Πέμπτη, 3 Αυγούστου 2017

η ΖΩΗ συγχωρεί.

   Της Κυριακής το μεσημέρι που μας πέρασε, κάτι αναπάντεχο, χρωμάτισε τη μέρα μου και τη ζωή μου. Ένιωσα σα να μου ΄δωσαν το φιλί της ζωής και άρχισε η τρύπια μου καρδιά να αποκτά και πάλι χτύπους. Τώρα που έφυγε η μεγάλη φόρτιση, θα ΄θελα να ακουμπήσω εκτός από τις σκέψεις μου στο πληκτρολόγιο αυτό, και κάποια συναισθήματα που, αν και πέρασαν λίγες μέρες, αυτά ακόμη συνεχίζουν μέσα μου να κοχλάζουν. Κι αυτήν την φορά δεν θα γράψω για τις σίγουρες μελλοντικές μου αναγνώστριες, τις κόρες μου, αλλά για να προβληματίσω όποιον σκοντάψει κατά λάθος πάνω σε τούτες τις αράδες. Κάποτε, όταν πια όλα θα καταλαγιάσουν μέσα μου, θα βρω σίγουρα το κουράγιο και τη δύναμη να γράψω ένα βιβλίο. Θα ΄ναι το πρώτο και το τελευταίο μου βιβλίο. 
   Της Κυριακής το μεσημέρι που μας πέρασε λοιπόν, χτύπησε απροσδόκητα η πόρτα του σπιτιού μου κι είδα μπροστά μου απ΄το πουθενά, έναν πρώτο εξάδελφο τον οποίο είχα χρόνια να τον ανταμώσω. Έφηβος ήτανε την τελευταία φορά που τον συνάντησα και καμιά φορά ερχότανε στη θύμησή μου η εικόνα του από την ηλικία εκείνη. Μια απροσδιόριστη ωστόσο εικόνα, δίχως να έχει πρόσωπο ούτε και σώμα. Η θύμηση δεν ήταν τόσο δυνατή για να τον ζωγραφίσει. Κάποτε κάποτε, επισκεπτόταν το μυαλό μου και άλλες παρουσίες από τους συγγενείς που έχασα χωρίς μέχρι την Κυριακή που πέρασε, να καταλάβω το γιατί. Μετράω τώρα γύρω στα εννέα χρόνια που σαν αέρας εξανεμίστηκε απ' τη ζωή μου ένα ολόκληρο σόι. Το σόι μου. Μοναδική παρέα όλα αυτά τα χρόνια, τα ατελείωτα προβλήματα που αντιμετώπισα και τα οποία φάνταζαν στα μάτια μου τεράστια κύματα που πάλευαν συνέχεια να με πνίξουν.
   Αναρωτιόμουνα συχνά πως γίνεται οι άνθρωποι να ανήκουνε την μια στιγμή σε μια μεγάλη οικογένεια και την επόμενη στιγμή να αποκόπτονται οι δεσμοί ανάμεσά τους. Όσο κι αν οι μικρές ή και μεγάλες αποστάσεις με χώριζαν απ' τους δικούς μου ανθρώπους -ζούσανε βλέπεις διάσπαρτοι σε Θεσσαλονίκη, Αθήνα, Γερμανία κι Αυστραλία- υπήρχε αγάπη μεταξύ μας και φυσικά το ίδιο αίμα που κυλούσε μες τις φλέβες μας μας έδενε με μιαν αόρατη κλωστή. Δεν είχαμε διαφορές να λύσουμε και ταξιδεύαμε με κάθε ευκαιρία για να συναντηθούμε. Ούτε που μου πέρναγε ποτέ από το νου πως έστω και με έναν απ΄ αυτούς θα χώριζαν οι δρόμοι μας και θα τραβούσε ο καθένας την δική του ρότα. Άγνωστη για τον άλλον.
    Πριν χρόνια, για να τα πάρουμε τα πράγματα από την αρχή, ξύπνησα μια μέρα από τον λήθαργο αποφασισμένη να ζήσω έναν εφιάλτη. Κάπου εκεί άξαφνα, δίχως να καταλάβω, αν και εν μέρει το περίμενα, βρέθηκα έξω από την ζωή μου και το σημαντικότερο για ΄μένα, έξω από την ίδια μου οικογένεια. Η αποκοπή από την οικογένειά μου, τους συγγενείς μου δηλαδή, ήταν ότι περισσότερο μου στοίχισε στην απόφαση που πήρα για την μελλοντική πορεία της ζωής μου. Είναι τραγικός ο πόνος μιας τέτοιας μοναξιάς. Γιατί για μοναξιά πρόκειται και όχι για μοναχικότητα, όταν οι άλλοι σου την επιβάλλουν. Άλλωστε για ΄μένα η διαφορά της λέξης "μοναξιά' και της λέξεις "μοναχικότητα' σ' αυτό το κρίσιμο σημείο βρίσκεται. Τι σου επιβάλλουν δηλαδή οι άλλοι και τι είναι καθαρά δική σου επιλογή. 
Το παράπτωμα που διέπραξα για να βιώσω αυτήν την απομόνωση -την μοναξιά- ήταν κάτι που δε φαντάστηκα πως θα αφορούσε κανέναν άλλον εκτός από εμένα και τις κόρες μου. Και το παράπτωμά μου ήταν να αφήσω πίσω μου ότι έχτιζα μια ολόκληρη ζωή, (ακίνητη και κινητή περιουσία, καθώς επίσης κοινωνική αποδοχή και καταξίωση), και να επιλέξω να φύγω μοναχά με μια βαλίτσα με τα εντελώς απαραίτητα στο ένα χέρι και στο άλλο χέρι τα λιγοστά ψηφιδωτά μου. Και δυο γλάστρες με τα φυτά τα οποία είχαν τα ονόματα των κοριτσιών μου. 
Μία δουλειά με μειωμένο ωράριο, ήταν όλη μου η περιουσία την οποία μετά από τέσσερα χρόνια την έχασα κι αυτήν γιατί ο εργοδότης φοβήθηκε την κρίση που ερχόταν και δυστυχώς με απέλυσε. Μέσα σε μία μέρα. 
Σ’ αυτήν ωστόσο τη δουλειά με το μειωμένο ωράριο, λίγο πριν η κρίση που όλοι βιώνουμε ξεσπάσει, χρωστώ την σημερινή μου ευτυχία. Την ευτυχία που βασίζεται στον ήρεμο, καθαρό κι ελεύθερο αέρα που ανασαίνω και στην λυτρωτική μοναχικότητά μου που εγώ επέλεξα. Οι λεπτομέρειες από τα παραπάνω δεν είναι απαραίτητες γι’ αυτήν την ιστορία που θα θέλησα σήμερα να γράψω.
    Είναι όμως απαραίτητο να αναφερθώ για τους δικούς μου ανθρώπους που "δεν μου στάθηκαν" και που μου «έκλεισαν» την πόρτα δίχως "ποτέ" να ψάξουν να με βρουν και να ακούσουν τη δική μου εκδοχή για την απόφασή μου. Αν και καθόλου δεν τους αφορούσαν οι προσωπικές μου επιλογές. Δεν έμαθαν ποτέ ούτε τι πέρασα ούτε  κάτω από τι συνθήκες επιβίωσα εγώ και τα παιδιά μου, τα οποία μέσα σε ένα μήνα από το φευγιό μου, με ακολούθησαν κι ας ήξεραν πως σε ΄μένανε θα έβρισκαν μονάχα μια πόρτα ανοιχτή και μια αγκαλιά ανοιχτή. Τίποτε άλλο.
     Ο πρόλογος που έκανα ήταν μεγάλος σε σχέση με το θέμα μου και τον επίλογο.  Μα θέλω άγνωστε αναγνώστη μου, να έχεις μια εικόνα πριν συνεχίσεις να διαβάζεις και πριν να καταλήξεις σ’ αυτό το μήνυμα που θέλω να περάσω.
     Της Κυριακής λοιπόν το μεσημέρι την πόρτα μου την χτύπησε ένας εξάδελφος ο οποίος επέλεξε τις φετινές του διακοπές να τις περάσει γνωρίζοντας την Ευρώπη. Και μια που βρέθηκε «κοντά», ένιωσε ηθική του υποχρέωσή να ανάψει ένα κερί στον τάφο του πατέρα μου. Χάθηκε όμως ανάμεσα στις πολλές ταφόπλακες του κοιμητηρίου της πόλης μου και κάπως έτσι αποφάσισε πως πρέπει να με βρει και να με παρακαλέσει να τον οδηγήσω εκεί όπου ήθελε απ’ την αρχή να πάει. Όλοι οι υπόλοιποι οι συγγενείς τον αποτρέπανε να κάνει αυτό το βήμα. Τους είχα αποκλείσει του είπανε απ’ τη ζωή μου και τους έκλεισα οριστικά την πόρτα. Κι ο ευλογημένος ο εξάδελφος μου είπε πως σκέφτηκε : «Τι είχα και τι πρόκειται να χάσω? Μια πόρτα κλειστή ξέρω πως έχω και στην χειρότερη περίπτωση έτσι θα παραμείνει. Οφείλω στον εαυτό μου να προσπαθήσω.». Και προσπάθησε. Έκπληκτος ανακάλυψε πως έπρεπε … να ψάξει για να με βρει. Ώσπου τελικά με βρήκε. Και άνοιξε διάπλατα η πόρτα μου και η αγκαλιά μου κι εκείνος σάστισε. Δεν την περίμενε αυτήν την υποδοχή. Ούτε κι εγώ περίμενα ν’ ακούσω από το στόμα του πως τόσα χρόνια δεν έμαθαν ποτέ τους για τον χωρισμό. Και ούτε περίμενα πως αυτός που έμεινε πίσω, θέλοντας να με αναγκάσει να γυρίσω γιατί δεν άντεχε ίσως την αποχώρησή μου, έντεχνα και κακόβουλα, τις τρεις μοναδικές φορές που οι δικοί μου άνθρωποι προσπάθησαν να επικοινωνήσουνε μαζί μου, τους κράτησε όσο πιο μακριά μπορούσε. Μέχρι που αποθαρρύνθηκαν αυτοί οριστικά δίχως να καταλάβουν τι ακριβώς συνέβη.
    Μέσα σε όλα αυτά τα χρόνια, έφυγαν απ' τη ζωή δύο νεότατες ξαδέλφες μου, εκ των οποίων η μία υπέφερε για μεγάλο χρονικό διάστημα. Έχουνε φύγει απ' τη ζωή θείες και θείοι. Έφυγε η μητέρα μου που τόσο αγαπούσαν. Απομείναμε τόσο λίγοι από ένα μεγάλο σόι.
...
     Σε κάποια προσπάθειά μου να γεμίσω το κενό που ένιωθα, πέρσι κάθισα και πάλι στα θρανία βάζοντας πλώρη για όσα πριν από χρόνια έχασα στο θέμα της εκπαίδευσης. Σκεφτόμουν πως αν καταφέρω τελικά πριν το Αλσχάϊμερ που εδώ και λίγα χρόνια με φλερτάρει να πάρω αυτό το δόλιο το απολυτήριο Λυκείου, το οποίο στοίχειωνε πάντα μια γωνίτσα του μυαλού μου, θα συνεχίσω ακάθεκτη για να εκπληρώσω επιτέλους το όνειρό μου. Φέτος θα ζωγραφίζω και πάλι στο θρανίο μου κάθε φορά που ο νους θα φεύγει έξω απ΄ το παράθυρο της τάξης μου, μα οι ζωγραφιές μου θα είναι διαφορετικές. Και θα τις χρωματίζω εκμεταλλευόμενη τον σεβασμό που οι καθηγητές μου δείχνουν. Και κάθε φορά που θα παίρνω τους βαθμούς μου, κάπου θα έχω να τους δείξω εκτός από τις κόρες μου.
     

     Άγνωστε αναγνώστη μου. Είναι ένα παζλ η ζωή μας. Πάντοτε, απ’ τα μικράτα μου, έτσι την παρομοίαζα. Σκεφτόμουν πως δεν γίνεται να τελειώσεις ένα παζλ με τα κομμάτια κάποιου άλλου. Σκεφτόμουν πως έστω κι ένα κομμάτι να λείπει απ΄ το δικό σου παζλ, πρέπει να ψάξεις να το βρεις και να το ολοκληρώσεις. Δεν μου αρέσουνε οι συμβουλές, μα μερικές φορές πέφτω κι ΄γω σ΄αυτό το λούκι και συμβουλεύω. Πρόσεξε λοιπόν: Να είσαι νοικοκύρης με τα κομμάτια του δικού σου παζλ και τα προσέχεις μην τυχόν και σου χαθεί κανένα. Να έχεις πολύ υπομονή με τα κομμάτια του δικού σου παζλ και να τα προστατεύεις με αγάπη από τις οποιεσδήποτε φθορές που φέρνει ο χρόνος μέχρι να το ολοκληρώσεις. Να εμπιστεύεσαι το πέρασμα του χρόνου και τις δικές σου δυνατότητες, και να θυμάσαι πως έχεις αντοχές που δεν γνωρίζεις και πως το καλό πάντα καλό θα φέρνει όπως συμβαίνει το ίδιο και με το κακό. Να επικεντρώνεσαι μονάχα στο δικό σου παζλ κι όταν θα το τελειώσεις να είσαι σίγουρος πως θα κληροδοτηθεί σ’ αυτούς που ακολουθούνε οι οποίοι κάτι θα διδαχθούν από αυτό και κάτι θα έχουν να θυμούνται από ΄σένα.
    
    Κάτι τέτοιες στιγμές, χαίρομαι πολύ που οι μικρές και ασήμαντες σκέψεις μου μπορούν να σκορπούν και να ταξιδεύουν ανάμεσα σε ανθρώπους μέσα στο χρόνο και να τους ψιθυρίζουνε στο αυτί πως δεν είναι οι μόνοι που έχουνε προβλήματα. Υπάρχουν κι άλλοι σαν κι αυτούς και το παλεύουν.

     Είμαι η Ζωή και τώρα πια ξέρω πως η ΖΩΗ τελικά, συγχωρεί τους πολύ τολμηρούς, τους τρελούς και τις αξίες! 
Να το θυμάσαι αυτό.

4 σχόλια:

  1. -"Αναρωτιόμουνα συχνά πως γίνεται οι άνθρωποι να ανήκουνε την μια στιγμή σε μια μεγάλη οικογένεια και την επόμενη στιγμή να αποκόπτονται οι δεσμοί ανάμεσά τους."
    -"Είναι όμως απαραίτητο να αναφερθώ για τους δικούς μου ανθρώπους που δεν μου στάθηκαν και που μου «έκλεισαν» την πόρτα δίχως ποτέ να ψάξουν να με βρουν και να ακούσουν τη δική μου εκδοχή για την απόφασή μου."
    -"Και άνοιξε διάπλατα η πόρτα μου και η αγκαλιά μου και αυτός σάστισε. Δεν την περίμενε αυτήν την υποδοχή. Ούτε κι εγώ περίμενα ν’ ακούσω από το στόμα του πως τόσα χρόνια δεν έμαθαν ποτέ τους για τον χωρισμό."

    Δεν επέλεξα καθόλου τυχαία τις τρεις σου αυτές αναφορές.
    Ζωή, χωρίς να το ξέρεις, δεν ξέρεις με ποια ιστορία διασταυρώθηκες.....! δεν ξέρεις και σε μένα προσωπικά τι μνήμες μακρινές αγγίζεις. Ίσως όχι σε πρώτο βαθμό σαν τον δικό σου μιας και εσύ ήσουνα η πρωταγωνίστρια σε αυτήν την ιστορία αλλά σε επόμενο βαθμό για μένα.
    Ας είναι...
    Οι ζωές των ανθρώπων έχουν παράξενα μονοπάτια. Κάπου διασταυρώνονται εκεί που ξανοίγονται στο δάσος της ζωής.
    Χαίρομαι και εγώ που έχω τη δυνατότητα να μοιράζομαι μαζί σου τις προσωπικές σου σκέψεις.
    Να είσαι καλά.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Η ζωή φίλε Γιάννη είναι απλά υπέροχη!
      Στο σχόλιό σου θα απαντήσω με Καβάφη :

      Έχε εμπιστοσύνη στη ζωή, ξέρει τι κάνει.
      Ξέρει τι φέρνει, τι παίρνει πίσω.
      Βρες μόνο τι θέλει να σου πει με τις πράξεις της.
      Μη μετανιώσεις για τίποτα. Ποτέ.
      Μόνο για την αδράνεια.

      Όμορφο να είναι το Π/Σ/Κ σου!!!

      Διαγραφή
  2. Μέσα στα πολλά που σου έχω γράψει κατά καιρούς, δεν ξέρω αν σου έχω πει, τι μου "έδειξε" βασικά και η δική μου ζωή: Μου έδειξε πως ΟΛΑ σε ανύποπτο χρόνο μπαίνουν στη θέση τους, φτάνει να μην έχουμε κλείσει τη πόρτα της καρδιάς μας σε τίποτα και σε κανένα γιατί αυτό είναι άγραφος νόμος ή αν θέλεις, προϋπόθεση.
    Ίσως να κάνω λάθος, αλλά έχω την αίσθηση ακόμα και στη δική σου ιστορία, πως για κάποιο τρόπο έχουμε και οι ίδιοι ευθύνη, είτε γιατί αδιαφορήσαμε είτε γιατί το επιτρέψαμε.
    Η ζωή μας φέρνει αυτά που πρέπει ν' αντιμετωπίσουμε και δεν το κάνει πάντα μ' ένα κτύπημα στη πόρτα, στην αρχή, σου πετάει πετραδάκια και αν δεν πάρεις το μήνυμα, σου πετάει τούβλο!
    Το παραπάνω κείμενο, με συγκίνησε πολύ και συγχρόνως μου έδωσε χαρά γιατί είναι μια ακόμα ένδειξη, πως όταν η καρδιά θέλει, τίποτα δεν της αντιστέκεται!
    Αγκαλιά στην αγκαλιά και Αγάπη στην Αγάπη... έτσι πάει! <3

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Μου αρέσει η λέξη που χρησιμοποίησες. "Προϋπόθεση".
      Όσο για τα κενά που έχει η ιστορία μου? Γεμίζουν πολλές σελίδες και ήδη πλατειάζω.
      Τα πετραδάκια πολλές φορές δεν αρκούνται στο να γίνουνε τούβλα. Κοτρώνες γίνονται και σε πλακώνουν.
      ...
      Ανταποδίδω!!!
      Αγκαλιά στην αγκαλιά και Αγάπη στην Αγάπη. Γιατί ... έτσι πάει!!! <3

      Διαγραφή