Δευτέρα, 16 Απριλίου 2018

Να σας συστήσω την Μοίρα.


      Το όνομά της είναι Μοίρα.
     Η Μοίρα, δείχνει να είναι απόλυτα εξοικειωμένη με την παρουσία των ανθρώπων στη ζωή της καθώς επίσης και με την οριοθέτηση του χώρου της.



    Η Μοίρα, η οποία κάποτε έμαθε να χορεύει πατώντας πάνω σε αναμμένα κάρβουνα προκειμένου ο "Αρκουδιάρης" των παιδικών μας χρόνων να βγάλει το εύκολο και χωρίς κόπο μεροκάματό του, παρουσιάζει σήμερα, σύμφωνα με τους ειδικούς, μια αυτιστική συμπεριφορά. Πηγαινοέρχεται δίχως σκοπό και αιτία, σε μία απόσταση 10-15 μέτρων και συχνά κάνει κυκλικές κινήσεις με το κεφάλι της προσπαθώντας να αποτινάξει από το λαιμό της μια χοντρή αόρατη αλυσίδα, η οποία, υποθέτω, πως ακόμη κρατάει δέσμια την ψυχή και το μυαλό της.
     Δεν έζησε ποτέ στο φυσικό της περιβάλλον και δεν θα κατάφερνε να επιβιώσει μέσα σ' αυτό, επειδή δεν πρόλαβε να πάρει την κατάλληλη εκπαίδευση από την μητέρα της.
     Τα τελευταία χρόνια, ευτυχώς, ζει "ελεύθερη" και ασφαλής στο καταφύγιο της Καφέ Αρκούδας ΑΡΚΤΟΥΡΟΣ, στο Νυμφαίο Φλώρινας. Μια έκταση πενήντα στρεμμάτων φυσικού δάσους με οξιές, η οποία είναι ειδικά περιφραγμένη και φιλοξενεί πρώην αιχμάλωτες ή σοβαρά τραυματισμένες αρκούδες που δεν μπορούν να επανενταχθούν στο φυσικό της περιβάλλον.
      Η συλλογική και άρτια συντονισμένη προσπάθεια κάποιων ευαίσθητων Ανθρώπων, θα βοηθήσουν την Μοίρα μέχρι το τέλος της ζωής της να έχει ήρεμες συνθήκες διαβίωσης και την ποιότητα ζωής που της αξίζει.
     Θέλησα απλά να σας την γνωρίσω...


Σάββατο, 10 Μαρτίου 2018

Καρτερία



Καμία υποψία αληθινής χαράς.
Όλα με συντεχνία κρύβουν την αλήθεια.
Και οι ζωές μας,
πούπουλα που στροβιλίζονται 
όπου φυσά ο αγέρας.
Ψες, ξεβράζονταν στις θάλασσες ψυχές,
Σήμερα, τεράστια κύματα την πόρτα μας χτυπάνε.
Καμία υποψία αληθινής χαράς.
Όλα με μαεστρία υποκρίνονται.
Κι εμείς, άβουλα πιόνια στη σκακιέρα μιας σκιάς
καρτερικά υπομένουμε
το τέλος μιας άνισης παρτίδας.
Ζ.Μ.

Κυριακή, 18 Φεβρουαρίου 2018

Θα σε θυμάμαι.


Ότι είχα να σου πω, με μουσική σου το ψιθύρισα
κι οι νότες γίνηκαν χάδι στα ακροδάχτυλά μου.
Όλα μετουσιώνονται τώρα όταν μέσα στο όνειρό μου
έρχεσαι
και μια θέση δίπλα μου γυρεύεις για να ξαποστάσεις.
Τα άλλα, τα ανείπωτα,
τα σκέπασα με τη σιωπή να μην τ' ακούσεις,
μα με το βλέμμα μου σου τα φανέρωνα.

Ότι είχα να σου δείξω, με το άλικο το χρώμα το έντυσα
και σου το χάρισα.
Το κράτησα για μια στιγμή ζεστό σφιχτά στα χέρια μου,
όπως κρατάς ένα παιδί μες το χειμώνα 
για να μην κρυώσει.
Τ' αγκάλιασα για λίγο με τη σκέψη μου 
και το αποχαιρέτησα.
Ήξερα πως η ώρα δεν θ' αργούσε μακριά μου να 
πετάξει.

Ότι ανταλλάξαμε δειλά, δε σήκωνε δεσμά. 
Το ελευθέρωσα.

Περιπλανώμενη σκιά.
Δεν θα κατάφερνες ποτέ ν' αντλήσεις δύναμη,
ν' αντέξεις ότι απλόχερα η αγάπη δίνει.
Παρά μονάχα αν έστεργες βαθιά μέσα στη γη
να θάψεις τις οδύνες και τα μυστικά σου.

Να με θυμάσαι...


Ζ.Μ.


Τις πιο θερμές ευχές μου για 
Καλή Σαρακοστή!!!