόβους σου μαμά μου;
      ..."

      Φορτίστηκα airis... Πολύ... Όπως και ο καθένας που πέρασε από το "σπιτικό" σου άλλωστε.
      Να είσαι καλά και να μας "τσιγκλάς"!
      Για το χρόνο, τον κόπο και την φιλοξενία σου, νιώθω πως είναι λίγο το ευχαριστώ μου!!!
      Καλή συνέχεια σε ότι κι αν κάνεις!!!

      Διαγραφή
  3. ποσο θα χαιρεται η ψυχουλα της μαμας σου Ζωη!
    Συγχαρητηρια

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αριάδνη μου
      Δεν μπορώ να ξέρω αν χαίρεται ή αν λυπάται η ψυχούλα της. Μόνο για τη δική μου την ψυχούλα θα μπορούσα να μιλήσω...
      Κι από την άλλη, δεν βρίσκω κάτι τώρα πια να πω...

      "...
      "Μαμά" ψέλλισε ξέπνοα
      και τα σωθικά σου ούρλιαζαν από αγανάκτηση...
      ..."
      Ξύπνησες θύμισες μ' αυτό που έγραψες Ariadni St. Και φυσικά καθόλου ευχάριστες...
      Να ΄σαι πάντα καλά!

      Διαγραφή
  4. Όλα τα ποιήματα με συγκλόνισαν, όπως κι όλους τους άλλους, φαντάζομαι!!!!!
    Ποιο να πρωτοψηφίσεις και γιατί;
    Όλα άξιζαν την πρώτη θέση!!
    Τώρα που ξέρω πως είναι η ιστορία της μητέρας σου, πονάω περισσότερο!!!!
    Και η εικόνα , ιδανική γιαυτό το ποίημα!!!!
    Καλή συνέχεια!!!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ρένα μου
      Αυτό το Συμπόσιο της Αριστέας ήταν ένας χείμαρρος συναισθημάτων και λέξεων που πράγματι μας συγκλόνισε όλους!
      Ας μου επιτραπεί αυτό που θα πω και ας με συγχωρέσουν οι νικητές, μα την πρώτη θέση απ' την αρχή ακόμη έδειξε πως θα την πάρει η "Μάνα".
      Διαβάζοντάς τα ξανά, πριν δώσω την βαθμολογία μου, στη δεύτερή μου ανάγνωση, σκέφτηκα πως όλα μαζί θα μπορούσαν να αποτελέσουν ένα ύμνο προς την Μάνα και πως είναι αστείρευτη αυτή η πηγή των συναισθημάτων και των λέξεων όταν αναφέρονται στο Όνομά της!!!
      Σ' ευχαριστούμε! Δεν βρήκα δική σου συμμετοχή και μας τιμάς ιδιαίτερα με το πέρασμά σου από το Συμπόσιο, τόσο για να βαθμολογήσεις όσο και για να διαβάσεις αυτό το ψυχικό απόσταγμα που με κόπο συλλέγει η Αριστέα!!!
      Καλή συνέχεια και σε ΄σένανε Rena Christodoulou!!!

      Διαγραφή
  5. Ήταν μια πολύ δυνατή και συγκινητική ιστορία και τώρα διαβάζω πως είναι αληθινή. Νομίζω χρειάστηκε και πολύ κουράγιο για να τη γράψεις. Μπράβο!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αλεξάνδρα μου
      Η αλήθεια είναι πως ήθελα κάτι από την δική μου εμπειρία ως μητέρα να γράψω μα δεν κατάλαβα πως προέκυψε αυτό. Αν και ήξερα πως χρειαζόταν λίγο "χτένισμα"το έστειλα αμέσως στην Αριστέα γιατί δεν ήθελα να το ξαναπιάσω από την αρχή.
      Ναι. Νομίζω κι εγώ πως ήθελε κουράγιο να γράψω ότι έγραψα. Καμιά φορά όταν γράφω κάτι, οτιδήποτε, νιώθω ένα αίσθημα παρόμοιο με λύτρωση, ελευθερία. Άλλες φορές πάλι, νιώθω πόνο και θλίψη. Στο παραπάνω ήταν ανάμεικτα τα συναισθήματα όταν το έγραψα. Ανάμεικτα νιώθω πως είναι και τώρα, απαντώντας στα τόσο φιλικά σχόλιά σας. Αν και ο πόνος, σαν να καταλάγιασε...
      Όσο για το δικό σου πόνημα, τι να πει κανείς?
      "...
      -Τον πατέρα, μάνα μου, καταριέμαι
      που στα κλεφτά και με τη βία
      μια νύχτα σ' έκανε μητέρα

      -Μην καταριέσαι, κόρη μου, μονάχα αγάπα!
      Απ' το μίσος του μπορεί να γέρασα,
      για την αγάπη σου όμως ζω.
      ..."
      Θα μπορούσε να πει κανείς πως ο ορισμός της μητέρας κρύβεται στο εν λόγω απόσπασμα!!!
      Μπράβο στην Αριστέα που μας παροτρύνει να περνούμε όμορφα και δημιουργικά τον χρόνο μας εδώ μέσα Woman in Blogs!!!
      Την αγάπη μου!!!

      Διαγραφή
  6. Πόσο συγκλονιστική κατάθεση και τώρα που μαθαίνουμε ότι είναι αληθινή ιστορία ακόμα παραπάνω.. Σ'ευχαριστούμε που μοιράστηκες κάτι τόσο επίπονο..

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Κατερίνα μου
      Κι εγώ σας ευχαριστώ με τη σειρά μου!!!
      Δεν βρήκα δική σου συμμετοχή και θα σου πω ότι είπα παραπάνω και στην Ρένα Χριστοδούλου. Πως δηλαδή "μας τιμάς ιδιαίτερα με το πέρασμά σου από το Συμπόσιο, τόσο για να βαθμολογήσεις όσο και για να διαβάσεις αυτό το ψυχικό απόσταγμα που με κόπο συλλέγει η Αριστέα!!!"
      Katerina Verigka, να ΄σαι καλά και σου εύχομαι ότι καλύτερο στο μεταπτυχιακό σου!!!

      Διαγραφή
  7. Το ψυχανεμίστηκα πως είναι βιωματικό και διαβάζοντας τώρα την αληθινή ιστορία της, σου δίνω διπλά συγχαρητήρια για το κουράγιο σου να ξεκλειδώσεις μνήμες και συναισθήματα. Είναι επώδυνο μα και λυτρωτικό Ζωή μου.
    Τελικά η Αριστέα κατάφερε να μας βάλει στη γόνιμη διαδικασία να εκφράζουμε όσα μας βαραίνουν και να μοιραζόμαστε βιώματα και συναισθήματα.
    Να είσαι καλά Ζωή!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Μαρία μου
      Και μόνο η αναφορά του ονόματος της γιαγιάς μου, έφτανε για να αποκλειστεί από την διαδικασία της βαθμολογίας. Αν και η Αριστέα δεν έκανε καν νύξη γι' αυτό, ομολογώ πως δεν θα με πείραζε καθόλου. Κατάφερε να με βάλει σε μια άλλη διαδικασία στην οποία δεν θα σκεφτόμουν ποτέ να μπω. Και όπως προαναφέρω, βγήκε πηγαία, αυθόρμητα και αβίαστα. Όταν τελείωσε ναι. Δεν ήθελα να το ξαναδιαβάσω γιατί ήξερα πως έξυνα πληγές. Μα τελικά έτσι δεν καθαρίζει μια πληγή? Έτσι δεν καθαρίζει ένα απόστημα?
      Τώρα χαίρομαι που δίχως να καταλάβω άγγιξα το θέμα. Από την πρώτη στιγμή ένιωσα πως της το χρωστούσα κάτι να αφήσω πίσω μου απ' τη ζωή της. Έστω αυτό το μικρό "κάτι"...
      Η "Ιθάκη" σου, όπως και όλες οι συμμετοχές, βγάζουν κάτι βιωματικό, κάτι αληθινό γιατί όλες αυτές οι αναφορές στην μητέρα είναι βγαλμένες από την πραγματική ζωή!!!
      "...
      Να’σαι η μάνα που μου φώναζε «ΜΠΟΡΕΙΣ!»
      να’σαι στο πλάι μου να νιώθω νικητής
      να’σαι η Ιθάκη μου για να’χω προορισμό
      στο γήπεδό μου οπαδός φανατικός.
      ..."
      Να ΄σαι κι εσύ ακόμη καλύτερα Maria Kanellaki!!! Και να ανταμώνουμε σε τέτοια όμορφα Συμπόσια και όχι μόνο!!!

      Διαγραφή
  8. Σαν γέννα, μου φάνηκε το ποίημα σου, αγαπημένη μου Ζωή...
    Πόνος και λύτρωση!
    Νομίζω πως έκανες πολύ καλά και το "γέννησες"...τιμή στη μητέρα σου που χάρη σ' αυτή είσαι τώρα κοντά μας!
    Μια ζεστή και πάντα τρυφερή αγκαλιά σε σένα που είσαι μια όμορφη και τρυφερή μανούλα!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Καλή μου Στεφανία
      Ναι! Θα μπορούσες να το πεις και "γέννα" αυτό που έγραψα. Με τις ωδίνες της και την λύτρωση απ' αυτές που φέρνει μια γέννα!!! Μου άρεσε ο συσχετισμός Στεφανία μου.
      Περίμενα ένα χαϊκού δικό σου μα δεν το βρήκα. Για να πω την αλήθεια μου, ήμουν σίγουρη πως θα δήλωνες παρούσα με ένα χαϊκού που θα έλεγε τη δική σου αλήθεια από την μεριά της μάνας.
      Όπως και να ΄χει, ήσουν "παρούσα" και σ' ευχαριστούμε πολύ γι' αυτό!!!
      Ανταποδίδω τη ζεστή και πάντα τρυφερή αγκαλιά σου με αληθινά συναισθήματα!!!

      Υ.Γ. Το γεγονός ότι βρίσκομαι εδώ τώρα κοντά σας το οφείλω όχι μονάχα χάρη στην μητέρα μου μα και στον πατερούλη μου :) <3

      Διαγραφή
  9. Πόσα μου θυμησε το ποιημα σου ζωή μου!! καποια ιδια περασματα..και απο την δικη μου.. ζωή... πως να μην σε συγκλονισει της ψυχης το γραψιμο.!!! και αυτή η μάνα !!!!Θα νιωθει όμορφα απο εκει ψηλα.. δεν χανονται όσοι αγαπαμε...
    ποιο απο όλα να ξεχωρισεις.. δεν γινεται .. το καθε ενα μιλά στις καρδιες μας..τα συγχαρητηρια μου..να είσαι καλα και να περνας ακομα καλήτερα... φιλακιααα!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ρούλα μου
      Αν ότι σου θύμισε αυτό που έγραψα πόνεσε την ψυχή σου ειλικρινά λυπάμαι. Εύχομαι κάποια στιγμή να βρεις κι εσύ το μαγικό κουμπάκι. Εκείνο που το πατάς δειλά δειλά και κάποτε σε λυτρώνει.
      Της ψυχής το γράψιμο είναι η αλήθεια του καθενός και χαίρομαι που όσοι περάσαν από αυτό το Συμπόσιο, συμμετέχοντες και μη, αγγίξανε με σεβασμό το κάθε πόνημα!
      Δεν ξέρω αν νιώθει όμορφα η ψυχή της στο άλλο το παράλληλο το σύμπαν όπου βρίσκεται,΄ξέρω μονάχα πως βρήκε τη γαλήνη που της έλειπε. Γιατί μπορεί με τις προσευχές της και τα τάματα να ευλογήθηκε πριν από τα τρία της παιδιά να φύγει από τον κόσμο, ωστόσο το δικό της βάρος το κουβάλαγε κι ήταν γι' αυτήν αφόρητο και λύγισε...
      Είπα πολλά και ίσως δεν θα έπρεπε. Μα νιώθω πως της το χρωστούσα...
      Όλα, μα όλα, ήταν τόσο ζωντανά με τις εικόνες που περνούσανε μπροστά απ' τα μάτια μου όταν τα διάβαζα.

      "...
      Υπάρχω γιατί με πίστη με γαλούχησες,
      με ιδανικά απλά. Μεγάλα.
      ..."

      Πόσο αληθινά τα λόγια σου!!!
      Να περνάς κι εσύ όσο πιο καλά μπορείς Σμαραγδάκι Ρούλα!!!

      Διαγραφή
  10. Έχουν τόσο πόνο οι αληθινές ιστορίες... ειδικά όταν αφορούν δικά μας πρόσωπα.
    Ήταν ε΄να πολύ όμορφο και συγκινητικό ποίημα!! και πρέπει πραγματικά να ναι παράξενο να μην ξέρει κάποιος πότε γεννήθηκε..

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  11. Ελένη μου
    Κατ' αρχάς να σε συγχαρώ για την πρωτιά σου και να σου πω πως εγώ μπορεί να έγραμα μια αληθινή ιστορία μα εσύ έγραψες όλες τις ιστορίες μαζί σε ένα ποίημα!!!

    "...
    Πριν από αιώνες
    Μια γυναίκα κλαίει σκυφτή
    κάτω από έναν ξύλινο σταυρό.
    Ακόμα κλαίει
    και μαζί της κι όλες οι γυναίκες της γης.

    Μη με ρωτήσετε πως τις λένε.
    Δεν ξέρω.
    Μάνες άκουσα κάποιον να τις λέει."

    Και μετά από τα συγχαρητήριά μου να σου πω ένα μεγάλο ευχαριστώ που εστίασες σε ό,τι κι εμένα ουσιαστικά με πόναγε. Στο γεγονός ότι η ημερομηνία γέννησης μπήκε αυθαίρετα και μόνο για τυπικούς γραφειοκρατικούς λόγους. Πάντα το σκεφτόμουν αυτό. Δεν κατάλαβα ποτέ αν κι εκείνην την πόναγε πραγματικά το γεγονός αυτό, μα εμένανε με τάραζε όταν περνούσε απ' το μυαλό μου.
    Σκέφτομαι ακόμη πως τους νεκρούς δεν θα ΄πρεπε να τους τιμούν την ημέρα που απεβίωσαν, μα την ημέρα της γέννησής τους. Αυτή για ΄μένα είναι η ουσιαστική ημέρα κάθε ανθρώπου.
    Και πάλι σ' ευχαριστώ!!!
    Να ΄σαι καλά και πάντοτε πρωτιές σου εύχομαι σε όλους τους τομείς της ζωής σου!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή