Παρασκευή, 27 Οκτωβρίου 2017

Το 18ο Συμπόσιο Ποίησης της "Πυργοδέσποινας" Αριστέας




Τώρα είναι η ώρα

Τ’ ολόδροσο πρόσωπο της νιότης
άλλαξε χρώματα.
Θαρρείς πως μέσα σ’ ένα καλοκαίρι
μέστωσε το μυαλό κι αφέθηκε στον δρόμο
της γνωριμιάς της με την γνώση.
Δεν συνταιριάζει η ωριμότητα μαζί της.
Την παρακολουθεί από απόσταση.
Βλέπει πως η επιλογή της τις ώρες τις κενές,
είναι η αερολογία, η μεγάλη επανάληψη και,
κάποια άχρωμα της ίδιας ηλικίας νιάτα.
Μαθαίνει για την γυμνή κι ανείπωτη αγάπη για τον σκύλο της.
Με της σιωπής τα λόγια της φωνάζει η ωριμότητα :
Καλό ταξίδι «κόρη» μου.
Φυσάει ούριος άνεμος, άπλωσε τα φτερά σου.
Ποτέ δεν θα ΄ναι αργά, μα
τώρα είναι η δική σου, η κατάλληλη η ώρα για το πέταγμά σου…





Ένα «μαζί»

Άλλαξε η εποχή, τα φύλλα πέφτουνε.
Βροχές πολλές κι αέρηδες ψυχροί τυλίγουν τις ζωές μας.
Αποδημούνε τα πουλιά και οι γειτονιές αλλάζουνε
Σιωπούν και ντύνονται αργά τη γύμνια του χειμώνα.

Κοιτώ ψηλά τον ουρανό και βλέπω σχήματα,
που αναζητούν ομαδικά μια πατρίδα μες τη σφαίρα.
Δίχως πυξίδα, πορτολάνο και αποσκευές,
γυρεύουν το «μαζί» ένα βήμα να το πάνε παραπέρα.

Κοιτώ τριγύρω μου στα χαμηλά όπου βρίσκομαι.
Μόνες σκιές εδώ κι εκεί με προσπερνάνε.
Έχουν πατρίδα, θαλπωρή και σπιτικό,
                                δεν μεταναστεύουνε.
Μονάχα ξέρουνε αθέατοι, μέσα από τα σκοτάδια τους, 
για αγάπη με οθόνες και με πλήκτρα να μιλάνε.

Εσείς πουλιά μου ταξιδιάρικα που όλο φεύγετε
Πάρτε κι εμένανε μαζί σας να πετάξω
Δεν έχω ανάγκη απ’ ότι ο ανθρώπινος ο νους μας επινόησε
την πολυπόθητη ευτυχία για ν΄ αδράξω.
...
Ένα «μαζί» μονάχα, στο δικό σας ουρανό γυρεύω.


     Αυτές ήταν οι δικές μου συμμετοχές στο 18ο Συμπόσιο ποίησης της φιλόξενης "Πυργοδέσποινας" αυτής της blog-ο-γειτονιάς :) Λέξεις κλειδιά : γυμνός-ή-ό/γύμνια/γυμνώνω.
    Όλες οι συμμετοχές εδώ : (Ξέρετε. Αντιγραφή και επικόλληση. Και όχι γιατί είμαι ανεπίδεκτη μαθήσεως, μα γιατί βαριέμαι εύκολα μπροστά στις οθόνες και δεν αφιερώνω χρόνο για να μάθω) : 
http://princess-airis.blogspot.gr/2017/10/18o-Symposio-Poiisis-Oi-symmetoxes.html


Σημ. 1.  
Το γεγονός ότι αυτή τη φορά συμμετείχα με δύο δικά μου "κάτι" στο υπέροχο δρώμενο- Συμπόσιο της Αριστέας, δεν έχει να κάνει με τις λέξεις που επέλεξε, ούτε με την "έμπνευση" που είχα, και φυσικά ούτε με τον ελεύθερό μου χρόνο.  Απλά το "Τώρα είναι η ώρα" είχε γραφτεί από ΄μένα πριν από την ανακοίνωση του τελευταίου Συμποσίου και είχε καταχωνιαστεί στα αζήτητα γιατί οι λέξεις που χρησιμοποίησα το κατατάσσουν στο "τι θέλει να πει ο ποιητής" μιας και φωτογραφίζουν συγκεκριμένα πρόσωπα και καταστάσεις τις οποίες δεν είναι σε θέση κανένας να καταλάβει αν δεν του εξηγήσω. Μέσα όμως στις λέξεις αυτές, συμπεριλαμβανόταν και η λέξη "γυμνή" που ζητούσε η Αριστέα, κι έτσι ένιωσα πως αυτό που έγραψα ζητούσε λίγο φως, λίγο αέρα (...) και της το έστειλα.
Η δεύτερη συμμετοχή μου , δηλαδή το "Ένα μαζί", ήταν αυτό που έγραψα καθαρά και μόνο για το Συμπόσιο Ποίησης της Αριστέας. Σκέφτηκα πως αν θέλω να συμμετέχω στο Συμπόσιό της, πρέπει να αφιερώσω χρόνο από το χρόνο μου, μονάχα γι' αυτό.

Σημ. 2.
Διαβάζοντας τις λέξεις που η οργανώτρια του δρώμενου επέλεξε, το μυαλό σίγουρα ανατρέχει σε συμμετοχές ερωτικού περιεχομένου. Οι περισσότεροι όμως συμμετέχοντες, έκαναν την έκπληξη. Πήραν τις λέξεις και έπλεξαν τις ιστορίες τους αποστασιοποιημένοι από τον ερωτισμό στον οποίο παραπέμπουν οι λέξεις αυτές. Αν αναρωτιέσαι άγνωστε  αναγνώστη  μου το γιατί, η απάντηση βρίσκεται σε ένα ποίημα που αυθαίρετα "έκλεψα" από το Συμπόσιο και το παραθέτω εδώ, με την επισήμανση ότι ανήκει σε ένα από τα πολλά που με κέρδισαν και δεν το ψήφισα, δεδομένου ότι η διαδικασία της ψηφοφορίας είναι τυπική και διαθέτει λίγες μόνο επιλογές και βαθμούς.
Έχει τίτλο : "Καθρέφτης" και ανήκει στον/στην bloger melissokomos

Καθρέφτης

Παντού γυμνό
κανείς δεν αντιδρά
συνήθισε το βλέμμα
στης ηδονής το ψέμα.
Όμως αν καμιά φορά
από τα δεσμά λευτερωθεί
κάποια αλήθεια -επίσης γυμνή-
το πλήθος ταράζεται πολύ.
Σαν καθρέφτης εκείνη
δίχως οίκτο αντανακλά
την αβάσταχτη γύμνια 
της κάλπικης ζωής μας.


Ευχές για να περνάτε όμορφα και ποιοτικά τον χρόνο της ζωής σας!!!

Κυριακή, 15 Οκτωβρίου 2017

Ένα 24ωρο αϋπνίας και ονείρου

   

    Στη μικρή μου πόλη και στα περίχωρά της, γίνονται συνεχώς δράσεις που ομορφαίνουν την καθ' όλα ποιοτική ζωή μας. Μια τέτοια υπέροχη δράση το τριήμερο που μας πέρασε (13, 14 και 15 Οκτώβρη), έλαβε χώρα στη δασική ενότητα του δάσους Φρακτού, και συγκεκριμένα στο παρθένο δάσος Παρανεστίου, το οποίο έχει χαρακτηριστεί ως διατηρητέο μνημείο της φύσης και είναι το μοναδικό παρθένο δάσος της χώρας όπου ευλογηθήκαμε να ζούμε, καθώς επίσης και το σημαντικότερο του είδους του σε ολόκληρη την Ευρώπη.


        Αντιγράφω από http://www.life-events.gr : "Πρόκειται για μια δράση του Δήμου Παρανεστίου που υποστηρίζεται από την Περιφέρεια Ανατολής Μακεδονίας και Θράκης και την Περιφερειακή Ενότητα της Δράμας, ενώ συνεργάζεται με το Φορέα Διαχείρισης Οροσειράς Ροδόπης. Οι κάτοικοι της περιοχής υποδέχθηκαν με θέρμη όλους τους συμμετέχοντες, ενώ μεγάλο μερίδιο της επιτυχίας ανήκει και στους εθελοντές, που βρισκόταν παντού και συνέβαλλαν στην ομαλή διεξαγωγή των αγώνων. Με σύμμαχο τον εξαιρετικό καιρό πραγματοποιήθηκε το 11ο Virgin Forest Trail στο πανέμορφο δάσος του Παρανεστίου. "Μαγευτικές" διαδρομές, υπέροχα τοπία και μοναδική φύση συνέθεσαν το σκηνικό αυτής της διοργάνωσης, που όμοιά της δεν υπάρχει. Για το λόγο αυτό βρίσκεται και υψηλά στη λίστα των αθλητών και των φίλων του ορεινού τρεξίματος, κερδίζοντας χρόνο με το χρόνο περισσότερο και φανατικό κοινό".    
  

      "Σήμα κατατεθέν" των εθελοντών και σταθερή αξία, ο σαξοφωνίστας των αγώνων κ. Γεώργιος Αθανασιάδης. Εμψυχώνει με το σαξόφωνό του τους αθλητές και πλημμυρίζει τη φύση με νότες που ανυψώνουν την ψυχή.


        Είμαι κι εγώ λοιπόν σ' αυτήν την 'διοργάνωση - δράση - θεσμό", μια από τους πολλούς εθελοντές που γεύονται πρωτόγνωρη κάθε χρόνο εμπειρία. Και φέτος σκέφτηκα να βγω από την ρουτίνα. Έτσι, αντί για γραμματεία ή "σκούπα" στους αγώνες όπου συνηθίζω να δηλώνω την εθελοντική  συμμετοχή μου, προτίμησα ν' ακολουθήσω ένα φιλικό μου ζευγάρι σε μεγάλο υψόμετρο μέσα στο βουνό και στην καρδιά του υπέροχου αυτού του δάσους που με μεγάλη και ξεχωριστή θέρμη μας φιλοξένησε. Σκοπός μας, να κατασκηνώσουμε εκεί και να μείνουμε ένα 24ωρο, προκειμένου να εμψυχώνουμε τους αθλητές οι οποίοι επέλεξαν να αγωνιστούν στη διαδρομή των 162 χιλιομέτρων (!!!) μέσα στο βουνό, να τους τρατάρουμε λίγο νερό ή έναν καφέ και να παρέχουμε πληροφορίες για την ώρα και για τον επόμενο σταθμό που τους περίμενε.


     Παρέα μας όλο αυτό το 24ωρο εκτός από την αίσθηση της παρουσίας των άγριων ζώων (λύκων, αρκούδων κλπ), ήταν ο ασύρματος πομποδέκτης που δεν σταμάτησε καθόλου να μιλά άλλοτε σε 'μας κι άλλοτε στους εθελοντές των επόμενων ή των προηγούμενων σταθμών, καθώς επίσης και η φωτιά που ανάψαμε και δεν σταματήσαμε να την εφοδιάζουμε για να μην σβήσει ούτε για ένα δευτερόλεπτο. Κι αυτό για δύο λόγους. Αφενός για να μας ζεσταίνει και να φωτίζει τα πρόσωπά μας και αφετέρου για να κρατά, πόσο μακριά δεν είμαι σε θέση να γνωρίζω, τις φωνές απ' τα άγρια τα ζώα που ακούγαμε μες το σκοτάδι. 


    Ο πρώτος αθλητής που πέρασε στις 1:30 περίπου τα ξημερώματα, χάρηκε ιδιαίτερα με την παρουσία μας εκεί, όπως κι εμείς με τη δική του, μα δεν σταμάτησε καθόλου. Ανέφερε τον αριθμό με τον οποίο συμμετείχε στον δύσκολο αυτόν αγώνα και χάθηκε μες το σκοτάδι και αυτός φωνάζοντάς μας ένα μεγάλο ευχαριστώ για την ενθάρρυνση. Η δεύτερη παρουσία μια ώρα αργότερα περίπου ήταν για ΄μένα μία μεγάλη έκπληξη! Μια γυναίκα νεαρή, η οποία καθόλου δεν παρέπεμπε στην κοκκινοσκουφίτσα που τριγύρναγε στο δάσος με ένα καλαθάκι. Κρατούσε τα μπατόν γερά στα χέρια της και τα βήματά της που τα οδηγούσε ο φακός κεφαλής, ήταν σταθερά και γρήγορα. Η δε φωνή της γάργαρη και γεμάτη από ζωντάνια! Είχε φορέσει μια ανεπανάληπτη αυτοπεποίθηση και μόλις την αντίκρισα έκανα αμέσως την εξής την σκέψη : "Τρέμε λύκε κακέ και ύπουλε! Και πρόσεξε!!! Για το δικό σου το καλό, μην τύχει και βρεθείς μπροστά της...". Γέμισε το παγουράκι της με νερό, μας χαμογέλασε με ένα πλατύ χαμόγελο, μας είπε ένα ευχαριστώ και όπως ξεκινούσε, αυθόρμητα απάντησα στο ευχαριστώ της με χίλια ευχαριστώ! Αν με ρωτούσε κάποιος γιατί την ευχαρίστησα, θα μου ήταν δύσκολο πολύ με λόγια να του εξηγήσω. Αυτήν την σειρά την κράτησαν μέχρι το τέλος οι δύο αθλητές κι έτσι μ' αυτήν την σειρά ανέβηκαν στο βάθρο και πήραν τα μετάλλιά τους. 


       Μετά από το πέρασμα των δύο αυτών των αθλητών, όλοι οι υπόλοιποι στα μάτια μου ήταν ισάξιοί τους! Ακόμη και ο τελευταίος αθλητής, που πέρασε από το σημείο όπου κατασκηνώσαμε, το μεσημέρι της επόμενης ημέρας γκρινιάζοντας για κάποιες αγελάδες ελεύθερης βοσκής που "του έκοψαν το δρόμο" και τον καθυστέρησαν για ένα ολόκληρο μισάωρο, όπως μας είπε! 


        Όλοι, μα όλοι οι αθλητές ανέβηκαν στο πιο ψηλό βάθρο που ανύψωσα μες το μυαλό μου γι' αυτήν την δύναμη ψυχής που διαθέτουν και γι' αυτά τα στοιχήματα που βάζουν με τον εαυτό τους υπερνικώντας φόβους κι άσχημες συνθήκες για ν' αποδείξουν πως είναι μαχητές σ' αυτό που ονομάζουμε ζωή. Άσχετα αν προσωπικά τέτοιες καταστάσεις τις θεωρώ ακραίες και δεν τις καταλαβαίνω.

       
       Ακούγαμε όλο το 24ωρο απ' τον ασύρματο τον πομποδέκτη διάφορα που ενίσχυσαν την άποψή μου για τα "ακραία" αυτά στοιχήματα που βάζει ο άνθρωπος με τον εαυτό του θέλοντας ν' αποδείξει αυτό που εγώ δεν μπορώ να το κατανοήσω. Όπως ας πούμε για μια νεαρή αθλήτρια που έπαθε αφυδάτωση κι έκανε τέσσερις φορές έμετο αλλά συνέχιζε. Την προσπερνούσαν οι συναθλητές της αφού προηγουμένως προσπαθούσαν να της δώσουν λίγο νερό και ο οργανισμός της δεν το δεχότανε με τίποτα ώσπου στο τέλος ενημερώθηκαν οι εθελοντές και βρέθηκαν κοντά της για να την οδηγήσουν στο κέντρο υγείας όπου την περίμεναν για τις πρώτες βοήθειες. Ή ένας άλλος αθλητής που οδηγήθηκε κι αυτός για πρώτες βοήθειες με ράγισμα στον ώμο του. Προφανώς από πέσιμο λόγω της σκοτεινής βραδιάς που τα εκατομμύρια αστέρια ψηλά στον ουρανό δεν ήταν αρκετά για να φωτίσουν ότι ο φακός κεφαλής δεν φώτιζε στο πέρασμά του. Ή κάποιοι άλλοι αθλητές που αποχώρησαν οικειοθελώς, παραδίδοντας  στους εθελοντές τους αριθμούς με τους οποίους συμμετείχαν στον αγώνα γιατί προφανώς θεώρησαν πως ήταν άσκοπο να προσπαθούν να βγούνε νικητές σ' αυτό το στοίχημα χάνοντας κάτι απ' το πολύτιμο αγαθό της άψογης υγείας τους. Υπήρξε και μια αθλήτρια που έφτασε σε ΄μας κουτσαίνοντας με έναν αυτοσχέδιο επίδεσμο λίγο πιο κάτω από το γόνατο. Όπως μας είπε σε ένα πέσιμό της, ένα κομμάτι ξύλου σφηνώθηκε βαθιά έως το κόκκαλο και βρήκε τη δύναμη να το τραβήξει. Δήλωσε κι αυτή τα απαραίτητα στοιχεία για την καταγραφή της στον κατάλογό μας και κουτσαίνοντας και πάλι, συνέχισε ακάθεκτη προς τον τελικό προορισμό της. Ήταν κι ένας νυσταγμένος που θύμιζε από το τρέκλισμά του κάποιον που μέθυσε πολύ. Με τρεμάμενη φωνή μας είπε πόσο πολύ νύσταζε, μας έδειξε μονάχα τον αριθμό συμμετοχής δίχως άλλη κουβέντα και στραβοπατώντας έφυγε από κοντά μας μα δεν χάθηκε όπως οι υπόλοιποι λίγο πιο κάτω στη στροφή. Το περιορισμένο φως του φακού κεφαλής ήταν για ώρα στο οπτικό πεδίο μας. Το βλέπαμε να κάνει ζικ-ζακ όπως προχώραγε κι έτρεμα στην σκέψη πως λίγο παρακάτω ίσως να γκρεμοτσακιζότανε. Μα τι να πει κανείς μπροστά σε τέτοια θέληση κι επιμονή για τον τελικό προορισμό του? Δεν "σήκωνε" κουβέντα για τυχόν καθυστέρηση ή παραίτησής του από τον αγώνα...!  


         Για όλους αυτούς τους λόγους κι ακόμα περισσότερους, έχτισα μέσα στο μυαλό μου ένα βάθρο. Ανέβασα όλους τους δυνατούς ανθρώπους που βάζουν στόχους με όρια ή και χωρίς όρια για να ανακαλύψουν μέχρι που μπορεί να φτάσει ο εαυτός τους. Προσπαθούν μέσα από την ανυπακοή τους στη ζωή να δείξουν πως είναι υπάκουοι στα θέλω τους και αντλούνε δύναμη από κάτι ανώτερο για να παλέψουν κάθε εμπόδιο που συναντούνε και να φτάσουν ως το τέρμα που αυτοί ορίζουν.




      Κι έφυγα από εκεί όπου βρέθηκα, κουρασμένη απ' το ξενύχτι και την "απραξία" μου. Μα ωστόσο πλούσια πολύ. Πλούσια από εικόνες κι εμπειρίες άγνωστών μου συνανθρώπων. 
       
     ( http://www.life-events.gr/index.php/parousiaseis/2326-sygklonistikoi-oi-agones-sto-paranesti-dramas-vinteo-foto )

Υ.Γ. Στην προτελευταία φωτογραφία αχνοφαίνεται το όρος Παγγαίο και στην τελευταία φωτογραφία φαίνεται, επίσης αχνά, το όρος Φαλακρό. Ξεχωριστές οπτικές γωνίες των τόσο "κοντινών" και οικείων μου βουνών που θα με συνοδεύουν για πολύ καιρό μαζί με όλα όσα έζησα μέσα σε μόνο ένα 24ωρο αϋπνίας και ονείρου.