Κυριακή, 18 Φεβρουαρίου 2018

Θα σε θυμάμαι.


Ότι είχα να σου πω, με μουσική σου το ψιθύρισα
κι οι νότες γίνηκαν χάδι στα ακροδάχτυλά μου.
Όλα μετουσιώνονται τώρα όταν μέσα στο όνειρό μου
έρχεσαι
και μια θέση δίπλα μου γυρεύεις για να ξαποστάσεις.
Τα άλλα, τα ανείπωτα,
τα σκέπασα με τη σιωπή να μην τ' ακούσεις,
μα με το βλέμμα μου σου τα φανέρωνα.

Ότι είχα να σου δείξω, με το άλικο το χρώμα το έντυσα
και σου το χάρισα.
Το κράτησα για μια στιγμή ζεστό σφιχτά στα χέρια μου,
όπως κρατάς ένα παιδί μες το χειμώνα 
για να μην κρυώσει.
Τ' αγκάλιασα για λίγο με τη σκέψη μου 
και το αποχαιρέτησα.
Ήξερα πως η ώρα δεν θ' αργούσε μακριά μου να 
πετάξει.

Ότι ανταλλάξαμε δειλά, δε σήκωνε δεσμά. 
Το ελευθέρωσα.

Περιπλανώμενη σκιά.
Δεν θα κατάφερνες ποτέ ν' αντλήσεις δύναμη,
ν' αντέξεις ότι απλόχερα η αγάπη δίνει.
Παρά μονάχα αν έστεργες βαθιά μέσα στη γη
να θάψεις τις οδύνες και τα μυστικά σου.

Να με θυμάσαι...


Ζ.Μ.


Τις πιο θερμές ευχές μου για 
Καλή Σαρακοστή!!!