Κυριακή, 16 Ιουλίου 2017

δάσκαλε, τι είναι ο κύκλος και γιατί πρέπει να κλείνει;


     Ο γερό Maktoub κάθισε σε έναν βράχο στην έρημο του Γιουκατάν για να ξαποστάσει μαζί με τους φίλους του. Ο Μετράμπ, ο νεότερος της παρέας, σπάζοντας την σιωπή τον ρώτησε, «δάσκαλε τι είναι ο κύκλος και γιατί πρέπει να κλείνει;».
     O Μάγος, πήρε ένα κλαδί που βρήκε κοντά του και επάνω στην άμμο σχημάτισε έναν κύκλο με τις δυο πλευρές του ανοιχτές. “Όλη η ισορροπία στο σύμπαν βασίζεται σε ενεργειακούς κύκλους, που για να είναι σε τροχιά ισορροπίας πρέπει να είναι κλειστοί. Αν για παράδειγμα ένας πλανήτης εκραγεί και σπάσει ο κύκλος, τότε θα καταστρέψει ολόκληρο το ηλιακό μας σύστημα, όπου η σταθερότητά του βασίζεται σε ισορροπημένους ομόκεντρους κύκλους.”
     – Και όταν μιλούν οι άνθρωποι για κύκλους τι εννοούν, ρώτησε η Λάναρ.
      “Οι άνθρωποι είναι μέρος μιας αλυσίδας που αποτελείται από κύκλους, είπε ο Μακτούμπ. Αν κάποιος δεν είναι κλειστός η κοινωνία των φίλων δεν μπορεί να λειτουργήσει σωστά!”
      “Αν δύο άνθρωποι διαπιστώνουν ότι ο ενεργειακός κύκλος δεν είναι κλειστός, πρέπει να τον κλείσουν αμέσως γιατί εκτός του ότι κάνει κακό και στους δύο, κάνει κακό και στο περιβάλλον τους που δεν φταίει σε τίποτα. Το μόνο κακό είναι ότι δεν μπορεί να τον κλείσει μόνο ο ένας, πρέπει να τον κλείσουν και οι δύο μαζί. Ακόμα και αν πονάει. Είναι καλό για όλους και σύντομα θα είναι καλό και για τους δύο.”
      “Παράξενα τα λόγια σου σήμερα γέροντα”, είπε ο Κάζαρ. “Δεν τα καταλαβαίνω…”.
      “Παιδί μου”, είπε ο Μακτούμπ, “οι σχέσεις των ανθρώπων καμιά φορά είναι τόσο περίπλοκες, που δεν τις καταλαβαίνουν ούτε οι ίδιοι. Όταν δεν τις καταλαβαίνουν, πρέπει να μιλούν ανοιχτά και ειλικρινά, ώστε να κλείσουν τον κύκλο.”
     “Αυτό είναι κάτι που δεν το καταλαβαίνεις, αλλά το νιώθεις. Κάνε υπομονή μέχρι να σου συμβεί. Σε όλους συμβαίνει στο ταξίδι της ζωής”. Πήρε και πάλι το κλαδί, στο κουρασμένο δεξί χέρι και έκλεισε τον κύκλο στην άμμο. Τότε στην θέα του κλειστού κύκλου, ένιωσαν όλοι τι εννόησε. Ο κλειστός κύκλος πάντα γαληνεύει.

Maktoub: The pilgrimage of The Mad Man




Τετάρτη, 5 Ιουλίου 2017

Τι είπα και τι σκέφτηκα

   Σήμερα, (μόλις πριν λίγο), εμπέδωσα τι πάει να πει πως όλα είναι μπούμεραγκ μες τη ζωή και πως ότι κι αν κάνεις πίσω σε ΄σένα και πάλι θα επιστρέψει. 
    Μ' αξίωσε ο Θεός να φανώ κι εγώ χρήσιμη σε κάποιον που έτυχε να έχει την ανάγκη των ανθρώπων. Η αξιοπρέπεια ωστόσο, επέβαλε να κάνει μια κίνηση γιατί αισθάνθηκε άσχημα υποθέτω, και άνοιξε δειλά το πορτοφόλι.
   Σκέφτηκα : "Μη μου το κάνεις εμένανε αυτό. Όχι πως με προσβάλλεις. Όχι πως δεν καταλαβαίνω αυτήν την κίνηση που κάποτε έκανα κι εγώ γιατί ποτέ δε μου άρεσε να νιώθω υποχρεωμένη σ' οποιονδήποτε. Απλά. Μη μου το κάνεις γιατί ξέρω. Ξέρω πως είναι να είσαι στο μηδέν και πολύ πιο κάτω απ' αυτό και να ξεκινάς με όλα τα μειονεκτήματα τα οποία ούτε να υποθέσεις άλλοτε δεν μπορούσες. Ξέρω πως είναι να βρίσκεσαι πιο κάτω από τον πάτο του δικού σου βαρελιού. Και να συνεχίζεις να σκάβεις με τα νύχια σου για να βρεθείς ακόμη παρακάτω απ' όπου ήδη βρίσκεσαι έχοντας φλάμπουρο αυτήν την ρημάδα αξιοπρέπειά σου. "
     Είπα : "Μη. Δεν έχει αξία αυτό για ΄μένανε. Το βλέπεις! Δεν το βλέπεις? Είναι στην αποθήκη μου κι εκεί θα παραμείνει μέχρι ο σκουπιδιάρης να το βρει στον κάδο των αχρήστων." 
Και το εννοούσα.
    Σκέφτηκα : "Θυμάσαι εκείνη την καρέκλα που είδες κάποτε δίπλα σε έναν κάδο σκουπιδιών? Θυμάσαι πόσο πολύ την χρειαζόσουνα μες το άδειο σου το σπίτι γιατί σίγουρα θα σε ξεκούραζε? Ίσως ή μέση σου να μην πονούσε τόσο σήμερα. Και ίσως να ήσουν πιο ευκίνητη και πιο ξεκούραστη απ' ότι τώρα είσαι." 
   Είπα : "Κοίτα. Δεν γίνεσαι εσύ φτωχή, ούτε κι εγώ θα γίνω πλούσια με τα 50, ή 100, ή και 200 ευρώ που θα μου δώσεις".
    Σκέφτηκα : "Θεέ μου! Πόση ανάγκη είχα κι εγώ κάποτε για την πολυτέλεια ενός τέτοιου ψυγείου!!! Πόση ανάγκη είχα για ένα μάτι ηλεκτρικό προκειμένου να φτιάξω μια σούπα μήπως και καταφέρω τον πυρετό μου να καλμάρω? Πόση ανάγκη είχα από μια κουβέρτα για να ζεσταθώ εκείνη τη βραδιά την οποία δεν πρόκειται ποτέ μου να ξεχάσω! Εκείνη τη βραδιά που πάγωνα και ο Μορφέας δεν έλεγε επίσκεψη να κάνει στο σπιτικό που από το τίποτα προσπάθησα να στήσω... ΄Πόση ανάγκη είχα από μια αγκαλιά, από μία μοναχά κουβέντα, από ένα "μη φοβάσαι, εγώ είμαι εδώ για σένα", από ένα "όλα καλά θα πάνε, να το ξέρεις", από, από, από ..." 
    Είπα : "Ξέρω. Δε λέω πως έχεις την ανάγκη μου. Λέω μονάχα πως σαπίζουν όλα αυτά στην αποθήκη μου. Πάρε ό,τι χρειάζεσαι και μη διστάζεις.."
    Σκέφτηκα : "Θεέ μου!!! Πόσες φορές την ημέρα θα πρέπει να σου λέω ευχαριστώ? Τι πρέπει τάχα να κάνω για να ξεπληρώσω??? "'