Πέμπτη, 10 Αυγούστου 2017

Τι όμορφη τροφή!!!


    Φθάσαμε εκεί σχεδόν ταυτόχρονα. Εγώ, στο ένα μου χέρι, κρατούσα ένα μπουκαλάκι με νερό και στο άλλο τίποτα. Είχα όμως στον ώμο περασμένο ένα μικρό τσαντάκι "ταχυδρόμου" με τ' απολύτως απαραίτητα. Ωστόσο το τσαντάκι μου αυτό το ένιωθα βαρύ κι ασήκωτο. Δεν είχε δα και πολλά πράγματα μέσα για να το νιώθω έτσι. Ένα μικρό σημειωματάριο με ένα τοσοδούλι μολυβάκι είχε μόνο, το κινητό μου και το πορτοφόλι μου. Μα έλεγα θυμάμαι στον εαυτό μου, πως θα ΄τανε καλύτερα να το είχα αφήσει στο δωμάτιο του ξενοδοχείου όπου έμενα. Θα έφταιγε προφανώς η αφόρητη η ζέστη εκείνης της ημέρας στην καρδιά του φετινού καλοκαιριού για τις σκέψεις που έκανα.
    Αυτά, και τι δεν είχανε μαζί τους! Μου ΄κανε εντύπωση το γεγονός ότι ήταν τόσο φορτωμένα! Ένα σακίδιο στον ώμο με το κολατσιό τους και το απαραίτητο νερό. Στο ένα τους χέρι κράταγαν ένα πτυσσόμενο καρεκλάκι (το καθένα το δικό του καρεκλάκι), και στο άλλο χέρι κράταγαν από μια μεγάλη τσάντα, η οποία όπως στην πορεία αποδείχθηκε, έκρυβε μέσα της έναν τεράστιο θησαυρό : Ένα μεγάλο μπλοκ ζωγραφικής, μολύβι και σβηστήρι, χρώματα και ... άπειρη φαντασία. Όση φαντασία δηλαδή μπορεί και διαθέτει ένα παιδί! 
Τόσο εντύπωση μου έκανε η εικόνα τους αυτή, που αυτοστιγμής σταμάτησα να ασχολούμαι με τις μίζερές μου σκέψεις για τη δυσφορία της θερμοκρασίας και το "βάρος" απ' το μικρό τσαντάκι μου.
   Ακούμπησα στο δέντρο που βρισκόταν δίπλα μου κι εστίασα στην κάθε κίνηση που εξελισσότανε τώρα μπροστά μου. 
     Με τάξη, και κυρίως δίχως καμιά οχλοβοή, ακούμπησαν στα πόδια τους την μεγάλη τσάντα και τα σακίδιά τους. Ανοίξανε τα καρεκλάκια και καθίσαν τόσο ήσυχα, ώστε τα κελαϊδήσματα απ' τα κλαδιά πάνω από τα κεφάλια τους ούτε καλύφθηκαν από την παρουσία των παιδιών, ούτε κι έχασαν κάτι από την ένταση και το ρυθμό που είχαν.
   Πήραν στα χέρια τους το μπλοκ και το μολύβι τους κι άρχισαν το ονειρικό τους το ταξίδι. Εκείνο το γνώριμο ταξίδι που κρύβει μια μαγεία ανεπανάληπτη για όποιον μπορεί να ταξιδέψει μέσα σε σχήματα, γραμμές και χρώματα!
    Ταξίδευα κι εγώ με κάθε κίνηση που έκαναν τα μολυβάκια τους. Έβγαλα ασυναίσθητα το δικό μου μολυβάκι και το μικρό σημειωματάριό μου και άρχισε το χέρι μου να κινείται. Άξαφνα ένιωσα μια ανείπωτη χαρά για το "βαρύ" τσαντάκι που τελικά δεν άφησα στο δωμάτιο του ξενοδοχείου όπου έμενα. 
    Οι άγνωστοι λιλιπούτειοι συνταξιδιώτες εκείνου του νοερού μας ταξιδιού, δίχως να το γνωρίζουν, μου χάρισαν στιγμές που θα συντροφεύουν ενίοτε κάποιες σκούρες σκέψεις και θα τις χρωματίζουν με τα πιο θερμά τα χρώματα που υπάρχουν.

    Σήμερα, που χάθηκα μέσα στης ενημέρωσης το χάος θυμήθηκα τούτη τη σκηνή διαβάζοντας τις τελευταίες ειδήσεις. Αν και πέρασε περίπου ενάμιση μήνας από τότε, θυμήθηκα μαζί με τη σκηνή και κάτι που πέρασε απ' το νου μου όπως παρατηρούσα εκείνα τα μικρά παιδιά που ζωγραφίζαν.
     Είχα σκεφτεί τότε λοιπόν : "Τι όμορφα που τα ταϊζουν τα παιδιά εδώ!"


 Κι εμείς άλλο δεν κάνουμε,  παρά να αναλωνόμαστε σε συζητήσεις για το ποιος τελικά δικαιούται να κρατήσει την ένδοξη σημαία. Που? Μα, στις παρωχημένες παρελάσεις μας ...
Άλλο δεν κάνουμε, παρά με τα μικρά κι ανούσια να ξοδεύουμε λόγια κι ενέργεια, κι ύστερα εξουθενωμένοι να ... "πέφτουμε για ύπνο".
Πόσους συμβιβασμούς να κάνει ένας νέος στην εκπαίδευση? Πόσους συμβιβασμούς για να την ανεχτεί και να την υπομένει?

Σόφια, το τρέχον έτος. Ναι, στη Βουλγαρία...

2 σχόλια:

  1. Κρατώ με σεβασμό τις σημειώσεις σου Ζωή. Βουλγαρία ε. Χμμμμμ πολλά μένουν, ευτυχώς, ακόμα από ένα κομμάτι της κοινωνικής ζωής που τύγχανε του απόλυτου σεβασμού. Της παιδείας θαρρώ.
    Καλή συνέχεια.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Να ΄σαι καλά φίλε Γιάννη!
      Πολλά τα "χμμμ", τι να λέμε τώρα?
      Καλή συνέχεια καλοκαιριού να έχεις και το Π/Σ/Κ που έρχεται, σου εύχομαι ξεχωριστό να είναι!!! :)

      Διαγραφή