Πέμπτη, 23 Νοεμβρίου 2017

Μεγάλο θαύμα σε μικρό μέγεθος.

  
      «Πιστεύω ότι αυτό που δίνουμε στα παιδιά στο σχολικό περιβάλλον -το οποίο αποτελεί ουσιαστικά έναν μικρόκοσμο της ευρύτερης κοινωνίας - είναι ιδιαίτερα σημαντικό πρωτίστως για την κοινωνικοποίησή τους. Στο σχολείο τα παιδιά δημιουργούν ισχυρές φιλίες, μαθαίνουν πώς να εκφράζουν τα συναισθήματά τους και να κοινωνικοποιούν τις ιδέες τους. Ωστόσο, ο παππούς και η γιαγιά διδάσκουν την αξία της οικογένειας και έχουν την ικανότητα να μεταδώσουν την αίσθηση της ασφάλειας και της αγάπης με τέτοιο τρόπο που κανείς άλλος δεν είναι σε θέση να το κάνει».
Ελένη Τσεγρένη, εκπαιδευτικός.



    Πιστεύω πως τα παιδιά (εγγόνια), είναι από μόνα τους το μεγαλύτερο σχολείο στο οποίο θα πρέπει να ευλογηθεί από τον Θεό, κάθε ενήλικας, να φοιτήσει προκειμένου να αγγίξει την κατανόηση για την αξία και το θαύμα της ζωής.
     Σαν γονιός, ο κάθε άνθρωπος, δυσκολεύεται να χαρεί αυτό το υπέροχο ταξίδι που του προσφέρεται με την γέννηση ενός παιδιού. Του παιδιού του. Μετά τον ερχομό του νέου μέλους της οικογένειας, αυτοστιγμής, έχει φορτωθεί με τόσες πολλές ευθύνες και υποχρεώσεις πλην των βασικών, (διαπαιδαγώγηση, μόρφωση κλπ), ώστε αναπόφευκτα χάνει τις στιγμές μαζί του! Ουσιαστικά ενηλικιώνεται το παιδί του δίχως ο ίδιος να αντιληφθεί πως, και πότε πέρασαν τα χρόνια.
     Σαν παππούς/γιαγιά όμως ο άνθρωπος, βιώνει την γέννηση και το μεγάλωμα ενός παιδιού (εγγονού/ής), με έναν πρωτόγνωρο τρόπο που κυριολεκτικά καθημερινά τον εκπλήσσει! Θαρρείς πως ξαφνικά αποκτά μέρα τη μέρα, όλη τη σοφία του κόσμου και θαρρείς πως απελευθερώνεται συγχρόνως και το μικρό παιδί που όλα αυτά τα χρόνια κρυβότανε καλά σε κάποια καταχωνιασμένη γωνιά του αθέατου εσωτερικού του κόσμου.
Συνειδητοποιεί σιγά σιγά λοιπόν ο άνθρωπος, πως έχει το προνόμιο  :
- Να βλέπει κάθε στιγμή που είναι ξύπνιος, το θαύμα της ζωής να εκτυλίσσεται μπροστά στα μάτια του, από ένα τελείως διαφορετικό πρίσμα απ' ότι μέχρι πρότινος το έβλεπε.
- Να γεμίζει τη ρουτινιασμένη τακτική ζωή του, (άσχετα αν αυτή είναι βουτηγμένη στην πλήρη απραξία ή σε διάφορες δραστηριότητες και χόμπι του), με παιχνίδι και αναπάντεχες σκηνές που προκαλούν αβίαστο γέλιο και περισσή ψυχική ευφορία.
- Να αξιοποιεί τον «άχρονο χρόνο» του παρατηρώντας, με την ωριμότητα πλέον που απλόχερα του πρόσφεραν τα έτη που φορτώθηκαν στην πλάτη του, το κάθε τι, μετατρέποντάς το στη συνέχεια σε μάθημα το οποίο μόνο η ζωή ξέρει να διδάσκει.
- Να διοχετεύει την αγάπη που από φόβο συσσωρεύει μέσα του, σε έναν ξεχωριστό αποδέκτη, το εγγόνι του, στου οποίου το βλέμμα αντικρίζει μονάχα την αγνή αγάπη. Την αγάπη δηλαδή εκείνη που από χρόνια έχει ξεχάσει πως υπάρχει.
- Να «ρουφά» λαίμαργα και αργά συνάμα, τις μοναδικές κι ανεπανάληπτες στιγμές που του χαρίζονται, και να νιώθει δέος κοιτάζοντας το μεγάλο αυτό θαύμα να μεγαλώνει ακόμα πιο πολύ μέσα στα δυο του χέρια.
Γιαγιά Γουή (όπως λέμε, Ζωή), έκπληκτη.