Παρασκευή, 30 Ιουνίου 2017

Παραδέξου το! Φοβάσαι!


     Για χρόνια, το αίσθημα πληρότητας που νιώθεις, άλλοτε ανεβάζει στα ύψη τον αυτοσεβασμό και την αυτοεκτίμησή σου με ό,τι έχεις καταφέρει μέχρι σήμερα, κι άλλοτε, σε κάνει να νιώθεις πως στο σκηνικό της ζωής σου κάτι απροσδιόριστο λείπει. Πρέπει λοιπόν να εμβαθύνεις λιγάκι ποιο ουσιαστικά σ' αυτό το κάτι, προκειμένου να το κατανοήσεις, να το αγκαλιάσεις, να το ενσωματώσεις -αν όχι στην καθημερινότητά σου- στις στιγμές που θέλεις με παρουσίες να γεμίζεις. Μα έχεις τόσα και άλλα τόσα να σκεφτείς που δε σου μένει ο απαιτούμενος ο χρόνος ν' ασχοληθείς με τα "απροσδιόριστα τα κάτι" σου. Κυλάει ο καιρός και συνεχίζεις απροσδιόριστα να τα αποκαλείς και στο περιθώριο να τ' αφήνεις. 
     Μέχρις ότου, καθόλου ξαφνικά, μα αργά αργά και ύπουλα, κάνει στο νου σου την εμφάνισή της η καλά κρυμμένη σκέψη σου και σου "πετάει" κατάμουτρα, πως η τέλεια ζωή σου τελικά, δεν είναι και τόσο τέλεια όσο κι αν προσπαθείς γι' αυτό να πείσεις τον φτωχούλη εαυτό σου. Μαζεύεσαι, κουμπώνεσαι ως το λαιμό κι απομακρύνεσαι σιγά σιγά και σταθερά από τον κόσμο γύρω σου για να ακούσεις λίγο πιο καθαρά, χωρίς παράσιτα την σκέψη σου.
     Μεγάλωσες και παραξένεψες? Όχι. Απλά αυτό το ασυμβίβαστο του χαρακτήρα σου βγήκε βίαια -μα όχι αναίτια- στην επιφάνεια και σ' έπνιξε.        

    Μετράς, ξαναμετράς τους φίλους σου και νιώθεις ένα σφίξιμο στο άδειο σου στομάχι. Με πόσους θα ΄θελες πραγματικά να είσαι και από πόσους που ήδη υπάρχουν στη ζωή σου θα ΄θελες ν' κρατήσεις αποστάσεις? Και νιώθεις τότε κι άλλο σφίξιμο. Και πόνο. Και τύψεις νιώθεις... Για όλους αυτούς που θα ΄θελες να απομακρυνθείς να να κρατήσεις σε μία απόσταση από τη ζωή σου. Για όλους αυτούς που προτιμάς αντί για την παρέα τους, το άδειο σπίτι σου και τα βιβλία. 
   Κάπου εκεί, ανάμεσα στις τύψεις, τον πόνο και το σφίξιμο, βάζεις σε λειτουργία την μοιραία ζυγαριά σου και πάλι τις καταστάσεις να ζυγίσεις. Τοποθετείς στην μια μεριά το νοιάξιμο και τις συνεχείς εκπλήξεις που κάνουν στη ζωή σου οι αγαπημένοι φίλοι σου, κι από την άλλη βάζεις τ' ανούσια και ... βεβιασμένα θα ΄λεγε κανείς, τα γέλια σας, τις άσκοπες τις συζητήσεις "περί ανέμων και υδάτων" που πολύ σε κούρασαν. Προσθέτεις δε στα αρνητικά και την εμμονή τους με τα κινητά κι αποφασίζεις πως τα βιβλία είναι τελικά η καθ' όλα ήρεμη και η εποικοδομητική παρέα που χρειάζεσαι. 
     Έξω από τη ζυγαριά αφήνεις -ευτυχώς- δυο τρία άτομα. Μη διαθέσιμα για όταν τα χρειάζεσαι λόγω υποχρεώσεων και με λιγότερες εκπλήξεις και παρεϊστικες στιγμές που είναι το οξυγόνο σου. Και τότε λυπάσαι λίγο μα η ανακούφιση είναι εκείνη που επικρατεί στο τέλος. Δεν είσαι μόνη...
    Ξεχωρίζεις δε, αυτόν τον έναν που δηλώνει με τον τρόπο του εδώ και χρόνια, αβίαστα και διακριτικά, παρών στην "άψογη" ζωή σου. Η γαλήνη και η σοβαρότητα που εκπέμπει, ξέρεις πολύ καλά πως είναι ό,τι πραγματικά χρειάζεσαι κι έχεις ανάγκη, μα συγχρόνως κι ό,τι ενδόμυχα φοβάσαι να γνωρίσεις. Μην τύχει και "εθιστείς" σ' αυτήν την ηρεμία και γαλήνη, μην τύχει και αλλάξει το "ζωντανό" του χαρακτήρα σου. 
      Κι έτσι, όταν, καθόλου ξαφνικά, μα αργά αργά και ύπουλα, κάνει στο νου σου την εμφάνισή της αυτή η καλά κρυμμένη σκέψη σου, για να σου πει κατάμουτρα πως η τέλεια τελικά ζωή σου δεν είναι και τόσο τέλεια όπως αυθαίρετα την βάφτισες, σκέφτεσαι -και πάλι- πως, αν μη τι άλλο, αέρας πάντα θα υπάρχει στην ατμόσφαιρα για ν΄ ανασαίνεις. Δεν γίνεται οι άνθρωποι τριγύρω σου όλοι να πνίγονται σε μια κουταλιά νερό όπως εσύ φοβάσαι πως θα πνιγείς αν για το άγνωστο ταξίδι ξεκινήσεις. Ούτε και γίνεται να συνεχίσεις να κρύβεσαι πίσω απ' το μικροσκοπικό σου δάκτυλο. 
     Άλλωστε, εσύ δεν είσαι που διαλαλείς πως η ζωή είναι γεμάτη από προκλήσεις στις οποίες αν θες να λες πως είσαι ζωντανός πρέπει ν' ανταποκρίνεσαι?

Σάββατο, 10 Ιουνίου 2017

Η "Αγγελικούλα" μου...


   Λες «Πέρασε μια βαρυχειμωνιά και το φαινομενικά σκληρό κορμάκι του δεν άντεξε. Πάγωσε μέσα στην τόση παγωνιά... 
Κι η παγωνιά μάλλον θα έφτασε ως τα ριζά του γιατί ούτε ένα φυλλαράκι φέτος δεν μου "πέταξε"… »

   Λυπάσαι. 
...

   Ίσως να κύλησε κι ένα δάκρυ για τον κύκλο που  τόσο πρόωρα έκλεισε. 
  Ίσως το λιγοστό το άρωμα που άφησε στη γωνίτσα του πέρσι το καλοκαίρι, να ευωδιάζει νοερά τις καλοκαιρινές σου νύχτες φέτος κι αυτό να σου είναι αρκετό. (?)
...
   Ύστερα από προσπάθειες μηνών, και πάλι λες : «Σήμερα, μετά από τον πρωινό καφέ μου, πρέπει να ζωντανέψω τη γωνίτσα αυτή με άλλη ζωή.»
   Πίνεις τον καφέ, φοράς τα γάντια και ετοιμάζεις τα λιγοστά σου σύνεργα. 
Πλησιάζεις και ... να ΄την και πάλι η έκπληξη που είχε ανάγκη η ψυχή σου για ν΄ ανθίσει!!!
   Είναι εδώ, μαζί σου! Στην ίδια τη γωνίτσα, η ίδια η ζωή δίχως αντικατάσταση καμία! Μία ... ξεγυμνωμένη και ανίσχυρη μπροστά στα μάτια σου ζωή. Έτσι όπως πάντα ήτανε και προσπαθούσε να το κρύψει με την πλουμιστή τη φορεσιά της.
   Τι κι αν δεν προλάβει άνθη κι αρώματα να σκορπίσει τα όμορφα φετινά καλοκαιρινά σου βράδια? 

Ποιος άλλωστε χρειάζεται επαναλήψεις κι αντιγραφές αυτών που πέρασαν για να ομορφύνει τη ζωή του?

Σημείωση : "Αγγελικούλα" λέγεται το όμορφο φυτό μου!!!