Τρίτη, 21 Φεβρουαρίου 2017

Οι αριθμοί κι εγώ.


   Αν με ρωτήσεις να σου πω ποιες ήταν οι χρονιές που ευλογήθηκα να ονομάζομαι κι εγώ μητέρα, σίγουρα θα εκπλαγείς απ' την απάντησή μου. Ποτέ μου δεν κατάφερα να απομνημονεύσω τούτες τις δυο σημαντικές χρονολογίες που άλλαξαν για πάντα τη ζωή μου. 
    Η χρονιά που έφερα την πρώτη μου κόρη στη ζωή, ήταν και είναι αυτή που με ζόρισε λιγάκι περισσότερο από την άλλη, της δεύτερής μου κόρης. Από το πρώτο κιόλας έτος της γέννησής της, όσο αστείο κι αν ακούγεται, της φόρτωνα στους ώμους της δυο έτη επιπλέον. Μπέρδευα βλέπεις ετούτη την ξεχωριστή χρονιά με την χρονολογία που ψηφίστηκε ένας Νόμος ο οποίος ήταν απαραίτητος να αναγράφεται σε κάθε συμβόλαιο αγοραπωλησίας και θα έπρεπε οπωσδήποτε να τον θυμάμαι. Γιατί αν παραλείπονταν θα έπρεπε να γίνει επανάληψη του συμβολαίου μια διαδικασία γραφειοκρατική το κόστος της οποίας ουκ ολίγο ήταν. Τώρα πια δεν θυμάμαι ούτε τον Νόμο, ούτε φυσικά και σε τι αναφερόταν και ποιο από τα δύο συμβαλλόμενα μέρη προσπαθούσε να διαφυλάξει. Μόνο την κάθετο θυμάμαι, αυτήν που διαχώριζε τον αριθμό του Νόμου με την χρονολογία που ψηφίστηκε η οποία χρονολογία ακόμη περιπλέκεται μες το μυαλό με αυτήν που μ' ενδιέφερε και θα ΄πρεπε εδώ και χρόνια να θυμάμαι.  
   Στην δε δεύτερή μου κόρη μπέρδευα πάντοτε το τέσσερα με το έξη. Δύο έτη πάνω, δύο έτη κάτω, έπαιζα με την ηλικία της δίχως ακόμη να καταφέρω μέχρι και σήμερα να πω με ακρίβεια πόσο ετών είναι. Ιδέα δεν έχω ποια ακριβώς ήταν η αιτία για την οποία έγινε αυτή η σύγχυση μες το μυαλό των συγκεκριμένων αυτών δύο αριθμών. 
    Ευτυχώς που πάντοτε τα κορίτσια μου γελούσαν με αυτήν την "αμνησία" μου και δεν μου κάκιωναν ούτε και ενοχλούνταν. Ακόμη και σήμερα αν κάποια στιγμή τις πάρω τηλέφωνο να τις ρωτήσω πότε ακριβώς γεννήθηκαν, πριν μου απαντήσουν με ρωτούν : "Σε ποια Υπηρεσία βρίσκεσαι πάλι βρε μαμά?"    
   Το αποκορύφωμα θυμάμαι σ' όλο αυτό, ήταν όταν σε κάποιο μου ταξίδι στο εξωτερικό, με ρώτησαν πόσο χρονώ ήταν το παιδί μου και ζήτησα λίγο χρόνο ώστε να βγάλω το διαβατήριό του από την τσάντα μου για να δω τη χρονολογία γέννησης προκειμένου να κάνω υπολογισμούς για ν' απαντήσω. Η μοναδική φορά που ένιωσα άβολα και ντράπηκα πολύ. Στις μέρες μας, σίγουρα θα έβρισκα τον μπελά μου και θα είχα σίγουρα χάσει το αεροπλάνο μου μέχρι να εξακριβώσουν αν όντως είναι δικό μου το μικρό παιδί που συνόδευα ή κάποιου άλλου. Τότε όμως ήταν άλλες οι εποχές κι έτσι την "γλίτωσα φθηνά" μου λένε τώρα. Τότε του κόσμου τα παιδιά δεν πολυκινδύνευαν από αρρωστημένες ιδέες που το σημερινό μυαλό γεννά του ανθρώπου... 
   Γεγονός είναι πάντως, πως δεν θυμάμαι να ένιωσα ξανά ντροπή με την αδυναμία μου αυτή να μην "γνωρίζω" πόσο ετών είναι τα παιδιά μου από ανέκαθεν. Τι να ΄κανα? Ήθελα να μπορούσα ν΄ αποθηκεύσω στο μυαλό δυο χρονολογίες σημαντικές για την ζωή μου μα αφού δεν τα κατάφερνα δεν πίεζα και πολύ γι' αυτό τον εαυτό μου. Οπότε από ένα σημείο κι ύστερα παραιτήθηκα, το αποδέχθηκα και δεν μου έμενε τίποτα άλλο από το να αυτοσαρκάζομαι κάθε που έπρεπε να αναφερθώ στην ηλικία των δύο κοριτσιών μου. Χαριτολογώντας δε, αν δεν είχα πρόχειρο κάποιο έγγραφο για να "κλέψω", σε όποιον με ρωτούσε, έδινα από δυο χρονολογίες γέννησης για την κάθε κόρη μου κι έλεγα να διαλέξουν όποια απ' αυτές βολεύει. 
    Ωστόσο, πριν βιαστείς για να με κρίνεις αυστηρά άγνωστε αναγνώστη μου, έχω να πω το εξής: Την ημέρα των γενεθλίων τους, ήμουν, και ακόμη είμαι, η πρώτη που θα τους ευχηθώ στις 12:01 μ.μ. ακριβώς! Ποτέ 12:02 μ.μ., ποτέ την επόμενη μέρα. Στις 12:01 ακριβώς! Είναι πια καθιερωμένο από την στιγμή που έχουν θύμησες της παιδικής τους ηλικίας και περιμένουν τις ευχές μου. Κι ας θέλουν μερικές φορές, πιο νωρίς να κοιμηθούν αν είναι κουρασμένες εκείνη την ημέρα.
   Το ίδιο έχω πάθει και με την μικρή γλυκιά μου ηχορύπανση. Μου είναι δύσκολο πολύ να κάνω υπολογισμούς και να σκεφτώ δυο χρόνια πίσω τι χρονιά έγραφε το ημερολόγιο. Ούτε και να αφομοιώσω είμαι σε θέση την χρονολογία για να την έχω πρόχειρη όταν μου ζητηθεί. Γιατί ο χρόνος που γεννήθηκε δεν σημαίνει τίποτα για ΄μένα. Η μέρα είναι αυτή που αποτυπώθηκε στη μνήμη. Και είναι οι στιγμές που γέμισαν από την μέρα εκείνη την τωρινή ζωή μου! Αυτό μετράει για μένανε. Αυτό μόνο μου φτάνει! Δεν βρίσκω κάποιο λόγο να σκοτίζω το μυαλό με αριθμούς που ως είθιστε βαφτίζουμε τα χρόνια που περνούνε για να μετρούμε τις στιγμές μας. Δεν βρίσκω να έχει κάποιο νόημα όλο αυτό. Η μέρα που γεννήθηκε ναι! Έχει μια κάποια έννοια. Είναι σημαντική, έχει αξία!!! Κι αυτό γιατί ξεχώρισε εκείνη η μέρα απ' όλες τις υπόλοιπες τις μέρες ολόκληρου του χρόνου!!! Ανέτειλε ένας ήλιος ακόμη στη ζωή που θα φωτίζει για πάντα τη ζωή μου!!! 
Πως να ξεχάσεις μια τέτοια μέρα τόσο ξεχωριστή? Δεν γίνεται! Είναι εντελώς αδύνατο!
   Και να ΄μαστε λοιπόν στο σήμερα. 16 του Φλεβάρη στο τρέχον έτος!!! Ένας ήλιος ακόμη, το ίδιο φωτεινός και δυνατός ανέτειλε μες τη ζωή μου. Είναι ένας ήλιος τόσο λαμπερός που, αν και πέρασαν τέσσερις μέρες μέχρι να τον δω απ' την ανατολή του, από την πρώτη κιόλας την στιγμή ένιωσα τη ζεστασιά του και είδα το φως του μέσα μου! 
   Παίρνω τεφτέρι και μολύβι πάλι υπολογισμούς να κάνω.
   Έχουμε λοιπόν και λέμε : Ένας ήλιος που "έσκασε μύτη" στον ουρανό μου πριν πέντε ημέρες κι ένας ήλιος που είχα, μας κάνουν δύο. Και δύο τα αυτόφωτα κορίτσια μου, μας κάνουν τέσσερα λαμπρά ουράνια σώματα. 
    Τι κι αν τα χρόνια μου περνούν και γίνομαι σιγά σιγά λιγάκι ετερόφωτη? Εγώ νιώθω πως ακτινοβολώ τόσο όσο στα νιάτα μου ποτέ έτσι δεν ακτινοβολούσα!!!


Τετάρτη, 15 Φεβρουαρίου 2017

Μέρα ήταν και πάει, πέρασε...

   

   Του Αγίου Βαλεντίνου χθες. 
   Στολίστηκαν τα προφίλ γνωστών και φίλων με καρδούλες, ποιηματάκια, τραγούδια που υμνούν τον έρωτα και την αγάπη. Στολίστηκαν τα καταστήματα με σέξι εσώρουχα και ρούχα. Στολίστηκαν τα ζαχαροπλαστεία με τούρτες και σοκολατάκια σε σχήμα καρδιάς. Στολίστηκαν και τ΄ ανθοπωλεία τα οποία είχαν την τιμητική τους και είχαν επίσης έτοιμες και τις υπέροχες ανθοδέσμες τους, μετά την από απαραίτητη προεργασία που έγινε μια μέρα πριν. Θα έπρεπε βλέπετε να προλαβαίνουν να εξυπηρετήσουν τους ερωτευμένους πελάτες οι οποίοι θα περνούσαν το κατώφλι τους τούτη την γιορτινή μέρα, αναζητώντας την πιο φανταχτερή σύνθεση ή το πιο βαθυκόκκινο τριαντάφυλλο για να χαρίσουν στην/στον καλή/ό τους. 
  Στην βόλτα που έκανα στην πόλη μου μιας και μου αρέσει να περιπλανιέμαι τέτοιες μέρες και να παρατηρώ, έπεσα πάνω σε πολλούς χαμογελαστούς νεαρούς. Κορίτσια κι αγόρια. Με τα δωράκια στα χέρια τα οποία χάρισαν ο ένας στον άλλον, να κάθονται είτε σε παγκάκια είτε σε απομονωμένα τραπεζάκια καφετέριας και να κοιτούν ο ένας στον άλλον μες τα μάτια, ή να περπατούν αγκαλιασμένοι και με την ευτυχία ζωγραφισμένη στα πρόσωπά τους. Και είπα πως ναι! Αυτό είναι ζωή! Πόσο ανοιχτή είναι η καρδιά όταν είσαι νέος με όλη την "δεδομένη" σου ζωή μπροστά από ΄σένα, ανέμελος και ξέγνοιαστος από άγχη και προβλήματα κι ελεύθερος από τα κάθε είδους μίση, πάθη και κακίες! Πόσο ανοιχτή είναι η καρδιά να ερωτευτεί, ν' αγαπήσει, να παραδοθεί! Πόσο ανοιχτή είναι η καρδιά όταν κλείνεις κατάμουτρα την πόρτα σε μια οθόνη...


   Θα ΄πρεπε, σκέφτομαι πολλές φορές, ο άνθρωπος να ξεκινά τη ζωή του απ' την ανάποδη. Να προχωρά από τα γεράματα προς τη νιότη, από το θάνατο προς την γέννηση, και οι θύμησές του να χανόντουσαν στο διάβα της ζωής του όπως χάνονται και τώρα. Κι αντί να ξεχνά την αθωότητα και την ξεγνοιασιά των παιδικών του χρόνων να είναι ευλογημένος έτσι ώστε να ξεχνά τα πάθη, τις κακίες και τις "παραμορφωμένες" γνώσεις του. Να μεταλλάσσεται από την θλιβερή εικόνα του μαραμένου λουλουδιού σε ένα μπουμπούκι που σκορπά αδιάντροπα το άρωμα και την ξεγυμνωμένη ομορφιά του και ύστερα όλο το άρωμα και την αγνή τη γύμνια του να μάζευε και να έκλεινε τον εαυτό του στο φρέσκο πράσινό του κέλυφος που θα το προστατεύσει και θα το κάνει να νιώσει ασφαλή απ' όλα όσα έζησε στη σύντομη αυτή ζωή του. 
    Στις σκέψεις μου αυτές, που πάντοτε μια θλίψη γλυκιά και όμορφη τις συνοδεύει όταν τις κάνω, άθελά μου τώρα κι εσένα παρασέρνω άγνωστε αναγνώστη. Τις ακουμπώ όμως να ξέρεις, εδώ, δειλά κι αδέξια, σ' αυτό το πληκτρολόγιο, έχοντας πάντοτε, έστω κι αν δεν είναι τόσο ορατό, μια θετική ματιά προς τη ζωή και την πορεία της. Κι αυτό γιατί δεν σταματώ να ονειρεύομαι και να ελπίζω. Να ελπίζω πως κάποτε όλοι εμείς που μεγαλώνουμε και που ξεχάσαμε πως να εμπνέουμε τον έρωτα και την αγάπη, ξεχάσαμε πως να εμπνέουμε τον σεβασμό και τον θαυμασμό στον σύντροφο που επιλέξαμε για να συμπορευθούμε στη ζωή, πως κάποτε λοιπόν, θα συνειδητοποιήσουμε ότι ο δρόμος ο οποίος εσφαλμένα νομίσαμε ότι είναι ο δικός μας δρόμος πουθενά δεν θα μας βγάλει. Και τότε στο όνειρό μου όλοι θα ξυπνήσουμε και θα γιορτάζουμε καθημερνά και όχι μόνο μία μέρα μες το χρόνο. Θα γιορτάζουμε τη ΖΩΗ που είναι ΕΡΩΤΑΣ και θα γιορτάζουμε και τον ΕΡΩΤΑ που είναι πηγή ΖΩΗΣ από το νερό της οποίας, όλοι θα πίνουν και τη δίψα τους όλοι θα σβήνουν.
Γιατί αν μη τι άλλο είναι οξύμωρο, ενώ σε όλες τις ηλικίες από τον έρωτα και τη ζωή να εμπνεόμαστε, ωστόσο, καθώς μες τη ζωή διαβαίνουμε και μετρούμε πλέον τα χρόνια με δεκαετίες, να σταματούμε με τις επιλογές που κάνουμε να εμπνέουμε τον έρωτα, τη ζωή και την αγάπη.
Και στον ξυπνημό του ονείρου μου θα μικραίνουμε. Όλο και πιο πολύ, όλο και πιο όμορφα, θα μικραίνουμε μέχρι στο φως κάποτε μέσα να χαθούμε.


Δευτέρα, 6 Φεβρουαρίου 2017

Αχνοφαίνεται η Άνοιξη


   Χθες, μετά από μέρες που κράτησαν έναν αιώνα, βγήκε ένας ήλιος φωτεινός και τρύπωσε μέσα στο μουχλιασμένο το μυαλό μου και ανανέωσε θαρρείς το σκηνικό που εκεί επικρατούσε. Άνοιξα διάπλατα όλες τις πόρτες του σπιτιού μου να φύγει η πολυήμερη ίωση που πολύ με ταλαιπώρησε κι απ' ότι φαίνεται θα συνεχίσει ακόμη να με βασανίζει, και σκέφτηκα πως ήταν μια πολύ όμορφη ημέρα για εργασιοθεραπεία με αφορμή τη θέα της σκόνης που ήρθε κι έκατσε παντού όλο αυτό το διάστημα. Εξ άλλου ήταν μεγάλη ευκαιρία να φρεσκαριστεί και ο αέρας του σπιτιού μιας και αισθάνομαι πως η οσμή του καμένου και της στάχτης κυκλοφορεί ακόμη, εκεί όπου η "πεθερά δεν βλέπει". 
   Άδεια η γωνιά του σαλονιού όπου πέρσι τοποθέτησα τον καινούριο και όμορφο αισθητικά τζακολέβητα προκειμένου να λύσω το πρόβλημα της κεντρικής θέρμανσης και του ζεστού νερού στο διαμέρισμά μου και η παρούσα απουσία του είναι αισθητή και μάλιστα πολύ έντονα. Κυρίως μες την μνήμη. Το "μπουμ" του, το οποίο ήτανε απρόσμενο και "ομιχλώδες", περίμενε πως και πως για να το κάνει μια ώρα μετά τα μεσάνυχτα της πρώτης νύχτας που ξεκίνησε η πολυήμερη χιονόπτωση πριν έναν μήνα. Μία κακόγουστη έκπληξη που μου επιφύλασσε (ίσως γιατί τον πρόσεχα πολύ και τον καμάρωνα) μέσ΄ στην καρδιά του πιο βαρύ χειμώνα που έχω να θυμάμαι απ' τα μικράτα μου. Δεν ξέρω αν μου λείπει ή αν δεν θέλω να τον ξαναδώ. Δεν ξέρω αν του επιτρέψω όταν γυρίσει να πάρει την αρχική του θέση ή να του δώσω μια καινούρια θέση στην αποθήκη μου. Θα δείξει. Μπερδεύονται οι σκέψεις όταν ρωτάω τον εαυτό μου και επειδή πολύ κουράζεται το μυαλό μ' αυτήν την έγνοια, όταν μου έρχεται στο νου, την απωθώ. Προς το παρόν. Μετά, θα δούμε. Η θαλπωρή του ωστόσο μου έλειψε πολύ μα το θρίλερ που έζησα μαζί του επαναπροσδιορίζει συχνά τα θετικά του τα στοιχεία. Ξέφυγα όμως κατά πολύ απ' ότι ήθελα εξ αρχής να γράψω. 



   Άνοιξα διάπλατα λοιπόν όλες τις πόρτες και τα παράθυρα του σπιτιού μου, έβαλα και στο ραδιόφωνο αγαπημένο μου σταθμό και ξεκίνησα ευδιάθετη και χαμογελαστή τις δουλειές, άλλοτε σιγοτραγουδώντας κι άλλοτε καλύπτοντας με τη φωνή μου την ένταση του ραδιοφώνου. Μια μέρα πριν, κλεισμένη μοναχά σ' ένα δωμάτιο για μέρες, αγκαλιά με ένα ηλεκτρικό σώμα, με πυρετό, βήχα και πόνους σε όλο το κορμί, το μόνο που αποζητούσα ήταν να μην κινείται τίποτα. Κυρίως οι σκέψεις μου. Κυρίως αυτές! Ήθελα όλα στάσιμα να μείνουν, να παγώσουν, να χαθούν σιγά σιγά στο πέρασμα του χρόνου σβήνοντας τα όποια χνάρια τους κάτω απ' τις σκόνες και από ξεχασμένες στάχτες. Και να τώρα, εδώ, στο ορθάνοιχτο το σπιτικό μου που μπάζει από παντού δεσμίδες φωτεινές και μπουκετάκια φωτεινές ακτίνες με ΄μένα να τραγουδώ και να χορεύω με την ηλεκτρική τη σκούπα μου σε ρόλο παρτενέρ. 
    Άνετα θα μπορούσες να με αποκαλέσεις και ανισόρροπη. Σου το επιτρέπω άγνωστε αναγνώστη, μην μου σκας! Άλλωστε, ποιος νοιάζεται? 
    Και όπως τραγούδαγα λοιπόν και χόρευα σκουπίζοντας, τραβάω άθελά μου το καλώδιο και βγαίνει από την πρίζα. Και να το θαύμα! Ανάμεσα στη μουσική ακούω ένα κελάϊδισμα! Πρώτη μου κίνηση και βιαστική πολύ, να κλείσω όσο πιο σύντομα γινόταν το ραδιόφωνο γιατί ο ήχος του ήταν πολύ παράφωνος σ' όλη αυτήν την πανδαισία ήχου που ερχόταν από έξω! Και πόσο κρίμα! Να μην ανοίγουν άλλο οι πόρτες του σπιτιού μου! Να εισχωρήσει ήθελα ακόμη πιο πολύ αυτό το υπέροχο τραγούδι και να σκορπίσει σ' όλα τα δωμάτια! Και μέσα μου βαθιά να εισχωρήσει κι εκεί να μείνει! 



   Σταμάτησα τα πάντα. Μονάχα έναν καφέ αφιέρωσα λίγο χρόνο από το χρόνο μου να φτιάξω. Κράτησα όσο πιο σιγανή μπορούσα την ανάσα μου, πήρα στο χέρι τον καφέ μου και κάθισα ήσυχα στην αγαπημένη μου πολυθρόνα "τεντώνοντας" κυριολεκτικά τ' αφτιά μου κι ανοίγοντας διάπλατα την καρδιά και την ψυχή μου, να πλημμυρίσω ολόκληρη από μουσική μέσα και έξω... 
Δεν ξέρω πόση ώρα έτσι έμεινα ν' ακούω το τραγούδι του...
Όλα αυτά χθες. 
   Μια μέρα πριν το χθες, σε μια προσπάθειά μου για άμεση επικοινωνία, μεταξύ άλλων έγραψα στο fb : "...Τι γράφω τώρα θα μου πείτε… Εγώ τίποτα. Ο πυρετός είναι που γράφει... Πάνω από δέκα μέρες με μια ίωση που με ταλαιπωρεί σωματικά και ψυχικά, δίχως το κινητό μου γιατί είχε μια βλάβη η οποία θα κάνει καιρό πολύ να αποκατασταθεί, δίχως το σταθερό μου γιατί χάλασε κι αυτό πρόσφατα, και καμιά φορά, λόγω καιρικών συνθηκών, με αργό ή και καθόλου internet, αποκομμένη από τον κόσμο φίλων και γνωστών επειδή έθεσα τον εαυτό μου σε καραντίνα σε ένα σπίτι παγωμένο, κάπου θα έπρεπε αυτός ο πυρετός απ’ όλες τούτες τις αναποδιές να «ξεσπάσει» για ν’ αλαφρύνει λίγο η ψυχή. ..." 



   Σήμερα, που ο ήλιος παίζει κρυφτούλι πίσω από τα γκριζωπά σύννεφα που απειλούν ίσως με βροχή, σήμερα που ο αέρας του σπιτιού και του μυαλού μου έχει ανανεωθεί και φρεσκαριστεί επαρκώς, σκέφτομαι πως το 2017 μπήκε πολύ δυναμικά και απ' την αρχή προσπάθησε να μου δείξει, πως θα ΄ναι η τυχερή χρονιά μου ετούτη η χρονιά! Το είδα απ' την αρχή ξεκάθαρα όταν μόνο με υλικές ζημιές είχα να κάνω, μα τώρα κάθισα και τα υπολόγισα να τα ΄χω και γραμμένα. Πήρα ένα μολύβι που είχα πρόχειρο και για χαρτί που εύκολα δεν έβρισκα μπροστά μου, χρησιμοποίησα το έγγραφο που μου έστειλε το Συνταξιοδοτικό μου Ταμείο προκειμένου να μου κάνει σχετική ενημέρωση για την καινούρια μείωση που πρέπει να υποστώ στην σύνταξή μου. Κι άρχισα έτσι να κάνω τους λογαριασμούς μου να δω που βρίσκομαι. Πρόσθετα, αφαιρούσα, ξαναπρόσθετα, ξανααφαιρούσα και έβγαλα το πόρισμα : Βάζω τα συν στη μια μεριά της ζυγαριάς, στην άλλη τοποθετώ τα μείον μα πριν προλάβει η ζυγαριά ν΄ αποφασίσει, τα ρίχνω όλα στα πόδια μου μπροστά και τα τσαλαπατάω. Όλα από άψυχη ύλη ήταν φτιαγμένα, ποιο το νόημα να δω τι έχασα?

Τα έμψυχα είναι που έχουν ουσιαστική αξία κι αυτά απ' έξω τα άφησα από το ζύγι. Γιατί στα έμψυχα, πάντα, είτε προσθέτω, είτε αφαιρώ, μόνο κέρδος θα μένει.  

Θαρρώ πως έρχεται η Άνοιξη. 
Το νιώθω.
Πλησιάζει.

Σημ. Θα παρέμενε στα πρόχειρα του blog μου και αυτό το κείμενο γιατί σκέφτηκα : "ποιον αφορά εκεί έξω μια ασυνήθιστη "ρουτίνα" μου στον μήνα που μας πέρασε?"
Ώσπου πήρα ένα e-mail και σαν απάντηση έστειλα ετούτη την ανάρτηση. Μετά από παρότρυνση που δέχθηκα, είπα στον εαυτό μου : "δεν βαριέσαι, γι' αυτό είσαι εδώ! Για να γράφεις ότι σου κατέβει στο νου! Δεν δίνεις εξετάσεις και ούτε που νοιάζεσαι για κριτικές."