Κυριακή, 31 Δεκεμβρίου 2017

Μαθαίνω.


    Με μια αντιγραφή ενός ακόμα κειμένου που με άγγιξε πολύ, θα δώσω τις δικές μου ευχές για το νέο έτος στα πρόθυρα του οποίου βρισκόμαστε. 
    Δεν έχω φτάσει ακόμη στο σημείο που θα μπορούσα να πω ότι τα έχω μάθει όλα όσα αναγράφονται παρακάτω, τα περισσότερα από αυτά, ίσως, ΝΑΙ. 
   Όσο όμως ζω, θα συνεχίζω να μαθαίνω και να ψάχνω συνέχεια για το ουσιώδες. 

Ειρηνικά και δημιουργικά να κυλήσει η χρονιά σου 
άγνωστε αναγνώστη μου!!!


   "Θα έπρεπε καλύτερα να προσπαθήσω να πω τι μου έμαθαν οι συναντήσεις, οι αποχωρισμοί, οι ανακαλύψεις, οι εκθαμβωτικές λάμψεις και οι απογοητεύσεις για την ανακάλυψη και την διαμόρφωση του εαυτού μου, και πώς επηρέασαν την πορεία της ζωής μου.
   Έτσι έμαθα ότι η ζωή δεν είναι παρά συναντήσεις και αποχωρισμοί, και ότι είναι στο χέρι μας να τους βιώνουμε αποδεχόμενοι να γίνουμε πιο υπεύθυνοι αντιμετωπίζοντάς τους.
   Έμαθα επίσης ότι, κατά τη διάρκεια μιας ημέρας, υπάρχει πάντα το στοιχείο του απρόβλεπτου και επομένως είναι στο χέρι μου να μάθω να δέχομαι τα απίθανα δώρα ή και τους τις αδικίες που μπορεί να προκύψουν μέσα στην απεραντοσύνη μιας ημέρας.
   Έμαθα φυσικά και να ζω στο παρόν, να πατάω καλά μέσα στη στιγμή, να μην μένω εγκλωβισμένος στο παρελθόν μου, ούτε να αφήνω να με κατακλύζουν οι προβολές ενός υπερβολικά ουτοπικού μέλλοντος.
   Έμαθα μετά από πολύ καιρό να ευχαριστώ, κάθε πρωί, τη Ζωή για την παρουσία της μέσα μου και γύρω μου, για να την τιμώ όποτε μπορώ, να την σέβομαι σε κάθε περίσταση, να την ενεργοποιήσω με τις δυνατότητες και τα όρια που διαθέτω.
   Έμαθα με δυσκολία να αγαπώ τον εαυτό μου, όχι με ναρκισσιστική ούτε με εγωκεντρική αγάπη (παρόλο που ο πειρασμός ήταν μεγάλος) αλλά με αγάπη γεμάτη με καλοσύνη, σεβασμό και ανεκτικότητα.
   Έμαθα μετά από πολλές προσπάθειες και δισταγμούς να σέβομαι τον εαυτό μου, τολμώντας να πω όχι όταν έρχομαι αντιμέτωπος με ζητήματα που δεν ανταποκρίνονται στις δυνατότητές μου και στην ευαισθησία μου.
    Έμαθα με μεγάλο ενθουσιασμό ότι η ομορφιά είναι παντού, στο πέταγμα ενός πουλιού, στην κίνηση ενός παιδιού που πάει να πιάσει μια πεταλούδα που φτερουγίζει ή ακόμα στο χαμόγελο ενός γέροντα που συναντώ στο διάβα μου.
   Έμαθα με υπομονή ότι κανείς δεν γνωρίζει εκ των προτέρων πόσο διαρκεί ένας έρωτας και ότι κάθε ερωτική σχέση είναι μια σχέση με ρίσκο. Και πήρα το ρίσκο.
   Έμαθα με μεγάλη μου έκπληξη ότι ο χρόνος επιταχύνεται με τα χρόνια που περνάνε και ότι είναι σημαντικό να μην προσθέσω χρόνια στη ζωή, αλλά ζωή στα χρόνια.
   Έμαθα, παρά τη θέλησή μου, ότι ήξερα πολλά με το μυαλό μου και λίγα με την καρδιά μου.
  Έμαθα ότι μπορούσα να τολμήσω να ζητήσω, αν ριψοκινδύνευα να παίρνω μια απάντηση όσο αποστερητική και απογοητευτική και να ήταν, ότι μπορούσα να δέχομαι πράγματα, χωρίς να αισθάνομαι υποχρεωμένος να ανταποδώσω, ότι μπορούσα να δίνω χωρίς να εισβάλλω στο χώρο του άλλου και να λέω όχι χωρίς να πληγώνω.
   Έμαθα, χωρίς καν να προσπαθήσω, ότι είχα ανάγκες και ότι δεν έπρεπε να τις συγχέω με τις επιθυμίες μου.
   Έμαθα με ανακούφιση ότι μπορούσα να ξεμάθω όλα τα άχρηστα πράγματα που με μπλόκαραν εδώ και χρόνια.
   Έμαθα με χαρά να φυτεύω δέντρα, είναι το πιο ζωντανό δώρο που μπορώ να κάνω μέχρι να πεθάνω σε αυτόν τον υπέροχο πλανήτη που φιλοξένησε τους προγόνους μου, και κυρίως τους γονείς μου.
   Έμαθα ήσυχα να δέχομαι τη σιωπή και να διαλογίζομαι για λίγα λεπτά κάθε μέρα ώστε να αφήνω στις δονήσεις του σύμπαντος την δυνατότητα να με φτάνουν και με εξημερώνουν λίγο ακόμα.
   Ναι, έμαθα πολλά στη ζωή μου και όμως ψάχνω ακόμα το ουσιώδες".
Jacques Salomé
Πηγή : http://enallaktikidrasi.com

Παρασκευή, 29 Δεκεμβρίου 2017

Το 19ο Συμπόσιο Ποίησης της "Πυργοδέσποινας" Αριστέας



Άκου

Πες μου!
Ακούς καθόλου τις σιωπές σου?
Τον παφλασμό των ήσυχων κυμάτων όταν η θάλασσα 
παίρνει να γαληνεύει?
Τον ακούς?
Ακούς τον ψίθυρο του ανέμου σε κάθε νηνεμία?
Και το συνηθισμένο το τιτίβισμα που στο δέντρο πεταρίζει?
Το ακούς κι αυτό?
Ακούς το θρόισμα των φύλλων λίγο πριν πέσουνε
στο χώμα που είναι νοτισμένο?
Κι όλης της πλάσης το ανατρίχιασμα κάθε που χάνεται
ο ήλιος?
Το ακούς?

Καθένα από αυτά ξεχωριστά, κι όλα μαζί συνάμα,
αν τα ακούς,
είναι η φωνή του ενός μοναδικού Θεού
που μέσα σε κάθε έμβιο βασιλεύει


Αυτή ήταν η δική μου συμμετοχή στο 19ο Συμπόσιο ποίησης της φιλόξενης "Πυργοδέσποινας" αυτής της blog-ο-γειτονιάς :) 
(https://princess-airis.blogspot.gr)
Λέξεις κλειδιά : Θεός-θεά/θεϊκός-ή-ό / θέωση.
    Όλες οι συμμετοχές εδώ : (Ξέρετε. Αντιγραφή και επικόλληση. Και όχι γιατί είμαι ανεπίδεκτη μαθήσεως, μα γιατί βαριέμαι εύκολα μπροστά στις οθόνες και δεν αφιερώνω χρόνο για να μάθω) ;) https://princess-airis.blogspot.gr/2017/12/19o-Symposio-Poiisis-Teleti-lixis.html?spref=fb







19ο Συμπόσιο Ποίησης,

Τετάρτη, 20 Δεκεμβρίου 2017

Γράψε!!!


      Το κείμενο που ακολουθεί είναι ένα κείμενο το οποίο με άγγιξε πολύ για κάποιο λόγο... Είναι της Μαρίας Ξυπολοπούλου, το αλίευσα από το http://antikleidi.com και θέλησα αφενός να το "αποθηκεύσω" στη γωνιά μου για να ανατρέχω σ' αυτό όποτε το χρειάζομαι και αφετέρου  με ένα "φύσημα" να το σκορπίσω λιγάκι παραπέρα...

"Κάποτε στο σχολείο μας ζητούσαν να βρούμε το ύφος του συγγραφέα και δυσκολευόμασταν να καταλάβουμε τι είναι, τι σημαίνει και τι προσδιορίζει αυτή η λέξη, η λέξη ύφος. Μεγαλώνοντας, βρέθηκα αντιμέτωπος με ανθρώπους γνωστούς και άγνωστους, θλιμμένους και χαρούμενους, δυνατούς και αδύναμους, μου πήρε καιρό να καταλάβω ότι το ύφος ήταν αυτό που με έφερνε κοντά σε κάποιους και μακριά από κάποιους άλλους. Ένας κρυμμένος εαυτός βρίσκεται μέσα στις λέξεις. Συναισθήματα, δυναμισμός, πίστη, ελπίδα, νοσταλγία, θλίψη, φαντασία.
Παιχνίδια πίσω από μάσκες, χαμόγελα, βλέμματα και ‘’ θέλω’’. Τα θέλω μου έμαθαν ότι είναι δυνατότερα από τα μπορώ. Το ένα καθορίζει το άλλο και τα δύο μαζί τη ζωή μου. Το ύφος μου είναι η ταυτότητά μου , είναι εγώ. ‘’ Το ύφος είναι ο άνθρωπος’’ ( Buffon).
Πολλές φορές δεν συμπίπτει καν ούτε στα δικά μου κείμενα. Ψάχνω να βρω τον εαυτό μου, όπως τον ψάχνεις και εσύ. Ο καθένας μας διαφέρει γλωσσικά και συναισθηματικά από όλους τους άλλους όπως διαφέρει από τους άλλους ανθρώπους στον χαρακτήρα ή στη μορφή.
Πυκνό. Μεστό. Σύνθετο. Παραστατικό. Οικείο. Καυστικό. Ειρωνικό. Εξομολογητικό. Προτρεπτικό. Παιγνιώδες.
Γράψε, γράψε ότι μπορείς λέξεις, φράσεις , στίχους, ιστορίες μαγικές, μη σταματάς να γράφεις μέχρι να ακουστεί η μελωδία, ναι αυτή η μελωδία που σε ταξιδεύει στο παραμύθι σου, σε εκείνο το παραμύθι που δεν έζησες αλλά που ήθελες να ζήσεις.
Γράψε για εκείνο το χαμόγελο που σου χάρισε, γράψε για το βλέμμα του, όχι μην το ζωγραφίσεις, γράψε, συνέχισε να γράφεις για εκείνο το όνειρο που σαν φάντασμα έχει στοιχειώσει τη σκέψη σου, γράψε για εκείνον τον περαστικό που πέρασε βιαστικά από δίπλα σου δίχως να σε χαιρετήσει, τον είδες όμως, πρόσεξες ότι σκεφτόταν, ίσως ήταν αφηρημένος, χαμένος σε κάποια δική του μαγική κρυφή σκέψη, ίσως απλά να προχωρούσε, αναρωτήθηκες το που πάει, μα ο καθένας έχει τον δικό του προορισμό, το δικό του ταξίδι , το δικό του καταφύγιο, και ο χρόνος; Δεν σκέφτεσαι καθόλου τις ώρες που περνούν η μια μετά την άλλη ; και τη σημασία έχει ο χρόνος; Και η στιγμή ; όχι δεν είναι μια είναι πολλές, σταματάς, τις σκέφτεσαι, αναλογίζεσαι γιατί γράφεις, όμως συνεχίζεις, ξέρεις ότι δεν πρέπει να σταματήσεις, πρέπει να τα γράψεις όλα, να τα νιώσεις όλα, μπορείς; Δεν ξέρεις, ίσως εκείνο το παιδί που συνάντησες μια μέρα να ήξερε, αλλά δεν θα σου πει ποτέ, μόνο θα σου χαμογελάσει, μην του ζητάς να μιλήσει, δεν θα σου απαντήσει ποτέ, και τότε; Τότε τι ; μήπως θα σταματήσεις να γράφεις; Όχι αυτό δεν μπορείς να το κάνεις, δεν γίνεται.
Οι σκέψεις είναι τόσες πολλές, δεν προλαβαίνεις να νιώσεις, ξέρεις όμως τι θέλεις, θέλεις να έρθει, να σε κοιτάξει έστω και για ένα λεπτό, να ρίξει μια γρήγορη ματιά στο χαρτί σου, αλήθεια ένα είναι; Κοίταξε γύρω σου, δεν υπάρχουν άλλα λευκά χαρτιά, όλα έχουν πλέον γεμίσει με λέξεις, με φράσεις, με στίχους και ιστορίες…"

Μαρία Ξυπολοπούλου.