Παρασκευή, 5 Μαΐου 2017

Δημιουργικά ερεθίσματα...


Κραυγές απόγνωσης μιας απαχθείσας κόρης

   Άγνωστε επισκέπτη μου,
   Σε βλέπω εδώ και ώρα να με κοιτάς και να θαυμάζεις το κάλλος και την ομορφιά μου και σκέφτομαι, πόσο πιο όμορφη θα φάνταζα στα μάτια σου κάτω από το φως του δικού μου ουρανού. Εκεί, στην μακρινή μου την πατρίδα.
   Ναι. Ξέρεις, δεν ανήκω εδώ, κι όσο κι αν με προσέχουνε, κι όσο κι αν σε περίοπτη θέση με έχουν τοποθετήσει, γνωρίζουν πολύ καλά πως ποτέ δική τους δεν θα γίνω. Ούτε εγώ, ούτε και τα κομμάτια που με τρόπο επαχθή και βίαιο αφαίρεσαν από τον Παρθενώνα που βρίσκεται στην όμορφη πατρίδα μου. Αυτό το Μνημείο που στην παγκόσμια βιβλιογραφία αναφέρεται ως μνημείο σύμβολο της δημοκρατίας, της φιλοσοφίας και της ελευθερίας της σκέψης.
   Ναι. Γεννήθηκα σε μια πατρίδα ένδοξη και ζηλευτή. Με λάξευσε χέρι που μες στις φλέβες του κυλούσε αίμα ελληνικό και κάποτε, αποτελούσα κομμάτι ενός ξακουστού, σ’ όλη την Οικουμένη, και θαυμαστού μνημείου που βεβηλώθηκε αναίσχυντα και βάναυσα. Δίχως ντροπή και δίχως ηθικούς φραγμούς. Από τον λόρδο Έλγιν. Έκτοτε, ο βανδαλισμός απέκτησε συνώνυμο στη γλώσσα των προγόνων κι η λέξη «Ελγινισμός» στο λεξιλόγιό τους είναι ισάξια κι εφάμιλλη.
   Ναι. Είναι αλήθεια πως έχω ακόμη πέντε αδελφές. Ομορφότερες και πιο ευτυχισμένες από εμένα, επειδή καθημερνά λούζονται το φως της ένδοξης πατρίδας μου και αναπνέουν το οξυγόνο της. Εγώ λοιπόν άγνωστε επισκέπτη μου κι αδελφάδες μου, σηκώναμε όλο το βάρος ενός πολυσύνθετου, λαμπρού, μαρμάρινου κτηρίου. Του Ερεχθείου αν έχεις ακουστά. Κτισμένου την Χρυσή εποχή του Περικλή σε ιωνικό ρυθμό, γλύπτης του οποίου ήταν ο περίφημος Φειδίας. Το Ερεχθείο ξέρεις άγνωστε επισκέπτη μου, βρίσκεται στην ιερότερη περιοχή της Ακρόπολης στην Αθήνα, την πρωτεύουσα της πατρίδας μου. Είναι ένας ναός-αφιέρωμα στην θεά Αθηνά Πολιάδα, προστάτιδα της πόλης, στον θεό Ποσειδώνα-Ερεχθέα, απ' όπου πήρε και το όνομά του, καθώς επίσης στον τοπικό ήρωα Βούτη, στον θεό Ήφαιστο και σε άλλους θεούς και ήρωες των ένδοξων προγόνων μου. Πρόκειται όπως ήδη έχεις καταλάβει, για έναν πολλαπλό ναό, στον οποίο συστεγάστηκαν παλαιότερες και νεότερες λατρείες και στον οποίο φυλάσσονταν τα Ιερά Μαρτύρια. Τα ίχνη της τρίαινας του Ποσειδώνος και η ελιά, το δώρο της θεάς Αθηνάς στην πόλη της Αθήνας!
    Ναι. Είναι αλήθεια πως αυτός ο ναός-κόσμημα, το Ερεχθείο και ο Παρθενώνας, πέρασαν μέσα στους αιώνες πολλές καταστροφές και άσχημους πολέμους. Μα έστεκαν πάντοτε στο ύψος τους! Αγέρωχα μνημεία να κοσμούν την πόλη της Αθήνας και να θυμίζουν τον Περικλή και τον Χρυσό αιώνα του που άφησε σε ΄μας τους Έλληνες και στην Οικουμένη ολόκληρη, μια ανεπανάληπτη παρακαταθήκη πολιτισμού και όχι μόνο.
    Και ναι. Είναι αλήθεια πως "ότι δεν κατάφεραν οι Γότθοι, το έκαναν οι Σκώτοι". Το Ερεχθείο και ο Παρθενώνας, λεηλατήθηκαν με τον χειρότερο τρόπο από τον Σκωτσέζο Τόμας Μπρους, 7ο κόμη του Έλγιν, ο οποίος από το έτος 1799 έως και το 1803 ήταν πρέσβης στην Οθωμανική Αυτοκρατορία και είχε την ευκαιρία, κάτω από την ηγεμονία της Αυτοκρατορίας αυτής στην Ελληνική επικράτεια, να εκμεταλλευτεί και να ωφεληθεί τον πλούτο της πατρίδας μου ύπουλα, και αναίσχυντα, και ντροπιαστικά για τη γενιά του.
    Ναι. Είναι αλήθεια πως κατάφερε να αποκτήσει ένα "φιρμάνι", με έναν ανορθόδοξο τρόπο και "κάτω από το τραπέζι" όπως λέμε στην πατρίδα μου, από τον Οθωμανό Σουλτάνο, για την αποκαθήλωση των μαρμάρων του Παρθενώνα, με σκοπό τη μέτρηση και την αποτύπωσή τους σε σχέδια και εκμαγεία. Το ακριβές όμως πνεύμα που το φιρμάνι αυτό παρείχει την άδεια όλων των βάρβαρων ενεργειών που ο λόρδος Έλγιν έκανε, αμφισβητήθηκε κι αμφισβητείται ακόμη μέχρι και σήμερα.
    ΚΑΙ ΟΧΙ! Είναι ψέμα, τρανό και μέγα, πως είχε άδεια να πράξει όσα έπραξε! Η ιεροσυλία αυτή που διέπραξε ο λόρδος Έλγιν, αυτή η ενέργεια-ύβρις απέναντι στα Ιερά αυτά μνημεία που οι πρόγονοί μου φιλοτέχνησαν, η αποψίλωσή τους, η αρπαγή, η ληστεία και η αρχαιοκαπηλία στην οποία προέβη, ήταν μια αλαζονική ενέργεια δίχως αιδώ ενός άρπαγα που όμοιά της δεν έχει γραφτεί στην Ιστορία!!!

      Άγνωστε επισκέπτη μου,
    Νιώθω μεγάλη μοναξιά και πνίγομαι σ' αυτήν την κρύα ξένη αίθουσα του Βρετανικού Μουσείου όπου με καταδίκασαν αθαίρετα να υπάρχω.
Θρηνώ για τόσα χρόνια που βίαια με ανάγκασαν να ζω μακριά από τις αδελφές και την πατρίδα μου. Κι ο πόνος που αισθάνομαι, δυσβάσταχτος και επαχθής για ΄μένα είναι. Με βλέπεις εδώ, να στέκω αγέρωχη και δυνατή, μα μέσα μου να ξέρεις πως είμαι κομματιασμένη σε χιλιάδες θραύσματα και μία θλίψη διακατέχει την ψυχή μου. Κι ας μην θέλω από υπερηφάνεια να το αφήσω να γίνει ορατό αυτό στο βλέμμα σου. Είμαι μόνη κι έρημη, πονάω και κρυώνω.
Είμαι μόνη κι έρημη... 
Πονάω και κρυώνω...
Είμαι μόνη...
Κι έρημη...
Πονάω...
Και κρυώνω...
Αποκομμένη απ' την πατρίδα μου κι από τις άξιες θαυμασμού αδελφές μου...
     Άγνωστε επισκέπτη μου,
    Σε βλέπω εδώ και ώρα να με κοιτάς και να θαυμάζεις το κάλλος και την ομορφιά μου και σκέφτομαι, πόσο πιο όμορφη θα φάνταζα στα μάτια σου κάτω από το φως του δικού μου ουρανού.
Εκεί.
Στην μακρινή πατρίδα μου.
Ανάμεσα στις όμορφες κι άξιες θαυμασμού πέντε αδελφές μου...

2 σχόλια:

  1. Πώς να μη σφιχτή η καρδιά σου, μ' ένα παρόμοιο κείμενο;
    Πόσα πράγματα δεν βρίσκονται στη θέση τους και αυτό γιατί εκλάπησαν;
    Και δεν μπορεί κανείς να μη σκεφτεί και πόσο "ζωντανοί" ζουν το ξερίζωμα...
    Πολλές αναγνώσεις έχει το κείμενο σου Ζωή μου, γι αυτό και έχει πολύ ενδιαφέρον!

    Παρ΄όλη την συννεφιασμένη περιοχή μου, εύχομαι καλό βραδάκι! :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Στεφανία μου καλή σου μέρα
      Η αλήθεια είναι πως ακόμη δεν είμαι σίγουρη αν θα πρέπει να την αφήσω "εκτεθειμένη" την παρούσα ανάρτηση ή να την ανακαλέσω στα πρόχειρά μου. Δεν ξέρω αν έχει ενδιαφέρον σαν κείμενο. Ξέρω μόνο πως βγήκε αυθόρμητα από κάποια εργασία που την έφαγε το σκοτάδι και πως είναι κάτι που θα ήθελα να δει λίγο φως με σκοπό να φτάσει στους τελικούς αποδέκτες (τα κορίτσια μου όταν θα βρουν μελλοντικά το χρόνο).
      Ήδη θα έχεις καταλάβει πως το "κάτι" με το οποίο συμμετείχα στο τελευταίο "κάλεσμα" της Πυργοδέσποινας (Αριστέας) αυτής της blog-ο-γειτονιάς, προέκυψε από το εν λόγω κείμενο.
      Για τους "ζωντανούς" ξεριζωμένους τι μπορεί να πει κανείς? Είτε με την θέλησή τους βρίσκονται εκεί όπου βρίσκονται, είτε εξαναγκάστηκαν προκειμένου να ζήσουν μια αξιοπρεπή ζωή, να είναι καλά και να πετυχαίνουν πάντα περισσότερα από τους στόχους τους. Ελπίζω και εύχομαι γι' αυτούς, να έχουν πάντα κατά νου πως την πατρίδα μας την κουβαλάμε μέσα μας. Να μην θλίβονται και να μην μαραζώνουν. Να ζουν, να δημιουργούν και να διαπρέπουν, αποδεικνύοντας καθημερινά πως κάτι ξεχωριστό υπάρχει στο dna τους, το οποίο δεν μπορεί παρά να τους κάνει ξεχωριστούς στο σύνολο. Και να ξέρουν πως εμείς που μείναμε πίσω τους σκεφτόμαστε και τους νοιαζόμαστε κι ας μας είναι άγνωστοι. Είναι όλοι τους παιδιά μας! Είναι όλοι τους Εμείς!
      Συννεφιά κι εδώ και βροχές. Σήμερα σκέφτεται να αλλάξει ο καιρός. Ίσως και να μείνει στη σκέψη. Ότι και να κάνει, δεν με αφορά. Είναι Άνοιξη!
      Ανοιξιάτικη αγκαλιά σου στέλνω! :)

      Διαγραφή