Παρασκευή, 30 Ιουνίου 2017

Παραδέξου το! Φοβάσαι!


     Για χρόνια, το αίσθημα πληρότητας που νιώθεις, άλλοτε ανεβάζει στα ύψη τον αυτοσεβασμό και την αυτοεκτίμησή σου με ό,τι έχεις καταφέρει μέχρι σήμερα, κι άλλοτε, σε κάνει να νιώθεις πως στο σκηνικό της ζωής σου κάτι απροσδιόριστο λείπει. Πρέπει λοιπόν να εμβαθύνεις λιγάκι ποιο ουσιαστικά σ' αυτό το κάτι, προκειμένου να το κατανοήσεις, να το αγκαλιάσεις, να το ενσωματώσεις -αν όχι στην καθημερινότητά σου- στις στιγμές που θέλεις με παρουσίες να γεμίζεις. Μα έχεις τόσα και άλλα τόσα να σκεφτείς που δε σου μένει ο απαιτούμενος ο χρόνος ν' ασχοληθείς με τα "απροσδιόριστα τα κάτι" σου. Κυλάει ο καιρός και συνεχίζεις απροσδιόριστα να τα αποκαλείς και στο περιθώριο να τ' αφήνεις. 
     Μέχρις ότου, καθόλου ξαφνικά, μα αργά αργά και ύπουλα, κάνει στο νου σου την εμφάνισή της η καλά κρυμμένη σκέψη σου και σου "πετάει" κατάμουτρα, πως η τέλεια ζωή σου τελικά, δεν είναι και τόσο τέλεια όσο κι αν προσπαθείς γι' αυτό να πείσεις τον φτωχούλη εαυτό σου. Μαζεύεσαι, κουμπώνεσαι ως το λαιμό κι απομακρύνεσαι σιγά σιγά και σταθερά από τον κόσμο γύρω σου για να ακούσεις λίγο πιο καθαρά, χωρίς παράσιτα την σκέψη σου.
     Μεγάλωσες και παραξένεψες? Όχι. Απλά αυτό το ασυμβίβαστο του χαρακτήρα σου βγήκε βίαια -μα όχι αναίτια- στην επιφάνεια και σ' έπνιξε.        

    Μετράς, ξαναμετράς τους φίλους σου και νιώθεις ένα σφίξιμο στο άδειο σου στομάχι. Με πόσους θα ΄θελες πραγματικά να είσαι και από πόσους που ήδη υπάρχουν στη ζωή σου θα ΄θελες ν' κρατήσεις αποστάσεις? Και νιώθεις τότε κι άλλο σφίξιμο. Και πόνο. Και τύψεις νιώθεις... Για όλους αυτούς που θα ΄θελες να απομακρυνθείς να να κρατήσεις σε μία απόσταση από τη ζωή σου. Για όλους αυτούς που προτιμάς αντί για την παρέα τους, το άδειο σπίτι σου και τα βιβλία. 
   Κάπου εκεί, ανάμεσα στις τύψεις, τον πόνο και το σφίξιμο, βάζεις σε λειτουργία την μοιραία ζυγαριά σου και πάλι τις καταστάσεις να ζυγίσεις. Τοποθετείς στην μια μεριά το νοιάξιμο και τις συνεχείς εκπλήξεις που κάνουν στη ζωή σου οι αγαπημένοι φίλοι σου, κι από την άλλη βάζεις τ' ανούσια και ... βεβιασμένα θα ΄λεγε κανείς, τα γέλια σας, τις άσκοπες τις συζητήσεις "περί ανέμων και υδάτων" που πολύ σε κούρασαν. Προσθέτεις δε στα αρνητικά και την εμμονή τους με τα κινητά κι αποφασίζεις πως τα βιβλία είναι τελικά η καθ' όλα ήρεμη και η εποικοδομητική παρέα που χρειάζεσαι. 
     Έξω από τη ζυγαριά αφήνεις -ευτυχώς- δυο τρία άτομα. Μη διαθέσιμα για όταν τα χρειάζεσαι λόγω υποχρεώσεων και με λιγότερες εκπλήξεις και παρεϊστικες στιγμές που είναι το οξυγόνο σου. Και τότε λυπάσαι λίγο μα η ανακούφιση είναι εκείνη που επικρατεί στο τέλος. Δεν είσαι μόνη...
    Ξεχωρίζεις δε, αυτόν τον έναν που δηλώνει με τον τρόπο του εδώ και χρόνια, αβίαστα και διακριτικά, παρών στην "άψογη" ζωή σου. Η γαλήνη και η σοβαρότητα που εκπέμπει, ξέρεις πολύ καλά πως είναι ό,τι πραγματικά χρειάζεσαι κι έχεις ανάγκη, μα συγχρόνως κι ό,τι ενδόμυχα φοβάσαι να γνωρίσεις. Μην τύχει και "εθιστείς" σ' αυτήν την ηρεμία και γαλήνη, μην τύχει και αλλάξει το "ζωντανό" του χαρακτήρα σου. 
      Κι έτσι, όταν, καθόλου ξαφνικά, μα αργά αργά και ύπουλα, κάνει στο νου σου την εμφάνισή της αυτή η καλά κρυμμένη σκέψη σου, για να σου πει κατάμουτρα πως η τέλεια τελικά ζωή σου δεν είναι και τόσο τέλεια όπως αυθαίρετα την βάφτισες, σκέφτεσαι -και πάλι- πως, αν μη τι άλλο, αέρας πάντα θα υπάρχει στην ατμόσφαιρα για ν΄ ανασαίνεις. Δεν γίνεται οι άνθρωποι τριγύρω σου όλοι να πνίγονται σε μια κουταλιά νερό όπως εσύ φοβάσαι πως θα πνιγείς αν για το άγνωστο ταξίδι ξεκινήσεις. Ούτε και γίνεται να συνεχίσεις να κρύβεσαι πίσω απ' το μικροσκοπικό σου δάκτυλο. 
     Άλλωστε, εσύ δεν είσαι που διαλαλείς πως η ζωή είναι γεμάτη από προκλήσεις στις οποίες αν θες να λες πως είσαι ζωντανός πρέπει ν' ανταποκρίνεσαι?

3 σχόλια:

  1. Ζωή μου!
    Όπως ξέρεις δεν λαμβάνω ειδοποίηση για νέες αναρτήσεις και μόλις τώρα είδα πως δεν φοβήθηκες να κοιτάξεις το φόβο κατάματα στη νέα σου ανάρτηση...
    Το "θέμα" τεράστιο γι αυτό θα επανέλθω ελπίζω αύριο να το "κουβεντιάσουμε" μια και το έχω κοιτάξει και αντιμετωπίσει από κοντά!
    Καλό μήνα σου εύχομαι και να είναι δροσερός! :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Νάμαι όπως υποσχέθηκα και με σχετική δροσούλα, ευτυχώς!
    Όλα τα πλάσματα στη φύση γνωρίζουν το φόβο, τον σωματικό και μόνο ο άνθρωπος βιώνει τον ψυχολογικό φόβο. Για να κατανοηθεί ο φόβος είναι απαραίτητος ο διαχωρισμός ψυχολογικού και σωματικού. Όταν βρεθείς αντιμέτωπος με εχθρό (πχ φίδι, ληστή, φωτιά) φυσικά και θα φοβηθείς και θα δράσεις άμεσα!
    Τώρα εκεί που τα "πράγματα" αλλάζουν εντελώς είναι με τον ψυχολογικό φόβο που είναι ΣΚΕΨΗ και έχει πάντα ένα ΘΑ ή ένα ΑΝ:
    -Τι θα κάνω αν πχ αρρωστήσω και δεν έχω λεφτά και κάποιον να με βοηθήσει;
    -Τι θα γίνει με την τάδε υπόθεση; Θα τα καταφέρω; Θα βρω τη δύναμη να το αντιμετωπίσω; Φοβάμαι πως ο τάδε με απατά- κοροϊδεύει κι εδώ είναι εμφανέστατο πως η σκέψη, μας κάνει ότι θέλει!
    Τι κάνουμε; Έχουμε επίγνωση του πώς λειτουργεί ο φόβος γιατί μόνο η επίγνωση φέρνει τη σωστή σκέψη!
    Ο φόβος αν δεν κατα-νοηθεί δεν μπορεί να ξεπεραστεί εύκολα!
    Σεντονάκι άπλωσα, αλλά είναι ένα θέμα που έχω μελετήσει στη πράξη και έτσι μπορώ και τον αντιμετωπίζω!
    Α! μια δροσερή και τρυφερή αγκαλιά σου στέλνω και καλό μήνα να έχουμε!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Στεφανία μου
    Θα ξεκινήσω από αυτό που αποκαλείς "σεντονάκι" και θα σου πω πως από χθες που είδα το πρώτο σου σχόλιο, περίμενα ανυπόμονα το "σεντονάκι" σου. Ή καλύτερα για να ακριβολογήσω, περίμενα ένα μεγαλύτερο σεντόνι. Υπέρδιπλο και βάλε! Έτσι για να μπορέσω να κρυφτώ από κάτω και να μην το κουνήσω ρούπι από εκεί.
    Τα πράγματα Στεφανία μου, όπως καλά κι δυο μας ξέρουμε, είτε συμβαίνουν είτε όχι. Δε σκάω και δεν μπορώ να φοβηθώ για κάτι που μπορεί να συμβεί αλλά μπορεί και να μην συμβεί. Αυτό που ουσιαστικά φοβάμαι είναι ο εαυτός μου γιατί δεν μπορώ να καταλάβω αν τελικά θέλω να βρίσκομαι ανάμεσα σε ανθρώπους που μ' αγαπούν και τους αγαπώ ή αν τελικά θέλω να ζω σαν ένα αγρίμι αποκομμένη απ' όλα. Αρκετές ήταν οι φορές που σου ΄πα πως νιώθω ότι βρίσκομαι στη μέση του πουθενά. Και για να μιλήσω στην γλώσσα που καταλαβαίνεις, σου λέω πως δεν έχω επίγνωση του εαυτού μου. Με δυσκολεύω και με μπερδεύω πολύ.
    Οι συμβουλές ανέκαθεν με εκνεύριζαν. Απέφευγα να τις δίνω και όταν μου τις έδιναν ποτέ μου δεν τις άκουγα. Ωστόσο, αν έχεις κάποια συμβουλή να μου δώσεις γι' αυτά που σου γράφω, ευχαρίστως θα την επεξεργαζόμουν.
    Και κάτι τελευταίο. Έχω μία ένσταση όσον αφορά το διαχωρισμό του φόβου που κάνεις. Ο φόβος πιστεύω είναι καθαρά νοητικός και καθόλου ψυχολογικός. Σίγουρα όχι σωματικός. Όλα μέσα στο μυαλό γεννιούνται και πεθαίνουν. Το σώμα και η ψυχή απλά αντιδρούν σε ό,τι το μυαλό δημιουργήσει. Όμως τι σου γράφω τώρα? Είμαι σίγουρη πως κι εσύ αυτό είχες κατά νου με το διαχωρισμό που έκανες. Είμαι σίγουρη πως συμφωνούμε διαφωνώντας :)
    Παραδρόσισε εδώ!!! Πήραμε μια ανάσα! Ανταποδίδω την τρυφερή σου αγκαλιά και αντεύχομαι θερμά!
    (Όχι, όχι θερμά!!! Δροσερά αντεύχομαι! :) Πολύ δροσερά!!! <3 )

    ΑπάντησηΔιαγραφή