Τετάρτη, 5 Ιουλίου 2017

Τι είπα και τι σκέφτηκα

   Σήμερα, (μόλις πριν λίγο), εμπέδωσα τι πάει να πει πως όλα είναι μπούμεραγκ μες τη ζωή και πως ότι κι αν κάνεις πίσω σε ΄σένα και πάλι θα επιστρέψει. 
    Μ' αξίωσε ο Θεός να φανώ κι εγώ χρήσιμη σε κάποιον που έτυχε να έχει την ανάγκη των ανθρώπων. Η αξιοπρέπεια ωστόσο, επέβαλε να κάνει μια κίνηση γιατί αισθάνθηκε άσχημα υποθέτω, και άνοιξε δειλά το πορτοφόλι.
   Σκέφτηκα : "Μη μου το κάνεις εμένανε αυτό. Όχι πως με προσβάλλεις. Όχι πως δεν καταλαβαίνω αυτήν την κίνηση που κάποτε έκανα κι εγώ γιατί ποτέ δε μου άρεσε να νιώθω υποχρεωμένη σ' οποιονδήποτε. Απλά. Μη μου το κάνεις γιατί ξέρω. Ξέρω πως είναι να είσαι στο μηδέν και πολύ πιο κάτω απ' αυτό και να ξεκινάς με όλα τα μειονεκτήματα τα οποία ούτε να υποθέσεις άλλοτε δεν μπορούσες. Ξέρω πως είναι να βρίσκεσαι πιο κάτω από τον πάτο του δικού σου βαρελιού. Και να συνεχίζεις να σκάβεις με τα νύχια σου για να βρεθείς ακόμη παρακάτω απ' όπου ήδη βρίσκεσαι έχοντας φλάμπουρο αυτήν την ρημάδα αξιοπρέπειά σου. "
     Είπα : "Μη. Δεν έχει αξία αυτό για ΄μένανε. Το βλέπεις! Δεν το βλέπεις? Είναι στην αποθήκη μου κι εκεί θα παραμείνει μέχρι ο σκουπιδιάρης να το βρει στον κάδο των αχρήστων." 
Και το εννοούσα.
    Σκέφτηκα : "Θυμάσαι εκείνη την καρέκλα που είδες κάποτε δίπλα σε έναν κάδο σκουπιδιών? Θυμάσαι πόσο πολύ την χρειαζόσουνα μες το άδειο σου το σπίτι γιατί σίγουρα θα σε ξεκούραζε? Ίσως ή μέση σου να μην πονούσε τόσο σήμερα. Και ίσως να ήσουν πιο ευκίνητη και πιο ξεκούραστη απ' ότι τώρα είσαι." 
   Είπα : "Κοίτα. Δεν γίνεσαι εσύ φτωχή, ούτε κι εγώ θα γίνω πλούσια με τα 50, ή 100, ή και 200 ευρώ που θα μου δώσεις".
    Σκέφτηκα : "Θεέ μου! Πόση ανάγκη είχα κι εγώ κάποτε για την πολυτέλεια ενός τέτοιου ψυγείου!!! Πόση ανάγκη είχα για ένα μάτι ηλεκτρικό προκειμένου να φτιάξω μια σούπα μήπως και καταφέρω τον πυρετό μου να καλμάρω? Πόση ανάγκη είχα από μια κουβέρτα για να ζεσταθώ εκείνη τη βραδιά την οποία δεν πρόκειται ποτέ μου να ξεχάσω! Εκείνη τη βραδιά που πάγωνα και ο Μορφέας δεν έλεγε επίσκεψη να κάνει στο σπιτικό που από το τίποτα προσπάθησα να στήσω... ΄Πόση ανάγκη είχα από μια αγκαλιά, από μία μοναχά κουβέντα, από ένα "μη φοβάσαι, εγώ είμαι εδώ για σένα", από ένα "όλα καλά θα πάνε, να το ξέρεις", από, από, από ..." 
    Είπα : "Ξέρω. Δε λέω πως έχεις την ανάγκη μου. Λέω μονάχα πως σαπίζουν όλα αυτά στην αποθήκη μου. Πάρε ό,τι χρειάζεσαι και μη διστάζεις.."
    Σκέφτηκα : "Θεέ μου!!! Πόσες φορές την ημέρα θα πρέπει να σου λέω ευχαριστώ? Τι πρέπει τάχα να κάνω για να ξεπληρώσω??? "' 

4 σχόλια:

  1. Καλησπέρα Ζωή μου!
    Σκέφτηκα: Υπάρχει τρόπος να διαβάζω τη Ζωή χωρίς πολυήμερη καθυστέρηση και χωρίς ν'αναρωτηθώ, "έχει γράψει κάτι άραγε η Ζωή";
    Έμαθα στην αρχή σαν παιχνιδάκι να θέτω ερωτήματα στη ζωή, συνήθως όταν αισθανόμουν να μένω ακίνητη σε μια κατάσταση που μου ήταν άβολη, έτσι έμαθα την υπομονή που θεωρώ μεγάλη αρετή.
    Υπάρχει ένας άχαρος τρόπος αλλά για μένα χρήσιμος, (σχετικά με τις αναρτήσεις σου) που είναι, να με ειδοποιείς με mail: "Υπάρχει ανάρτηση"! (το κάνουν ήδη αρκετοί)! ;-)
    Όσο για τα ερωτήματα που θέτω, προσωπικά πάντα έρχονται οι απαντήσεις μόνο που δεν ξέρει ποτέ κανείς το πότε!
    Με τον ίδιο τρόπο, όλα μας επιστρέφονται (και τα καλά όπως και τα κακά) και είναι καθήκον απέναντι στον εαυτό μας να μη κρατάμε για μας αυτά που πήραμε απ΄τη ζωή!
    Είμαι εκτός θέματος ή άνοιξα άλλο θέμα;
    Δεν έχεις να κάνεις τίποτα για να ξεπληρώσεις, ένα ευχαριστώ καρδιάς αρκεί!
    Ζέσταναν και οι αγκαλιές... φυσικό έτσι δεν είναι; :)))

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Στεφανία μου
      Κατ' αρχήν ζητώ συγνώμη που καθυστέρησα να απαντήσω. Όπως ξέρεις αυθημερόν απαντώ, μα όντως η ανάρτηση είναι λίγο "παλιά". Τυχαία πέρασα από ΄δω και έπεσα πάνω στο σχόλιό σου.
      Αγαπημένη ηλεκτρονική φίλη, μην το ΄χεις έννοια. Οι αναρτήσεις μου εδώ θα είναι αν νιώσεις την ανάγκη να διαβάσεις τις ασήμαντες σκέψεις που κάνω. Οι αποδέκτες των δημόσιων κοινοποιήσεων των σκέψεών μου θα αργήσουν πολύ να τις διαβάσουν. Έχουν βλέπεις όλη τη ζωή μπροστά τους! Στη φάση που βρίσκονται ο χρόνος τους κυνηγά! Άλλωστε η καθημερινή μας επαφή δεν αφήνει κάποια κενά ώστε να ανατρέξουν στην παρούσα ιστοσελίδα.
      Για να πω την αλήθεια μου, έχω πάρα πολύ υπομονή αλλά δεν θυμάμαι πότε ακριβώς την έκανα κτήμα μου, ούτε και πως ακριβώς εξασκήθηκα σ' αυτήν.
      Το να σου στέλνω e-mail, συχώρα με, μα δεν το βρίσκω "κομψό". Τι να λέω δηλαδή? Έγραψα! Διάβασέ με, διάβασέ με!!! ??? Συγνώμη, αλλά...
      Τώρα, όσον αφορά με τα ερωτήματα και τις απαντήσεις τι να πω? Προσωπικά, έχω την αίσθηση πως μαζί με ΄μένα και κάποιος ακόμη έχει πρόσβαση στην ιστοσελίδα μου. Του έγραψα μάλιστα κι ένα "ποίημα" κάποια στιγμή (στις 27-10-2016) του άγνωστου ποντικούλη που νιώθω πως τρυπώνει εδώ μέσα. :)
      Σοβαρά τώρα και στο θέμα μας!
      Δεν ήταν καλή ανάρτηση η παρούσα. Ήταν μια ανάρτηση - παρόρμηση της στιγμής, την οποία αποφάσισα αντί να την ανακαλέσω, να την "χτενίσω" λιγάκι, μήπως έτσι και καταφέρω, εγώ η μικρή κι ασήμαντη, να περάσω ένα μήνυμα. Ίσως θα ΄πρεπε να πω κάποια πράγματα παραπάνω, αλλά δεν είναι και τόσο καλή ιδέα. Όσοι μπορούν να εισπράξουν το μνμ, μπορούν να φανταστούν και να υποθέσουν πολλά. Οι άλλοι που θα πέσουν κατά λάθος πάνω της, απλά θα θεωρήσουν την ανάρτησή μου αυτή, τουλάχιστον, γελοία.
      Και θα κλείσω λέγοντας τα εξής : 1] "Αν ένας γάιδαρος σε κλωτσήσει, δεν έχει νόημα να τον κλωτσήσεις και εσύ" (Σωκράτης). 2]"Κόποις κτώνται τα αγαθά" (Αριστοτέλης). Και 3] "Λαβών απόδος άνθρωπε και λήψη πάλιν" (Μένανδρος).
      Καλό απόβραδο με ζεστές αγκαλιές σου εύχομαι και στέλνω νοερά και τη δική μου!!

      Διαγραφή
  2. Πολλες καταστασεις στην ζωή μας...Ζωή μου μας κάνουν να αλάζουμε σκέψεις και απόψεις .. και δεν είναι τιποτα γελοία από ότι εγραψες..είναι ακριβώς η ιδια η ζωή!!! υπαρχουν και τα θετικά που όταν τα ψαξουμε θα τα βρούμε... να είσαι καλά με ότι κάνεις καλη εβδομαδα φιλακιααα

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ρούλα μου γεια σου!
      Τα πιο τρελά σενάρια μπορεί να γράψει αυτή η ζωή που λες. Κι ένα περίεργο πράγμα βρε παιδί μου. Όλα τα κακά κι αναπάντεχα, πάντα έχουμε την αίσθηση, πως μόνο σ' άλλους θα συμβούν!
      Αμ δε!!!
      Γι' αυτό : "Λαβών απόδος άνθρωπε και λήψη πάλιν" (να ανταποδίδεις αυτό που παίρνεις, και θα ξαναπάρεις).
      Νόμος.-
      Και να ΄χουμε πάντα κατά νου, πως σε βάθος χρόνου, ό,τι αρνητικό και απαισιόδοξο ζούμε, μας οδηγεί εκεί όπου θα πρέπει να βρισκόμαστε. Γι' αυτό, τολμούμε και βλέπουμε την αλήθεια κατάματα... Γενικά, τολμούμε.

      Διαγραφή