Κυριακή, 15 Οκτωβρίου 2017

Ένα 24ωρο αϋπνίας και ονείρου

   

    Στη μικρή μου πόλη και στα περίχωρά της, γίνονται συνεχώς δράσεις που ομορφαίνουν την καθ' όλα ποιοτική ζωή μας. Μια τέτοια υπέροχη δράση το τριήμερο που μας πέρασε (13, 14 και 15 Οκτώβρη), έλαβε χώρα στη δασική ενότητα του δάσους Φρακτού, και συγκεκριμένα στο παρθένο δάσος Παρανεστίου, το οποίο έχει χαρακτηριστεί ως διατηρητέο μνημείο της φύσης και είναι το μοναδικό παρθένο δάσος της χώρας όπου ευλογηθήκαμε να ζούμε, καθώς επίσης και το σημαντικότερο του είδους του σε ολόκληρη την Ευρώπη.


        Αντιγράφω από http://www.life-events.gr : "Πρόκειται για μια δράση του Δήμου Παρανεστίου που υποστηρίζεται από την Περιφέρεια Ανατολής Μακεδονίας και Θράκης και την Περιφερειακή Ενότητα της Δράμας, ενώ συνεργάζεται με το Φορέα Διαχείρισης Οροσειράς Ροδόπης. Οι κάτοικοι της περιοχής υποδέχθηκαν με θέρμη όλους τους συμμετέχοντες, ενώ μεγάλο μερίδιο της επιτυχίας ανήκει και στους εθελοντές, που βρισκόταν παντού και συνέβαλλαν στην ομαλή διεξαγωγή των αγώνων. Με σύμμαχο τον εξαιρετικό καιρό πραγματοποιήθηκε το 11ο Virgin Forest Trail στο πανέμορφο δάσος του Παρανεστίου. "Μαγευτικές" διαδρομές, υπέροχα τοπία και μοναδική φύση συνέθεσαν το σκηνικό αυτής της διοργάνωσης, που όμοιά της δεν υπάρχει. Για το λόγο αυτό βρίσκεται και υψηλά στη λίστα των αθλητών και των φίλων του ορεινού τρεξίματος, κερδίζοντας χρόνο με το χρόνο περισσότερο και φανατικό κοινό".    
  

      "Σήμα κατατεθέν" των εθελοντών και σταθερή αξία, ο σαξοφωνίστας των αγώνων κ. Γεώργιος Αθανασιάδης. Εμψυχώνει με το σαξόφωνό του τους αθλητές και πλημμυρίζει τη φύση με νότες που ανυψώνουν την ψυχή.


        Είμαι κι εγώ λοιπόν σ' αυτήν την 'διοργάνωση - δράση - θεσμό", μια από τους πολλούς εθελοντές που γεύονται πρωτόγνωρη κάθε χρόνο εμπειρία. Και φέτος σκέφτηκα να βγω από την ρουτίνα. Έτσι, αντί για γραμματεία ή "σκούπα" στους αγώνες όπου συνηθίζω να δηλώνω την εθελοντική  συμμετοχή μου, προτίμησα ν' ακολουθήσω ένα φιλικό μου ζευγάρι σε μεγάλο υψόμετρο μέσα στο βουνό και στην καρδιά του υπέροχου αυτού του δάσους που με μεγάλη και ξεχωριστή θέρμη μας φιλοξένησε. Σκοπός μας, να κατασκηνώσουμε εκεί και να μείνουμε ένα 24ωρο, προκειμένου να εμψυχώνουμε τους αθλητές οι οποίοι επέλεξαν να αγωνιστούν στη διαδρομή των 162 χιλιομέτρων (!!!) μέσα στο βουνό, να τους τρατάρουμε λίγο νερό ή έναν καφέ και να παρέχουμε πληροφορίες για την ώρα και για τον επόμενο σταθμό που τους περίμενε.


     Παρέα μας όλο αυτό το 24ωρο εκτός από την αίσθηση της παρουσίας των άγριων ζώων (λύκων, αρκούδων κλπ), ήταν ο ασύρματος πομποδέκτης που δεν σταμάτησε καθόλου να μιλά άλλοτε σε 'μας κι άλλοτε στους εθελοντές των επόμενων ή των προηγούμενων σταθμών, καθώς επίσης και η φωτιά που ανάψαμε και δεν σταματήσαμε να την εφοδιάζουμε για να μην σβήσει ούτε για ένα δευτερόλεπτο. Κι αυτό για δύο λόγους. Αφενός για να μας ζεσταίνει και να φωτίζει τα πρόσωπά μας και αφετέρου για να κρατά, πόσο μακριά δεν είμαι σε θέση να γνωρίζω, τις φωνές απ' τα άγρια τα ζώα που ακούγαμε μες το σκοτάδι. 


    Ο πρώτος αθλητής που πέρασε στις 1:30 περίπου τα ξημερώματα, χάρηκε ιδιαίτερα με την παρουσία μας εκεί, όπως κι εμείς με τη δική του, μα δεν σταμάτησε καθόλου. Ανέφερε τον αριθμό με τον οποίο συμμετείχε στον δύσκολο αυτόν αγώνα και χάθηκε μες το σκοτάδι και αυτός φωνάζοντάς μας ένα μεγάλο ευχαριστώ για την ενθάρρυνση. Η δεύτερη παρουσία μια ώρα αργότερα περίπου ήταν για ΄μένα μία μεγάλη έκπληξη! Μια γυναίκα νεαρή, η οποία καθόλου δεν παρέπεμπε στην κοκκινοσκουφίτσα που τριγύρναγε στο δάσος με ένα καλαθάκι. Κρατούσε τα μπατόν γερά στα χέρια της και τα βήματά της που τα οδηγούσε ο φακός κεφαλής, ήταν σταθερά και γρήγορα. Η δε φωνή της γάργαρη και γεμάτη από ζωντάνια! Είχε φορέσει μια ανεπανάληπτη αυτοπεποίθηση και μόλις την αντίκρισα έκανα αμέσως την εξής την σκέψη : "Τρέμε λύκε κακέ και ύπουλε! Και πρόσεξε!!! Για το δικό σου το καλό, μην τύχει και βρεθείς μπροστά της...". Γέμισε το παγουράκι της με νερό, μας χαμογέλασε με ένα πλατύ χαμόγελο, μας είπε ένα ευχαριστώ και όπως ξεκινούσε, αυθόρμητα απάντησα στο ευχαριστώ της με χίλια ευχαριστώ! Αν με ρωτούσε κάποιος γιατί την ευχαρίστησα, θα μου ήταν δύσκολο πολύ με λόγια να του εξηγήσω. Αυτήν την σειρά την κράτησαν μέχρι το τέλος οι δύο αθλητές κι έτσι μ' αυτήν την σειρά ανέβηκαν στο βάθρο και πήραν τα μετάλλιά τους. 


       Μετά από το πέρασμα των δύο αυτών των αθλητών, όλοι οι υπόλοιποι στα μάτια μου ήταν ισάξιοί τους! Ακόμη και ο τελευταίος αθλητής, που πέρασε από το σημείο όπου κατασκηνώσαμε, το μεσημέρι της επόμενης ημέρας γκρινιάζοντας για κάποιες αγελάδες ελεύθερης βοσκής που "του έκοψαν το δρόμο" και τον καθυστέρησαν για ένα ολόκληρο μισάωρο, όπως μας είπε! 


        Όλοι, μα όλοι οι αθλητές ανέβηκαν στο πιο ψηλό βάθρο που ανύψωσα μες το μυαλό μου γι' αυτήν την δύναμη ψυχής που διαθέτουν και γι' αυτά τα στοιχήματα που βάζουν με τον εαυτό τους υπερνικώντας φόβους κι άσχημες συνθήκες για ν' αποδείξουν πως είναι μαχητές σ' αυτό που ονομάζουμε ζωή. Άσχετα αν προσωπικά τέτοιες καταστάσεις τις θεωρώ ακραίες και δεν τις καταλαβαίνω.

       
       Ακούγαμε όλο το 24ωρο απ' τον ασύρματο τον πομποδέκτη διάφορα που ενίσχυσαν την άποψή μου για τα "ακραία" αυτά στοιχήματα που βάζει ο άνθρωπος με τον εαυτό του θέλοντας ν' αποδείξει αυτό που εγώ δεν μπορώ να το κατανοήσω. Όπως ας πούμε για μια νεαρή αθλήτρια που έπαθε αφυδάτωση κι έκανε τέσσερις φορές έμετο αλλά συνέχιζε. Την προσπερνούσαν οι συναθλητές της αφού προηγουμένως προσπαθούσαν να της δώσουν λίγο νερό και ο οργανισμός της δεν το δεχότανε με τίποτα ώσπου στο τέλος ενημερώθηκαν οι εθελοντές και βρέθηκαν κοντά της για να την οδηγήσουν στο κέντρο υγείας όπου την περίμεναν για τις πρώτες βοήθειες. Ή ένας άλλος αθλητής που οδηγήθηκε κι αυτός για πρώτες βοήθειες με ράγισμα στον ώμο του. Προφανώς από πέσιμο λόγω της σκοτεινής βραδιάς που τα εκατομμύρια αστέρια ψηλά στον ουρανό δεν ήταν αρκετά για να φωτίσουν ότι ο φακός κεφαλής δεν φώτιζε στο πέρασμά του. Ή κάποιοι άλλοι αθλητές που αποχώρησαν οικειοθελώς, παραδίδοντας  στους εθελοντές τους αριθμούς με τους οποίους συμμετείχαν στον αγώνα γιατί προφανώς θεώρησαν πως ήταν άσκοπο να προσπαθούν να βγούνε νικητές σ' αυτό το στοίχημα χάνοντας κάτι απ' το πολύτιμο αγαθό της άψογης υγείας τους. Υπήρξε και μια αθλήτρια που έφτασε σε ΄μας κουτσαίνοντας με έναν αυτοσχέδιο επίδεσμο λίγο πιο κάτω από το γόνατο. Όπως μας είπε σε ένα πέσιμό της, ένα κομμάτι ξύλου σφηνώθηκε βαθιά έως το κόκκαλο και βρήκε τη δύναμη να το τραβήξει. Δήλωσε κι αυτή τα απαραίτητα στοιχεία για την καταγραφή της στον κατάλογό μας και κουτσαίνοντας και πάλι, συνέχισε ακάθεκτη προς τον τελικό προορισμό της. Ήταν κι ένας νυσταγμένος που θύμιζε από το τρέκλισμά του κάποιον που μέθυσε πολύ. Με τρεμάμενη φωνή μας είπε πόσο πολύ νύσταζε, μας έδειξε μονάχα τον αριθμό συμμετοχής δίχως άλλη κουβέντα και στραβοπατώντας έφυγε από κοντά μας μα δεν χάθηκε όπως οι υπόλοιποι λίγο πιο κάτω στη στροφή. Το περιορισμένο φως του φακού κεφαλής ήταν για ώρα στο οπτικό πεδίο μας. Το βλέπαμε να κάνει ζικ-ζακ όπως προχώραγε κι έτρεμα στην σκέψη πως λίγο παρακάτω ίσως να γκρεμοτσακιζότανε. Μα τι να πει κανείς μπροστά σε τέτοια θέληση κι επιμονή για τον τελικό προορισμό του? Δεν "σήκωνε" κουβέντα για τυχόν καθυστέρηση ή παραίτησής του από τον αγώνα...!  


         Για όλους αυτούς τους λόγους κι ακόμα περισσότερους, έχτισα μέσα στο μυαλό μου ένα βάθρο. Ανέβασα όλους τους δυνατούς ανθρώπους που βάζουν στόχους με όρια ή και χωρίς όρια για να ανακαλύψουν μέχρι που μπορεί να φτάσει ο εαυτός τους. Προσπαθούν μέσα από την ανυπακοή τους στη ζωή να δείξουν πως είναι υπάκουοι στα θέλω τους και αντλούνε δύναμη από κάτι ανώτερο για να παλέψουν κάθε εμπόδιο που συναντούνε και να φτάσουν ως το τέρμα που αυτοί ορίζουν.




      Κι έφυγα από εκεί όπου βρέθηκα, κουρασμένη απ' το ξενύχτι και την "απραξία" μου. Μα ωστόσο πλούσια πολύ. Πλούσια από εικόνες κι εμπειρίες άγνωστών μου συνανθρώπων. 
       
     ( http://www.life-events.gr/index.php/parousiaseis/2326-sygklonistikoi-oi-agones-sto-paranesti-dramas-vinteo-foto )

Υ.Γ. Στην προτελευταία φωτογραφία αχνοφαίνεται το όρος Παγγαίο και στην τελευταία φωτογραφία φαίνεται, επίσης αχνά, το όρος Φαλακρό. Ξεχωριστές οπτικές γωνίες των τόσο "κοντινών" και οικείων μου βουνών που θα με συνοδεύουν για πολύ καιρό μαζί με όλα όσα έζησα μέσα σε μόνο ένα 24ωρο αϋπνίας και ονείρου.


6 σχόλια:

  1. Πρωτοβουλίες που τιμούν τη φύση, την αξία και τη δύναμή της. Που τιμούν παράλληλα και τον άνθρωπο για φωτεινή και καθάρια σκέψη.
    Και επίσης μια σοβαρή παρουσίαση του όλου θέματος ολοκληρώνει αυτήν την θετική και όμορφη ανάρτηση.
    Καλή βδομάδα Ζωή.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αντεύχομαι φίλε Γιάννη!
      Όμορφα να κυλήσει κι δική σου η εβδομάδα! :)

      Διαγραφή
  2. Η φύση στα μέρη σου είναι πράγματι υπέροχη, Ανέσπερη! Ήμουν εκεί τον προηγούμενο μήνα και πήγα και στο Παρανέστι, όπου είδα πως υπάρχει χάρτης διαδρομής, που διασχίζει όλη την περιοχή, κομμένης σε επιμέρους διαδρομές, με πληροφορίες για το βαθμό δυσκολίας και τη διάρκεια... Εντυπωσιάστηκα και ένιωσα ότι βρισκόμουν στην Ευρώπη, μη γελάσεις που το λέω.
    Γενικά, στη Βόρεια Ελλάδα έχω διαπιστώσει ότι υπάρχει πραγματική ποιότητα ζωής και, ιδιαίτερα για την πόλη σου έχω να πω ότι λάτρεψα τους ήπιους, ανθρώπινους ρυθμούς της και το όμορφο περιβάλλον της. Επίσης, θέλω να δηλώσω ότι για εμάς, τους "κάφρους" των Αθηνών, προκαλεί πολιτισμικό σοκ το πόσο σέβονται τις διαβάσεις των πεζών σε πολλές πόλεις της Βόρειας Ελλάδας, μία εκ των οποίων είναι η Δράμα.
    Εστιάζοντας, τώρα, στο θέμα σου, θα ήθελα να σου δώσω πολλά συγχαρητήρια για τη συμμετοχή σου, και να πω ότι θαυμάζω απεριόριστα όλους εκείνους τους δρομείς που πήραν μέρος. Εγώ δε θα τολμούσα να διασχίσω τρέχοντας ένα δάσος όπου ζουν αρκούδες και λύκοι!
    Τελειώνοντας, θα ήθελα να σου ευχηθώ να ζήσεις πολλές, ανάλογες στιγμές στο μέλλον.
    Φιλάκια πολλά

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Υποθέτω πως ήσουν στην πόλη μου για το Διεθνές Φεστιβάλ Ταινιών Μικρού Μήκους αγαπητή Pippi, το οποίο διεξήχθει τον περασμένο μήνα. Υποθέτω επίσης πως έναν καφέ ή ένα ποτό στον Κορύλοβο θα έκανες τον κόπο να πιεις! Χαίρομαι που βρέθηκες στο Παρανέστι και πήρες μια μικρή γεύση από την φυσική ομορφιά που πλαισιώνει τον παράδεισό μας! Μα πιο πολύ χαίρομαι που γεύτηκες η ίδια την ποιότητα ζωής καθώς επίσης την ευγένεια των συμπολιτών μου, τους ήπιους ανθρώπινους ρυθμούς μας και το όμορφο περιβάλλον της πόλης μου! Εκεί στην Αθήνα, οι ρυθμοί της ζωής δεν σου επιτρέπουν να απολαύσεις όλα όσα σου χαρίζει η επαρχία. Κάθε φορά που κατεβαίνω γυρνώ με μια μαυρίλα στην ψυχή μου. Λες και κατακάθισε πάνω της όλο το καυσαέριο του ουρανού της. Βέβαια όλοι οι κανόνες έχουν τις εξαιρέσεις τους, αλλά αυτό δεν είναι της παρούσης.
    Η εθελοντική συμμετοχή μου δεν είναι άξια συγχαρητηρίων γιατί κάθε χρόνο εγώ παίρνω περισσότερα απ' όσα δίνω. Σε αντίθεση με την συμμετοχή των αθλητών για οποιαδήποτε κούρσα, η οποία δεν είναι μοναχά άξια συγχαρητηρίων αλλά και παράδειγμα προς μίμηση κι ας μην συμφωνώ με τέτοιες ακραίες καταστάσεις. Κι εγώ, αν και τριγυρνώ στο βουναλάκι μου οποιαδήποτε ώρα του 24ωρου, δεν θα τολμούσα ούτε καν να σκεφτώ πως θα διέσχιζα μια τέτοια διαδρομή μόνη μου μέσα στα άγρια σκοτάδια!
    Και τελειώνοντας κι εγώ, έχω να πω, πως γι' αυτό μου αρέσει τόσο πολύ η πόλη μου. Γιατί μου χαρίζει συχνά τέτοιες υπέροχες κι ανεπανάληπτες στιγμές!!!
    Σ' ευχαριστώ πολύ για τις ευχές σου!!!
    Αντεύχομαι τα ίδια κι ακόμη καλύτερα να ζεις κι εσύ!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Τι υπέροχο όνειρο έζησες Ζωή μου και μπράβο που τόλμησες να μείνεις τη νύχτα σε μια σκηνή με τον ήχο άγριων ζώων, προσωπικά όσο και ν' αγαπώ τη φύση ποτέ δεν θα τολμούσα κάτι παρόμοιο!
    Αυτό που γράφεις με συγκίνησε απίστευτα:
    "Για όλους αυτούς τους λόγους κι ακόμα περισσότερους, έχτισα μέσα στο μυαλό μου ένα βάθρο. Ανέβασα όλους τους δυνατούς ανθρώπους που βάζουν στόχους με όρια ή και χωρίς όρια για να ανακαλύψουν μέχρι που μπορεί να φτάσει ο εαυτός τους. Προσπαθούν μέσα από την ανυπακοή τους στη ζωή να δείξουν πως είναι υπάκουοι στα θέλω τους και αντλούνε δύναμη από κάτι ανώτερο για να παλέψουν κάθε εμπόδιο που συναντούνε και να φτάσουν ως το τέρμα που αυτοί ορίζουν".

    Με όλο μου τον θαυμασμό, σου στέλνω μια τεράστια χαμογελαστή αγκαλιά! :-DC

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Στεφανία μου,
      Κατ' αρχήν να ζητήσω συγνώμη που καθυστέρησα τόσο πολύ να απαντήσω στο σχόλιό σου! Ο λόγος είναι, πως θεωρούσα την ανάρτησή μου ως "παλιά" και πως δεν θα υπήρχαν κάποια άλλα σχόλια για να απαντήσω, γι' αυτό και δεν έμπαινα. Και να λοιπόν που έκανα λάθος!
      Εγώ και το βουνό όπως έχεις ήδη καταλάβει, έχουμε μια σχέση ιδιαίτερη. Όταν βρίσκομαι εκεί, νιώθω πιο ασφαλής απ΄ ότι νιώθω στο σπίτι μου. Κάποια στιγμή, στον ραδιοπομπό, μας ανέφεραν από την βάση, πως κάποιοι αθλητές ενημέρωσαν εθελοντές σε ένα στεκ, πως είδαν ένα αρκουδάκι. Μας είπαν λοιπόν, να λέμε στους υπόλοιπους αθλητές που περνούσαν από ΄μας, να έχουνε στο μυαλό τους τη μαμά αρκούδα η οποία προφανώς θα ήταν κοντά στο αρκουδάκι. Η σκέψη των υπολοίπων ήταν στην μαμά αρκούδα που κυκλοφορούσε στο βουνό και συζητούσαν για τυχόν δυσάρεστη συνάντησή τους μαζί της, και η δική μου σκέψη ήταν στο αρκουδάκι που τριγύρναγε μοναχό του στο βουνό και ίσως να ένιωθε αγχωμένο κι αυτό και τον ίδιο φόβο για την παρουσία των ανθρώπων στο "σπιτικό" του. Θέλω να πω, πως νιώθω τόσο οικεία στο βουνό που αν μπορούσα να προστατεύσω το αρκουδάκι, με χαρά μεγάλη θα το έκανα χωρίς να σκεφτώ τις δυσάρεστες συνέπειες της τυχόν συνάντησής μου με την μαμά αρκούδα.
      Σ' ευχαριστώ πολύ για το σχόλιο που άφησες και για την συγκίνηση που μου έγραψες πως ένιωσες διαβάζοντας το απόσπασμα που παρέθεσες.

      Βροχερή αγκαλιά από τον βορά αλλά με ηλιόλουστη σκέψη!!!

      Υ.Γ. Ο θαυμασμός σου με κολακεύει ιδιαίτερα και το ξέρεις!!!

      Διαγραφή